Czy to moze być depresja?

Córeczka ma ponad roczek. Od września tego roku,odkad zaczęła brać leki hormonalne zaczęło być źle. Ciągle płakałam, dołowałam się, wszytstko widziałam w czarnych barwach. Odstawiłam je. Niby było dobrze a teraz znowu wróciło. Smutne myslo, smutek, popłakuję sobie, malo rzeczy mnie cieszy, czuję się ciągle zmęczona, nie wyspana, zniechęcona. Czy to może być depresja, tak jak by przedłuzona z okresu poporodowego? Dodam, że są momenty jak jestem bardzo szcześliwa i uśmiechnięta. Aha i jeszcze mam takie zachowania, ciężko mi się rozmiawia z ludźmi, nie chcę o tym mówić, czuję jakąś niechęć, mam wrażenie, że przysmucam i mówię takim smutnym tonem. Nie pamiętam, kiedy się radośnie śmiałam, tylko przy małej odżywam, ale i tu mi się zdzarza coraz częściej apatia, niby się bawię ale jestem myślami daleko. Libido poniżej zera. Trudni mi podjać jakąkolwiek decyzję, wszystko rozważam po 100 razy i nie potrafię zdecydować. Dodam, że nie mam stabilnej sytuacji życiowej, mam męża, ona ma pracę dobrą, ale mieszkamy u rodziców, jeden pokój a nasze miało być niby szykbo zrobione ale poślizgnęliśmy się na kasie. Do tego nie mogę znaleźć pracy Pomożecie?

to moze byc depresja, zanim pojdziesz do lekarza: idz do fryzjera, na impreze, spotkaj sie z kolezanka jakas, kup malej drogiego i slicznego ciuszka;) uszy do gory

byłam na wszytskim co opisałaś :( W mega modnym salonie, z mężem nawet się na "balety" wybrałam, małej non-stop coś kupuje a sobie to nie chce bo nie mam ochoty :(

depresje... Tak dziwnie zaczelas... I o tych lekach - tez napisalas, ze to ona bierze :D

cześć autorko, rozumiem cię doskonale też to przechodziłam, tuż po urodzeniu dziecka, po porodzie miałam tą depresje, no może raczej załamanie poporodowe, ale jakoś to znosiłam a potem bywało raz lepiej raz gorzej, ale nigdy tak weoło i radośnie jak kiedyś, a kiedyś byłam baardzo uśmiechnięta i radosna. jak tak dłuzej się zastanawiałam to wydje mi się że to poprostu sytuacja nas przerosła, dla nas życie jest zupełnie inne, tak się reaguje na wielkie zmiany. a druga sprawa to hormony, ja też stosowałam różne i własnie po nich miałam te płaczki, nic tylko płacz. znalazłam w końcu odpowiednie. sytuacja zmieniała się gdy poszłam na studia. trochę mojego życia mam, coś swojego. dodam że ja też z rodzicami mieszkam i z męzem w jednym pokoju i to jest bardzo dołujące, a stosunki z rodzicami będą się pogarszać . ja mam już 4 letnie dziecko i wiem jak to jest. wiadomo kocha się rodziców ale to nie jest dobre. mam nadzieję że trochę ci pomogłam , pokierowałam na przyczyny tego naszego koszmarnego stanu

napeno jestes w ciąży ale zrob test zeby sie przekonac

wygląda to na depresję ale najlepiej oceniłby to psychiatra i jeżeli by ją stwierdził to przepisane leki pomogłyby ci w krótkim czasie odzyskać radość życia bo fryzjer,kino, mówienie weż się w garść -to nie sa dobre rady...

Uciekła mi tam literka. Dzięki, tak się właśnie zastanawiam nad wizytą, ale do kogo mam iść, do psychologa czy do psychiatry? Chcę cieszyć się życiem z całych sił a tych już brak i tej radości coraz mniej...