dziwne zachowanie?

mam wrazenie że moj chlopak za nic na swiecie nie chce poznac moich rodzicow. Ja jego mame widzialam ze dwa razy, ale widziałam. Najapierw myslalam, że moja mama i duzo starszy brat popadają w paranoję wmawiając mi że Tomek nie chce wejsc do nas do domu - zawsze bylo na to jakies proste wyjasnienie, ale dzisiaj musze przyznac ze zachowywal sie dziwnie. Niesmialy raczej zupelnie nie jest. Wiec o co moze chodzic?? Wiem ze problem moze wydac sie glupawy i infantylny, ale mam swoje powody zeby zwracac uwage na takie rzeczy. prosze o powazne komentarze.

jesli nie jest niesmiały, a unika Twojej rodziny, może to oznaczać, że nie ma dobrych intencji i nie traktuje Cię poważnie ( " długofalowo " )

No dobrze, tez sobie pomyslalam ze cos jest nie tak. Ale z drugiej strony, to nawet jesli tak jest to co mu zmienia powiedzenie mojej mamie "dobry wieczor" ? Pzreciez ona nie ma rentgena w oczach. A i tak juz wie gdzie mieszka, jak sie nazywa i zna nawet nauczycielke ktora go kiedys uczyla.

W pierwszej chwili jak czytalam poczatek tematu to pomyslalam, ze chlopak ejst niesmialy. Wiem to stąd, bo u mnie jest podobnie. Sama jestem bardzo niesmiala (fobia spoleczna) i jak moj chlopak chcial mnie poznac ze swoimi rodzicami to bylam tym przerazona i bardzo sie balam. Ale teraz to nie wiem o co chodzi, moze nie traktuje cie powaznie....

Cholera, nie wiem co o tym myslec. I nie wiem co robic w zwiazku z tym :/

A może tak po prostu spytaj się go o to jego zachowanie

po prostu moze nie ma o czym rozmawiac z Twoimi rodzicami, ja tak mialem i unikalem spotkan "rodzinnych", dretwych :o ale oczywiscie wy macie na tym tle takiego fiola i dorabiacie sobie filozofie ze oczywiscie "no nie idzie ujechac".

No wlasnie, zareagowal nerwowym smiechem i w ogole nic nie da sie z niego wydusic. I dlatego sie zaniepokoilam. Mial nawet ochote jechac ze mna przejsc sie po sklepach a jak uslyszal ze wolalabym zebysmy weszli do mnie to nagle stiwerdzil ze nie ma czasu i w sumie to on musi juz isc. Wszystko mu wytknelam a on obrocil wszystko w zart.

Bogna, nie wiem :o ja też nie rozumiem takiego zachowania faceta :o ale znam już kilka takich przypadków, wśród moich koleżanek, które mi się zwierzały, skarżyły tak jak Ty i za każdym razem taki związek sie kończył, jeden nawet po 2 latach. Wydaje mi się, że facet, nawet jak nie ma skrupułów żeby " bawić się " dziewczyną, to jednak coś mu się blokuje w środku, kiedy musi się spotkać np. z matką takiej dziewczyny i po prostu, zwyczajnie, spojrzeć jej w oczy.. jak tu spojrzeć normalnie, jak ma się cos na sumieniu..

croll.. ale on nie mial z nimi rozmawiac ! On mial wejsc do mnie do domu i powiedziec "dobry wieczor". Mowilam mu ze to nie problem ze sa u mnie rodzice i ze zamkniemy sie u siebie w pokoju !

aha, no ok, to rzeczywiscie.

do ale o co chodzi W sumie to masz racje. No ale co ja mam teraz zrobic :( przeciez go nie rzuce z takiego powodu ! ale zaczelam sie martwic

bo twoi rodzice maja nieciekawa opinie w lokalnym spoleczenstwie a on z plebsem sie nie zadaje

Nie wiem, co powinnaś teraz zrobić, przykro mi. Ale widzisz, tak to już jest, że poznanie rodziców to jednak taki następny, naturalny krok " pogłębiania " związku, a skoro On nie chce waszych relacji podnieść na wyższy poziom, to cos tu jest nie tak. Takie omijanie, ukrywanie się, dziwne to i daje do myslenia..

