myśli samobójcze

Czy mieliście kiedyś myśli samobójcze?

Tak :-( Miałam i mam, ostatnio coraz cześciej :-(

(tuli) może jakoś ci pomoc? ja też kiedyś miałam, wiem, jakie to straszne

Mi nie można pomóc. Ja już spisałam siebie na straty. :-(

to się leczy.

Co jeśli leczenie nie pomogło?

a jest jakiś konkretny powód tych myśli czy tak ogólnie,cały ten bezsens??

żeby to raz.... :/

Mogłabym wymieniac i wymieniać :-( Tylko nie piszcie, że leczenie pomaga - bo nie pomaga. Jeśli jest się beznadziejnym to psychologiczne sztuczki typu wstań rano przed lustrem i powiedz sobie - jestem wspaniała nic nie pomogą :-(

Tak naprawdę żyje z myślą, że któregoś dnia skończy się ból, cieprpienie ... i to ja skończe. Wstaje rano i mówię sobie jeszcze dzisiaj jakoś wytrzymaj ... i odkładam z dnia na dzień. Chociaż jest coraz gorzej i gorzej.

ja czekam na wyniki cytologii - dzis o 14 jestem panikara i wydaje mi sie ze bedzie zle nic nie jem,rece mi sie trzesa nie wiem co zrobie jak wyjda zle wyniki :-(

Wiecie jakie jest najlepsze lekarstwo na całe zło tego świata?Są dwa:miłość i przyjaźń.Nie ma problemu którego nie dałoby się pokonać mając przy sobie ukochaną osobę dla której chce się żyć i oddanego przyjaciela

a jak ktoś nie ma przyjaciół ani ukochanego? :(

Ja miewałem kiedyś intensywne myśli samobójcze, miałem depresję i natrętne myśli. W końcu wyszedłem na prostą i jestem całkiem zadowolony z życia :) Po pierwsze: dobry lekarz (specjalista od depresji lub psychiatra). Taki który odpowiednie dobierze lekarstwa. Nie należy się zniechęcać. Trzeba walczyć. Warto, naprawdę. Wiem że jest bardzo ciężko, ale można z tego wyjść, jestem tego żywym dowodem. Po drugie: (na potem, w pierwszej kolejności leczenie konkretne) zdrowy trym życia, jakiś łagodny sport. W internecie polecam forum wsparcia: http://www.przyjaciele.org/pomoc/ Pozdrawiam serdecznie i życzę dużo siły i samozaparcia. Z tego można wyjść, nie ważne co teraz w Waszych głowach, wierzcie mi.

leslie-----> przecież to od nas zależy czy mamy przyjaciół czy nie,trzeba ich znaleźć

Ja niestety także miałam...robiłam już zamach na Swoje życie. Pociełam Sobie rękę i patrzylam jak krew się wylewa...myślałam wtedy, że w końcu Moje cierpienie się skończy a było powodowane zdradą ukochanego partnera. Siedziałam w łazience czekając jak zasnę...ale wtedy podszedł do Mnie Mój pies, którego bardzo kocham. Zaczął strasznie piszczeć...To było niesamowite, jakby wyczuła co się ze mną stanie. Spojrzałam na nią i natychmiast próbowałam zatamować krwawieni. Wpadłam w panike bo rany były głębokie i nie mogłam z początku sobie poradzić ale naszczęście dałam radę. Uratowała Moje życie! To jest mój prawdziwy przyjaciel...Minelo pół roku a ja żyję pełna optymizmu do świata...A Moja suczka nie odstępuje mnie na krok, kiedy jestem z nią...

Nie potrzebowałam żadnego lekarza tylko spojrzenie Mojej Maji przepełnione miłością... Do tej pory jestem w szoku, że pies może tak wiele....