ZROBIŁAM SIĘ ZAZDROSNA.. jestem zła na siebie..

od jakiegoś czasu stwierdzam ze zrobilam sie bardzo zazdrosna o osiagniecia i sukcesy znajomych..nigdy nie bylam taka osoba, nigdy. zawsze cieszylam sie ze innym sie udaje, ze maja to co chca, nie zastanawialam sie skad maja. iod kilku miesiecyjednak cos mi sie stalo, i przyznaje ze zle mi z tym. mianowice smutno mi i żal, bo odnoszę wrazenie ze wszystkim wszystko wychodzi tylko nie nam. Albo ludzie sprawiaja takie wrazenie albo tak jest ale im jakos tak latiwej przychodza pewne rzeczy, bez wysilku, wyrzeczeń. a ja ciagle musze sie starac, wysilac. A to dostaną mieszkanie po dziadkach/rodzicach, dzialke budowlana itp. A to kupuja 2-3 samochod(wcale nie starego łupa) a ciagle slysze ze kasy maja mało. A to jezdza 2-3 razy w roku na urlop(od tygodnia slysze o cudownych wakacjach a to we wloszech, a to we francji, a to w hiszpanii...)-wiem ze to okres wakacyjny niemniej poraza mnie ze ludzi co roku stac na to aby nawet 2 razy jechac na urlop,raz z dziecmi raz bez, a mnie nie do konca... wszytkim pomagaja rodzice, nam nie mimo ze mogliby, mimo to musimy sobie we wszystkim sami radzić. oszczedzamy a to na auto, a to na remont, ale nie jedziemy na urlop, dzieciak wiele rzeczy ma uzywanych, ja juz rok nie bylam na jakichs zakupach.. Ostatnio jak sie dowiedzialam ile zarabia moja kolezanka-ktora naprawde bardzo lubie i zycze jej dobrze- to o malo z krzesla nie spadlam. Ja p[racuje 11 lat i kazda praca znalazlam sama bo mimo zapewnien znajomych nikt mi nigdy nie zalatwil dobrej posady za dobra kase. :( zarabiam troche wiecej niz najnizsza krajowa.. dobrze ze mazlepiej zarabia, ale dziecko, kredyt, inne zobowiazania, oplaty, szału nie ma, musimy liczyc kazda zlotowke. a ona-dwadziescia pare lat, jakies marne studia zaoczne w szkole (a nie na uniwersytecie), srednie doswiadczenie zawodowe dotad, nawet angielskiego nie zna, dopiero teraz sie uczy. a od 2 lat pracuje w super firmie, z zagranicznym kapitałem, zarabia 3500zł, ma samochopd sluzbowy, jest zwykla sekretarka. kupila mieszkanie na kredyt, ubiera sie w takie ciuchy ze ja na oczy takich nigdy nie zobacze-no chyba ze na jej tyłku ;). drogie perfumy, buty za 300zł a ja jakies zwykle z ccc albo targu... zazdroszcze jej bo robote zalatwil jej znajomy i sama mowi ze gdyby nie on, w zyciu by takiej nie dostała...fakt jest dobra w tym co robi, skoro tak nadal pracuje, nie zmienia to faktu ze ja takiego farta w zyciu nie mam. znajomy ktory nie dawno jeczał ze nie ma na remont mieszkania(mieszkanie dostal po rodzicach, jedynak), zrobil wyje/bisty remont, teraz 2 dziecko w drodze, 2 prawie nowy samochod kupil, mysli o wiekszym mieszkaniu... znajomi z liceum to w wiekszosci dzieci bogatych rodziców, siedza za granica, w stanach, w londynie sa jakimis menagerami, korordynatorami itd, albo siedza w stolicy, rodzice pomagali na starcie, zapewnili im go. chodzili na dodatkowe zajecia, do tego mieli łeb na karku, a ja niby zaradna, pracowita, ale ciagle mam ciezej niz inni, nikt mi nic na tacy nie podał. wiem wiem powiecie, ze wy tez sobie sami radzicie i ze marudze. no moze i tak, niemniej wiekszosc moich znajomych ma pomoc ze strony rodzicow.my nie. ach, nie umiem sobie z tym poradzic. czuje sie nieudacznikiem, ktory nic nie umie, ktory ciagle ma pod górke. Brakuje mi odwagi by czasem zaryzykowac, popuscic, zyc dniem dzisiejszym. Nie umiem tak. i mozecie mnie zjechac, ale jestem podła bedac tak zazdrosna. ale to od jakiegos czasu silniejsze ode mnie niestety. Jak to ogarnac, jak znow sie cieszyc tym co sie ma? czemu innym tak łatwo a my musimy o wszystko zabiegac, starac sie? tez tak macie? czy tylko mi odbiło?pocieszcie mnie :( chociaz pewnie zjedziecie mnie z gory na dół...jak zawsze tu..