Skąd te schizy?

Większość z Was Drogie Dziewczęta uczeszczala na lekcje biologii. Wiekszosc bierze tabletki, stosuje prezerwatywy.. doradza, kiedy kolezanka panikuje na temat ciazy. Mowi, ze to smieszne, niemozliwe i z reguly ma racje. Ale kiedy same stajecie przed niemal identyczna sytuacja, orum jest zasypywane mailami w stylu: "czy mozliwe..?" Nie krytykuje, wiem ze na to nie ma lekarstwa. Ale chce poznac Wasze motywy, Wasz sposob myslenia. Podzielcie sie nimi, prosze.

masz rację. A ludzie (zwłaszcza b.młodzi) histeryzują, bo gdy jest choćby 1% możliwości, że ich życie będzie zmarnowane, że będą chodzić z brzuchem, i ten strach 'co powiedzą inii' naprawdę dobija... i inaczej , gdy dotyczy to drugiej osoby, a inaczej niż nas, bo samego siebie trudniej jest przekonać, i pozbyć obaw... wiem, bo sama tak mam.:(

zdazylo mi sie, ze okres sie spoznial okolo tygodnia, ale nie pisalam o tym na forum. bo wersji jest tyle ilu ludzi. pomyslalam, ze jak bede gotowa to zrobie test, a puki co zyje normalnie z uwzglednieniem, ze nie moge pic i palic. racjonalnie sie zastanowilam z partnerem czy to mozliwe. zapewnil mnie, ze moge na niego liczyc i w takiej wytucaji przuspieszy sprawy zawodowe aby bylo nam latwiej. nawet pomyslalam, ze choc jestem mloda i nie planowalam dziecka to damy rade. kiedy po kulku dniach okazalo sie, ze jednak ciazy nie ma. facet poczul sie troche zawiedziony i owil, ze juz chaial sie kolegom pochwalic. a ja. ja chyba tez juz pogodzilam sie z faktem, ze bedzie nas troje.