POMOCY!! powiedzicie co jest ze mną nie tak?

....pewnie powiecie że przesadzam....ale przecvzytajcie: mam 18 lat..wszyscy mówią że to najpiękniejszy wiek...a ja mam już dość... dość życia w samotności. mam dziwne odczucie że odstraszam ludzi :O mimo że nie jestem trędowata....przesadnie szpetna też nie jestem... :P a mimo to wciąż jestem sama...nie mam chłopaka....znajomych też nie za wielu....powiedziałabym ze prawie wcale :( nawet na studniówke nie mam z kim iść...a to już za miesiąc :O niewiem już co robić...przeszkadza mi samotność.... mam już dość życia....bo i po co? dla kogo? :(

Rozumiem doskonale. Sama nie byłam na swojej studniówce. :( Czułam się taka samotna. Teraz mam 22 lata, miałam już paru chopaków, mam masę znajomych. Wszystko się zmienia. Daj sobie szansę.

po pierwsze primo - życie to nie tylko miłość (jakkolwiek brutalnie to brzmi) po drugie primo - dla kogo? dla SIEBIE!!! po trzecie primo - mam 22 lata, ludzie po 30. mówią mi: \"co Ty w tym wieku możesz wiedzieć o samotności (z czym nie do końca się zgadzam)\"...to samo kieruję do Ciebie. głowa do góry samotność bywa czasem całkiem ok tylko brak bliskość jest do bani :D :O

ludzie mają większe problemy i żyją :O

tak....ale jak żyć.... przecież tego wogóle życiem nie można nazwac :O życie....keidy nie masz się do kogo odezwać.... nie chodzi mi konkretnie o miłość...ale o jakikolweik kontakt z ludźmi

powiedz jakie masz BMI dziecko

moze jestes gruba?

e tam, ja mam bardzo mało znajomych, jakoś taka mało towarzyska jestem, faceta też dłuuuugo nie miałam, ale to się zmienia;) Twoj opis przypomina mi mnie sprzed 2-3 lat. Spróbuj wyjść z tagarstką znajomych do ludzi, albo chociaz zmień nastawienie to ludzie przyjda do ciebie. Nikt nie lubi kumplować się z kimś kto narzeka na życie, ludzie wolą optymistów, więc głowa do góry uśmiech, na twarz i powodzenia!:)

Zapewniam cię, że wszystko z tobą w porządku. To, że twoja liczba znajomych jest mała jest całkowicie zrozumiałe i wytłumaczalne-po prostu taki masz charakter. Wiem cos o tym, bo sama tak miałam a nawet mam do dziś :-) Moja liczba znajomych jest naprawdę niewielka, bo tak szczerze mogłabym ich policzyć na palcach jednej ręki (nie chodzi mi tutaj np. o znajomych z uczelni) Jest między nami mała różnica-gdy byłam w twoim wieku miałam faceta, poszłam z nim na studniówkę i tak byliśmy ze sobą sporo miesięcy. Wiesz, czego teraz czasami żałuję?-że tak naprawdę wcale tego nie chciałam!!! (pewnie presja rodzinki, ale dużo by pisać) Nie martw się, że nie masz nikogo-pewnie ten dołek jest spowodowany tym, że dziewczyny z twojego otoczenia chwalą się tym i owym. Zobaczysz, że szkoła średnia się skończy a z tym zapewne i ówczesne znajomości-ta presja koleżanek minie! Znajdź sobie jakiś cel w życiu i zacznij go realizować-może studia? Nowe możliwości będą przed tobą, nowi ludzie-a za kilka lat będziesz naprawdę zadowolona z tego, że twoje życie potoczyło się w taki a nie inny sposób. NIE SZUKAJ NA SIŁE MIŁOŚCI, ONA SAMA CIĘ ZNAJDZIE W ODPOWIEDNIM CZASIE !!!