czy to jest problem??? Alkohol

Hej! Piszę do Was, w sumie sama nie wiem dlaczego. Może potrzebuję otuchy, porady. Mam 20 lat, mój chłopak też. Oboje studiujemy. I właściwie odkąd zaczęliśmy być razem, zaczęliśmy pić alkohol. Nie nałogowo. Lubimy zjeść kolację przy świecach i przy tym wypić dobre wino, usiąść przed telewizorem, obejrzeć mecz przy piwie. Niby wszystko normalnie. Jednak nie dla moich rodziców... Oni wiedzą zawsze kiedy pijemy alkohol, nie kryjemy się z tym jak inna młodzież. I nie zdarza nam się to codziennie. Pijemy raz na tydzień, na dwa tygodnie i nigdy się nie upijamy. Problem jest taki, że oni twierdzą, że popadniemy w alkoholizm.... I nie dowiedziałam się tego od nich, tylko od mojego brata, którego również chcieli wciągnąć w oskarżanie nas. O co chodzi? Ja nie oskarżam ich o nic kiedy widzę, jak popijają piwo albo jakiś koniak. Nie raz w tygodniu jak my, tylko np. codziennie, co drugi dzień wieczorem. Może powinniśmy zacząć się z tym ukrywać? Może oni cały czas widzą we mnie małą dziewczynkę? Ja nie boję się ich krytyki, bo uważam, że nie robię nic złego. W odpowiednich ilościach wszystko jest dla ludzi. Boję się tylko, że zaczną oskarżać mojego chłopaka, że niby piję przez niego i stracą do niego szacunek. Tak jak próbowali oskarżyć mojego brata. Niby powinnam z nimi porozmawiać. Ale jak, skoro oni już mnie ocenili i to za moimi plecami??? Z ich strony usłyszałam jedynie jakieś poddeksty, do których nijak wiadomo jak się odnieść... Może nie będziecie wiedzieli co napisać, jak pomóc. Ale przynajmniej mogłam się wygadać.

jak nie pijeci czesto to ja nie wiem w czym problem dla swietego spokoju przestan sie zwierzac z picia mamie i po klopocie :P

nie zwierzam się. Po prostu zamiast chodzić do knajp albo do lasu jak niektórzy, pijemy w domu.

pijecie raz na tydzien lub dwa tygodnie ?! nie martw sie, takie okazyjne picie napewno nie doprowadzi was do alkoholizmu :) moze po prostu nie obnoscie sie z piciem przy rodzicach i po klopocie :) trzymaj sie :)

przed ojcem, że palę. nie chce mi się walczyć.mam 30 lat i mogłabym powiedzieć, że nic mu do tego, ale próbowałam i bez skutku. wybieram święty spokój. nie mam nastroju wysłuchiwać gderania.

i to jest chyba jedyna metoda. Rodzice nie doceniają dzieci które chcą być szczere i niczego nie ukrywają.