Jak wyglada dobry zwiazek?

Pytam naprawde powaznie, nie chce wyidealizowanych mysli, ze powinno byc tak i tak, nie chce mi sie juz rozmyslac jak to powinno wygladac, a pytam bo nie wiem jak naprawde wyglada udane bycie z kims, prosze o wypowiedzi osoby z jakims stazem, ktore czuja sie ze swoim partnerem zwyczajnie dobrze? Nie wiadomo co czycha za rogiem, nic juz nie wiem w tej materii, im wiecej w las tym wiecej drzew, nie mam szczecia do facetow, jestem z nim, a czuje sie jakbym panszczyzne odrabiala,fuck :-(

nie mam pojęcia jak wygląda:( wiem ze nie ma związków idealnych na dłuższa mete

Zaufanie (choc nigdy nie mozna ufac w 100% nawet sobie), sluchanie partnera, kompromisy, czulosc. Wszystkie zwiazki wystawiane sa na probe, te gorsze prob nie wytrzymuja. Jestem teraz w fajnym zwiazku i to co mi sie w nim podoba to: - jestesmy do siebie zawsze pozytywnie nastawieni, nie ma krzykow ani nerwow. - jak mnie czasem cos zdrazni to potrafie odpuscic i potraktowac to z poczuciem humoru, on tez. - okazujemy sobie czulosc. - sluchamy sie nawzajem, realizujemy pomysly jednego lub drugiego z nas. - Gdy mam jakas [propozycje, przedstawiam ja, a potem pytam sie go co on o niej mysli i SLUCHAM jego opinii (i vice versa) - obdarzamy sie swoboda i zaufaniem, potrafie zrozumiec to, ze on chce wyjsc tylko z kolegami na piwo, nie wymyslam do tego historii, za to on zawozi mnie na spotkanie z moimi kolezankami i nie ma nic przeciwko. - toleruje jego kolezanki, przyjazn z bylymi dziewczynami, rozmowy z jakimis laskami przez net itd, nie kontroluje, nie przejmuje sie, on odwdziecza sie tym samym, ostatnio moj byly chlopak nocowal u nas i nie bylo z tym najmniejszych problemow. Szanuje ludzi, ktorzy sa wazni w jego zyciu i nie zamierzam z nimi walczyc. - duzo ze soba rozmawiamy. - opiekujemy sie soba nawzajem. - nie prowadzimy gierek, choc wciaz sie uwodzimy. - on stara sie pamietac o takich szczegolach jak kwiaty dla mnie, ja sie nie wsciekam jesli o nich zapomni. - choc mieszkamy razem, to staramy sie nie przebywac ciagle ze soba, ale robic tez inne ciekawe rzeczy, czasem razem, czasem osobno. Poza tym kochamy sie, lubimy, szanujemy no i kurde, dobrze nam razem. Jestesmy ze soba od 3 lat i do takiego zwiazku musialam dojrzec.

nszz solidarność

pani domu---> piszesz, ze musialas dojrzec do takiego zwiazku, ile masz lat? wazna kwestie poruszylas...dojrzalosc, ja dopiero przy nim zonaczylam jakie mam zyczeniowe myslenie, jak potrafie sobie sama zycie utrudnic i to na plus dla mnie, szkoda tylko, ze mi nie ulatwia :-(

dobry zwiazek to taki, w którym oboje partnerzy moga realizować swoje podstawowe potrzeby bez konieczności pójścia na kompromis, i łączy ich wspólny cel. Do tego wszystkiego przydaje sie też świadomość, że wszystko cokolwiek uznamy za pewnik w tym życiu jest przemijające, partner jest wolnym człowiekiem. Dlatego przyjmowanie "schronienia " w związku to historia o strusiu chowającym głowę w piasek. Partner jest towarzyszem drogi, nie jej celem.

te same poglady polityczne podobny stosunek do religii podobne srodowisko,z ktorego sie pochodzi dobrzy tesciowie i rodzina taka,z ktora przyjemnie jest byc podobny stosunek do zwierzat i przyrody tolerancja szanowanie prywatnosci wspolni przyjaciele i zainteresowania podobne poczucie estetyki jednakowe poczucie humoru wzajemna autentyczna zyczliwosc umiejetnosc wybaczania nie czepianie sie drobiazgow To staje coraz wazniejsze w miare uplywu lat Na szczescie zyje w dobrym zwiazku

very ---> bez kompromisu? to chyba nierealne, predzej czy pozniej chyba pojawia sie jakis konflikt interesow... a milosc romantyczna to bajka?

kompromisy w kwestiach podstawowych skazują zwiazek na porażkę. Nieumiejetność pójscia na kompromis w sprawach mniejszej wagi- także....

podstawowe??

np. potrzeba rozwoju, poszanowanie drugiej osoby, realizacja celów, wspólna opcja na przyszłość- małżeństwo lub wolny związek , posiadanie dzieci lub ich nieposiadanie.

Zgadzam sie z very - partner jest partnerem, a nie celem w zyciu. To bardzo wazne. Jest tez wolnym czlowiekiem, trzeba zrozumiec, ze poza nami ma swoje sprawy i zycie, ludzi ktorych kochal/kocha. Jezeli milosc jest zaborcza i stara sie zlikwidowac dobre rzeczy w zyciu partnera (np ograniczyc kontakty z ludzmi, ktorzy sa wazni w jego zyciu), to jest to zla milosc. W milosci nadal musimy pozostawac soba, milosc ma nam dodawac skrzydel, a nie je podcinac. Trzeba rozumiec partnera i pozwalac mu byc soba, trzeba takze pamietac o sobie i nie przestawac zyc tak, jak sie lubi, nie ograniczac swojego zycia tylko do milosci. Miloscia nie mozna wszystkiego tlumaczyc. Mam 27 lat.

Z netu coś na temat miłości a zatem i związku: Różne rodzaje miłości wynikają tez z tego że każdy różnie kocha. Może być miłość ponieważ: kocham Cie ponieważ jesteś ładna/y, ponieważ masz pieniądze, ponieważ masz samochód itd... Miłość jeżeli: kocham Cie jeżeli kupisz mi cos, jeżeli będziesz mi posłuszny/a itd... Najpiękniejszą miłością jest miłość po mimo wszystko: kocham Cię bo chce Cię kochać. To jest miłość prawdziwa. A co znaczy kochać? - to każdy odkrywa indywidualnie - i to jest najpiękniejsze w miłości - każdy człowiek kocha inaczej więc pomyśl ile jest miłości tyle zwiazków.

jejejejej!wlasnie sie dowiedzialam ze jestem strasznie zaborcza..bo chce byc dla Niego najwazniejsza w zyciu...czy to cos zlego?

Dla mnie zawsze moja rodzina bedzie wazniejsza niz facet, bylabym hipokrytka wymagajac od niego, zebym ja byla najwazniejsza osoba w jego zyciu. Choc oczywiscie mam nadzieje byc jedna z tych bardzo waznych osob, ktore on kocha.