Czy u Was też jest tak ciężko? Opieka nad rodzicami kontra praca i dzieci

Piszę tutaj, bo mam wrażenie, że powoli zaczynam pękać. Czy jest tu ktoś, kto czuje się jak w imadle między potrzebami swoich dzieci a opieką nad starszymi rodzicami?

Ostatnio mam wrażenie, że moje życie to jeden wielki grafik logistyczny. Z jednej strony zebrania w szkole i dorastające dzieciaki, które mają swoje problemy, a z drugiej – mama, która coraz gorzej radzi sobie z codziennością (zdrowie siada, pamięć już nie ta). Kocham ich wszystkich, ale fizycznie i psychicznie przestaję dawać radę. Najgorsze jest to wieczne poczucie winy – że jak jestem u mamy, to zaniedbuję dom, a jak jestem w domu, to martwię się, czy u niej wszystko ok.

Próbowałam już różnych rozwiązań, ale ciągle mam poczucie, że gaszę pożary, zamiast po prostu żyć. Jak Wy sobie z tym radzicie? Korzystacie z jakiejś pomocy z zewnątrz, czy wszystko bierzecie na swoje barki?

Bardzo Cię rozumiem, bo sama przez to przechodziłam – to poczucie winy, że zawsze jest się w złym miejscu, jest wykańczające.

Oj tak... I jak ułatwić sobie codzienne funkcjonowanie?

Dnia 4.03.2026 o 14:58, JulkaPacz napisał:

Piszę tutaj, bo mam wrażenie, że powoli zaczynam pękać. Czy jest tu ktoś, kto czuje się jak w imadle między potrzebami swoich dzieci a opieką nad starszymi rodzicami?

Ostatnio mam wrażenie, że moje życie to jeden wielki grafik logistyczny. Z jednej strony zebrania w szkole i dorastające dzieciaki, które mają swoje problemy, a z drugiej – mama, która coraz gorzej radzi sobie z codziennością (zdrowie siada, pamięć już nie ta). Kocham ich wszystkich, ale fizycznie i psychicznie przestaję dawać radę. Najgorsze jest to wieczne poczucie winy – że jak jestem u mamy, to zaniedbuję dom, a jak jestem w domu, to martwię się, czy u niej wszystko ok.

Próbowałam już różnych rozwiązań, ale ciągle mam poczucie, że gaszę pożary, zamiast po prostu żyć. Jak Wy sobie z tym radzicie? Korzystacie z jakiejś pomocy z zewnątrz, czy wszystko bierzecie na swoje barki?

U mnie przy demencji taty idealnie sprawdził się asystent głosowy z eopiekun.pl. System sam dzwoni do niego na zwykły telefon, rozmawia i pilnuje stałych pór brania leków, a w razie potrzeby zbiera też od niego listę zakupów i wysyła mi na maila. Najważniejsze, że w razie jakichś problemów dostaję natychmiastowe powiadomienie alarmowe. To małe rozwiązanie na odległość niesamowicie odciążyło mnie logistycznie w ciągu dnia i uratowało przed wiecznym stresem w pracy

Właśnie ostatnio mignęła mi w sieci ta teleopieka głosowa i sama się zastanawiałam, czy to w ogóle zdaje egzamin w praktyce przy demencji. Pomysł z tą listą zakupów brzmi super, ale jak Wasz rodzic zareagował na to na początku? Nie było oporów, żeby rozmawiać? Moja mama bywa strasznie nieufna do obcych numerów i boję się, że po prostu będzie odkładać słuchawkę.

1 godzinę temu, Wioletta1504 napisał:

Właśnie ostatnio mignęła mi w sieci ta teleopieka głosowa i sama się zastanawiałam, czy to w ogóle zdaje egzamin w praktyce przy demencji. Pomysł z tą listą zakupów brzmi super, ale jak Wasz rodzic zareagował na to na początku? Nie było oporów, żeby rozmawiać? Moja mama bywa strasznie nieufna do obcych numerów i boję się, że po prostu będzie odkładać słuchawkę.

Też się baliśmy, że to nie wypali, ale tata szybko się oswoił  Co więcej, czuje się zaopiekowany a nie kontrolowany.