Uraz z dzieciństwa- jak sobie z tym radzic???

Witam, W dzieciństwie przeżylam traumatyczne przeżycie związane z moimi kontaktami z rówiesnikami. Było to dokładnie w szkole podstawowej, Nie wiem sama dlaczego ale stalam się \"kozłem ofiarnym\" całej klasy, nie było dnia żeby ktoś mi nie zrobił na złośc, dokuczal przezywał itd. Dodam, że nie miałam niczego z czego możnaby się śmiac. Byłam zdrową, szczupłą dziewczynką, miałam ładne ubraniaz zabawki itd- niczym nie odstawałam od innych. Te wyzwiska sprawiały, że coraz bardziej się pogrązałam i nie umiałam uwierzyc w siebie. W gimnazjum z kolei nie mogłam nawiązac kontaktu z kolezankami mialam tylko kolegów... W liceum spotkałam miłosc swojego życia (jestesmy razem do dzisiaj zamierzamy się pobrac) ale powtórzyła sie sytuacja z gimnazjum- trudno było mi znalezc kolezanki. Nieraz dowiadywałam się ze ktos o mnie mówi niemiłe rzeczy, dziewczyny na kazdym kroku \"podkładały mi świnie\". Przez cały ten okrez powtarza mi się sen że wszyscy wokół się ze mnie smieją....Nie moge pozbyc sie odczucia ze nikt mnie nie lubi....Starałam sie jak mogłam byłam miła itd ale to nic nie dawało. Teraz na sczescie mam wspaniałego męzczyzne i przyjaciółki (ktore znalazłam spoza szkolnych murów). Lecz przesladuje mnie nie tyle sen co obawa ze kiedys znowu sie to powtórzy. Nadal widze siebie w szkole podstawowej w ławce a wokół śmiejące sie twarze i wskazujące na mnie palcem. Czy ktoś potrafi mi pomóc??????

Wzruszyła mnie twoja historia :)

Psycholog?

psycholog określił to jako \"lęk przed odrzuceniem\".....niespecjalnie mi pomógł:/

Psychiatra

El_Mariachi jeżeli nie masz nic do powiedzenia to po co piszesz!

rozumiem cie doskonale tez dla mnie szkoła czy liceum był koszmarem i tylko ja o tym wiedziałam ani razu nikt nie stawał w mojej obronie a tyle zrobiłam dla tej klasy szkoda słów to sprawia ze czujemy sie jak kosmici ja z nikim nie siedziałam nawet w ławce takie zyci

>> El_Mariachi jeżeli nie masz nic do powiedzenia to po co piszesz! Ja wcale nie żartowałem

w każdym zawodzie są lepsi i gorsi

Zastanawiam się tylko jaki był powód takiego odrzucenia skoro nie odstawałam niczym od innych... I co spowodowało ze wybrali akurat mnie.....

mogło nie być powodu czasem takie grupy się tworzą w klasie - zawsze mnie ci debile wkurzają :-O a ty pewnie nie umiałaś ich ignorować (znudziłoby im się), tylko jakoś tam reagowałaś i mieli pożywkę Ale to nie twoja wina. Psychiatra też może pomóc - nie ma się co obrażać

Masz rację reagowałam za każdym razem, a że byłam wrażliwa to i nieraz płakalam:/ Ale jak można miec satysfakcję z tego ze kogoś sie doprowadziło do płaczu

Powiem ci, że ja mam np. obsesję czy uczulenie na niesprawiedliwe oskarżenie mnie - reaguję wtedy podwójnie mocno, a czasem nie warto Mnie to zostało prawdopodobnie po tym jak w zerówce grupa koleżanek oskarżyła mnie o zepsucie jednej z nich łyżew, a ja ich nawet nie miałam w ręku. Stara już jestem, a nadal nic mnie tak nie wkur...ia jak nieuzasadnione oskarżenie. :-D

Mniejsza z tym , to już było i mam to za sobą . Tylko jak sie wyzbyc tego natręctwa......

sama widzisz, że to siedzi w człowieku całe życie:/

Mnie moja obsesja właściwie nie przeszkadza, tylko czasem sobie uświadamiam, że zareagowałąm za mocno na jakąś pierdołę :-D komuś się dobrze dostanie ;-) Ale jesli by mnie to męczyło to poszłabym do psychologa po pomoc aż do skutku. Moja znajona trafiła na "swojego" psychologa, który jej pomógł dopiero za trzecim razem.

dobrze e masz wspanałych przyjaciół i faceta moze oni pomoga ci wyjsc z tego koszmaru u mnie było inaczej ja starałam sie nie reagowac ale czasem trzeba było czuje sie jak na bezludnej wyspie sama z tysiacmi spraw na głowie zero pomocnej dłoni

"jak można miec satysfakcję z tego ze kogoś sie doprowadziło do płaczu" to taki syndrom solidarności grupy / w tłumie w jeszcze gorszej postaci :-O a trzeba mieć sporo siły psychicznej, aby przeciwstawić grupie, której się jest członkiem, która daje jakis rodzaj akceptacji, poczucia lepszym - dlatego nikt się z tej gdupy nie wyłamał mimo, że może nie był zadowolony z poczynań grupy mnie koleżanki z liceum sprzed xx lat do dziś wypominają, że ja zawsze miałam swoje zdanie i stawałam w poprzek jeśli tak uznałam za stosowne - ale się lubimy :-)

Przyznam, że chłopak pomógł mi troszkę inaczej spoglądac na świat. Ale uraz jak był tak towarzyszy mi dalej.

powodzenia w układaniu sobie zyca na nowo

Dziekuje za pomoc:):*

przeraza mnie to, jak ludzie moga drugiemu czlowieku totalnie zmienic, w tym wypadku zniszczyc zycie. trzymam za ciebie kciucki, mam nadzieje, ze zwalczysz to, co cie boli..

nie ma sprawy

najgorsze jest to ze ludzie nie zdaja sobie z tego sprawy zwykła plotka moze komuś zniszczyć zycie a co dopiero wyszydzanie innych

tez tak mialam ech... zmienialm szkole 5 razy:(

czy ktos sobie z tym poradził sam ?

a ja nie zmienilam i żałuje, dałam sobie wmówic ze jestem do niczego:/

mialam to samo, jakos wyszlaam z tego wszystkiego, mam znajomy ch mam chlopaka i mam duza samoocene, kwestia charakteru , kwestia umienia poradzenia sobie z problemami, dasz rade moze chłopak za mało cie upewnia w tym ze jestes najwspanialsza dziewczyna czy cos ? szkoda zycie na przejmowanie sie problemami :P

Oczywiscie ze mnie upewnia, no ale co innego ma mówic:) Z nim czuje sie pewniejsza, ale to tez nie jest zdrowe tak sie uzalezniac od chłopaka. Chciałabym sama sobie radzic z całym światem:))

nie ma nikogo i juz nieoczekuje ze cos sie zmieni ze ja sie zmienie jestem wrakiem