no tak nie ma to jak powazna odpowiedz :/

do ale o co chodzi Mi sie zawsze wydawalo ze "dobry wieczor" to nie jest jeszcze ten dalszy etap. Cholera :(

po prostu z nim porozmawiaj. nie wyciagaj przypadkiem zbyt pochopnych wnioskow

Mój chlopak sam się najpierw pchał jak glupi do mnie do domu, żeby poznac moich rodziców, a potem i tak stchórzył i uciekł bo sie przestraszyl związku :)

żałuję teraz trochę, że tego debila sprowadziłam do domu, ale myslalam ze to powazny czlowiek

Bogna, ja się w sumie nie znam, ja tylko naoglądałam się przypadków moich koleżanek i teraz jestem uczulona na takie sytuacje. Jesli Ty nie chcesz chłopaka wciągać w rozmowy przy stole z rodzicami ;) a tylko oczekujesz zwykłego " dzień dobry ", to tym bardziej nic nie rozumiem :o może On jednak jest nieśmiały, niepewny siebie, długo się znacie ?

a jak ktos sie nie ma czym pochwalic :o bo rodzina rozbita :O ale tak jak mowi croll, jaka wy macie filozofie z tymi rodzicami "kolejny etap" itp :o

do sharisse najbardziej to moj brat oszalal, jak sie dowiedzial od mamy, ze Tomek nie chce wejsc na gore i ze jeszcze go nie widziala. Myslalam ze wymysla ale teraz juz nie wiem.

do gremii On nie ma rozbitej rodziny. Oboje rodzice są i dobrze im sie powodzi Do ale o coo chodzi Znamy sie prawie 2 miesiace. To krotko ale przeciez ja od niego nie wymagam niewiadomo czego. Ja nie wiem, on sie nie wydaje niesmialy - to czmeu mialby byc niesmialy akurat w stosunku do moich rodziców?

W ogole dziekuje Wam za zainteresowanie tematem, potrzebowalam spojrzenia bezstronnych osob, bo rodzicow nie chce martwic , brat ma obsesje a kolezanki raczej staraja sie mnie pocieszac :/

ja też już chyba mam obsesję ;) może dlatego, że moją najlepszą przyjaciółkę coś takiego dotknęło to już prawie półtorej roku od zerwania, a ona to ciągle przezywa, ciągle muszę ją pocieszać i stawiać do pionu, bo jej poczucie własnej wartości przez ten związek całkiem klapło :o I właściwie to było dziwne " zerwanie " bo on zwyczajnie nagle przestał do niej dzwonić i umawiać się, a potem poszła wieść, że znalazł sobie nową dziewczynę. Co dziwne, ta dziewczyna jest z innego miasta, nie ma tu żadnej rodziny i mieszka sama, w wynajętym mieszkaniu. Także problem poznawania jej rodziców, dziwnym trafem, ominie go chyba znowu :p

Chlopak Twojej kolezanki to wyraznie tchórz. Mam nadzieje ze moj taki nie jest , bo takie rozstanie faktycznie moze byc straszne:/ Z jednej strony sie stara, przyjezdza do mnie na 5 min. tylko po to zeby mnie zobaczyc. Ale z drugiej strony moze to tylko taka gra? Ja jestem raczej nieufna, ale teraz wydaje mi sie ze nie przesadzam. Najgorsze jest to ze ja chce z nim być i boje sie ze beda sie gromadzily takie drobne niedomowienia a ja z tym nic nie zrobie - bo to wszystko przeciez drobnostki, rzeczy niekonkretne. Zaden powazny powod o ktorym mozna by rozmawiac albo ktory moglby byc powodem rozstania :( nie wiem jak postepowac i gdzie jest ta granica gdzie niedomowien jest za duzo.

Bogna, w sumie krótko sie znacie, to na razie przemawia na korzyść całej sprawy. Może potrzeba więcej czasu na oswojenie i wtedy dopiero można będzie właściwie ocenić sytuację. może zajrzy Ci tu jeszcze ktos z podobnym problemem ?