Elgiebetysta

Babcia jak codziennie przyszła na śniadanie ale po nim upadła na korytarzu w wieku 93 lat i 2,5 roku później zmarła. Nie było operacji bo w tym wieku to ryzykowne, ale początkowo próbowała chodzić o balkoniku na tej złamanej nodze, sama wykonywała podstawowe czynności (np. smarowanie chleba masłem, picie kawy). Potem się pogorszyło z głową - nasiliła się demencja, zanik mięśni przez wózek inwalidzki i babcia zmarła. Pewnie by żyła jakby nie to złamanie. Gdyby dało się cofnąć czas, to asystowałbym babci na każdym kroku i nie dopuścił do upadku. Z drugiej strony nie dało się tego przewidzieć bo babcia była samodzielna i aktywna. Wcześniej były też jakieś zachwiania równowagi ale oczekiwałbym co najwyżej jakichś siniaków, by wprawiło mnie to w stan alarmowy a nie od razu złamania nogi. To niesprawiedliwe że babcia umarła.

Czy tylko mnie irytuje, że Sylwester tak brutalnie kończy okres świąteczny? Ledwo człowiek zdąży nacieszyć się Bożym Narodzeniem, a tu 31 grudnia: koniec, reset, Nowy Rok, stres, „trzeba żyć dalej”. A przecież liturgicznie święta trwają do 6 stycznia. Kiedyś nawet dłużej. Tymczasem w praktyce: – przed świętami atmosfera budowana tygodniami, – po 26 grudnia wszystko znika jak nożem uciął. I teraz moja (może kontrowersyjna ) myśl: a gdyby zamienić Sylwestra z Trzema Królami miejscami? Wyobraźcie to sobie: Sylwester dalej przed nami, jako świeckie wejście w nowy rok, Trzech Króli jako spokojne, uroczyste domknięcie świąt, bez nagłego „końca magii” 31 grudnia, więcej czasu na wyciszenie, kolędy, rodzinny klimat. Dla mnie to miałoby dużo więcej sensu psychologicznego i kulturowego. Święta miałyby symetryczny rytm: narastanie → środek → spokojne wygaszanie. A teraz jest: narastanie → BOOM → cisza. Co myślicie? Czy tylko ja czuję, że Sylwester jest w złym miejscu w kalendarzu?