niechce mi sie żyć

witam czy zdazylo sie wam niemiec checi do zycia,czy chcieliscie sie wieczor polozyc i nigdy nieobudzic,zniknac ,zapasc pod ziemie,bo ja tak mam niechce mi sie zyc wydaje mi sie ze niemam po co,modle sie aby rano niewstac ale bez skutku ,czy to normalne????czy mial ktos takiego dola psychicznego jak ja ze na niczym juz czlowiekowi niezalezy ze chce umzec??????

A pisać o tym Ci się chce? Jak ja miałabym dołła to w dupie miałabym pisanie

tak, wiele razy. Obecnie na szczęście napawa mnie dziwny optymizm!

żyj na zlość rządowi ,mój dziadek tak zawsze mówił

no ja miałem tak pare razy ale jak Ci ten ''dół'' minie to będziesz żałowac że chciałaś sie np.nie obudzić....ŻYCIE JEST PIĘKNE!!:):)

Gorzej jak jej nie minie. Bo mi już któryś rok z kolei nie mija.

grunt to odpowiedziec sobie na pytanie: Czy chce miec tego dola?.. i jesli odpowiedz brzmi NIE, zaczac sie odkopywac :) jesli TAK, to nikt Ci nie pomoze, niestety

Wyśmienity post! Kurwa, przecież nikt tego nie chce, ale to nie znaczy, że łatwo wyjść.

no jak sie postara to minie !!!;)

sęk w tym, że ludzie lubią się nad sobą użalać i zajmują się tylko swoją osobą. Stąd biorą się te doły. Zawsze chcemy byc w centrum a jeśli się to nie udaje, popadamy w dołki. Jeśli jednak poświęcimy się dla innych i zaczniemy ich wybijać do centrum, jeśli pozwolimy komuś poczuć się wyjątkowym, sami to odczujemy i doły miną. Należy walczyc tylko ze swoim egoizmem.

Ja kidyś też tak miałam:( Chciałam umrzeć... Czułam się taka samotna... moim jedynym przyjacielem był mój kot...nawet rodzina mnie opuściła, gdy potrzebowałam wsparcia... smutne, ale prawdziwe:(

DO ''dla was wszystkich'' co z tego że ja nie hcce mieć doła jak on jest i nie pomoże odpowiedź na to pytanie!!!!!!!!!;]

Z tym egoizmem to nie do konca tak jest. Doły są różne, nei zawsze wynikają z egozizmu i z tego, ze ktoś celowo w to wchodzi. Czasami przyczyny są obiektywne, że tak powiem.

ok, nie zawsze to egoizm, ale ludzie naprawdę lubią się nad sobą użalać. Wiem po sobie i swoim znajomych. Czy to nie żałosne? :) a egoizm ma tu jednak często duuużo do powiedzenia, choć faktycznie- masz rację- nie zawsze.

użalanie sie nad sobą rzeczywiście jest jedną z głównych przyczyn dołów ....ale tez czasami trzeba:):):)

U mnie wszystko było spowodowane moją chorobą:( tak bardzo potrzebowałam wsparcia, ale wszyscy się ode mnie odwrócili:( Doszłam do wniosku, że muszę wyzdrowieć na przekór wszystkim. Pokonałam chorobę sama. Teraz mam wspaniałych przyjaciół. Wiem, że na nich zawsze mogę polegać

łe matko, gdybym miała zapatrywać sie tylko w siebie, to dawno wyladowałabym , no własnie. Uwazam,że dobrze jest miec cel w życiu ,taki konkretny. Tantra mówi,że nawet osiagnięcia ponizej naszych oczekiwań też moga dać nam szczęście. Trzeba zacząć od punktu wyjścia, co się miało, co się ma, a co chce się jeszcze...

inaczej nikt nie zwróci na Ciebie uwagi!

ciało_stałe: No ma duzo. Są ludzie którzy mają tendencję do łapania dołów i faktycznie w pewnym sensie to lubią. Ale czasami są takie okoliczności, że w dołek wpada bardzo silna osoba i to nie dlatego, że chce uciec w to i lubi te klimaty. Po prostu spada na nią ciężar, którego nie idzie unieść. Może autorka własnie coś takiego przezyła?

ja jednak uważam, że użalanie jest okropne. Nienawidzę kiedy ktoś się nad sobą użala i sama staram się tego nie robić. Fakt, że czasem potrzebuję tego, ale jeśli mam to robić, żeby ktoś zwrócił na mnie uwagę, to już kompletna żenada! Takie moje zdanie :P

a ja z kolei uważam, że nie ma takich sytuacji i wydarzeń w życiu człowieka, z których nie potrafiłby sie podnieść. Piszę to może z własnych doswiadczeń i negejuę innych wypowiedzi. Jeżeli jest az tak bardzo źle to może autorka topiku powinna zwrócic się o pomoc do specjalisty.

Machos: możliwe. Nie oceniam autorki, bo jej zwyczajnie nie znam. Nie wiem, co ją spotkało, ale warto jednak popatrzeć na każdą sprawę z innego punktu widzenia. Jeśli mnie coś przerasta to tym bardziej lepiej poświęcić czas innym by samemu nie walczyć z ciężarem. Współczuję jej, jednak w większości przypadków użalanie się bierze górę i być może tak jest i w tym.

neguję* miało być

No ja też jestem tego zdania. Ale to nie oznacza, że każdy dół się z tym wiąże. Kumpla miałem kiedyś (tzn mam nadal), normalny koleś, zero problemow psychicznych. No zdarzyło się coś chujowego w jego życiu i złapał doła. Nie użalał się nad sobą, walczył z tym, wychodził do ludzi, zajmował się wieloma rzeczami, uciekał w pracę i sport itp.. I co z tego? To było silniejsze.

zgadzam się z Kremówką. osobiście jestem pesymistką i zawsze zakładam najgorsze rozwiązania z góry (nie wiem czemu tak jest ale ciesze się z tego :)). Jednak staram się nie pogrążać i jeśli jest naprawdę źle, to należy się do kogoś zwrócić, zresztą z doświadczenia wiem, że zazwyczaj nie jest tak źle, jak się nam wydaje ale sami wyolbrzymiamy swoje tragedie

Machos- postawę Twojego kumpla rozumiem i szanuję. Czasem warto się jednak wyżalić, ale nie użalić :) nie jestem pewna, czy wyrażam się jasno :D tzn. wiem, że komplikuję ;)

Bądź przygotowany na najgorsze a nigdy sie nie rozczarujesz

ciało_stałe zgadzam się z Tobą, a wyrażasz się jasno

cieszę się, że zostałam zrozumiana :) i zgadzam się z Tedem \"Bądź przygotowany na najgorsze a nigdy sie nie rozczarujesz\". Właśnie o to mi chodziło :)