Czy ktoś z Was tak ma?

Czy ze mną jest coś nie tak? Z jednej strony chcę mieć kochanego faceta...a z drugiej, mam złe mniemanie o sobie..o wyglądzie, jestem niesmiala itd...i myślę, że nie da się we mnie zakochać :-( Utrzymuję kontakty w necie. Wszystko wygląda super..do momentu, aż on nie zaproponuje spotkania. Wtedy, ja jakby się wycofuję...bo myślę, że jak mnie zobaczy, jak pogadamy w realu..i tak nic z tego nie wyjdzie. Jak mam mieć stały związek i zalożyć rodzinę, jeśli mam aż tak bardzo złe zdanie o sobie...? Wydaje mi się, że zaden facet nie będzie chciał ze mną być.. Czy możliwe jest to, aby nigdy nie mieć na poważnie faceta? Bo takie myśli mnie nachodzą :-( Czy któraś z Was ma coś podobnego?

\"Jak mam mieć stały związek i zalożyć rodzinę, jeśli mam aż tak bardzo złe zdanie o sobie...\" przede wszystkim zaprzestać korzystania z netu w tej kwestii. albo-albo: albo decydujesz sie na spotkanie z netu, albo wyjdz do ludzi w realu a nie wirtualu

Ja mam cos podobnego..:( Tylko moje mniemanie o sobie pomalutku wzrasta:)

Maleńka...a co się takiego wydarzyło, że Twoje poczucie własnej wartości wzrosło? Swoją drogą to gratuluję, że powoli wychodzisz z dołka :-)

?

lepiej nie pytaj ;-)...niestety już dobrych kilka lat temu, skończyłam magiczne 18.

twoj temat powinien miec tytul "skuteczne sposoby na podniesienie samooceny"...

Myslisz? Mnie nie chodzi o sposoby na podniesienie samooceny...tylko zorietnowanie się czy ktoś jest w podobnej sytuacji.

co ci da zorientowanie sie? to nie uleczy cie z twoich problemow, za to podniesienie samooceny - jak najbardziej.

Da, w sensie...że może ktoś kto miał takie problemy już sobie jakoś z nimi poradził..i może szepnie słowko lub dwa jak mu się to udało ;-)

ale kiedy? wiesz, no musisz podjac jakies kroki, by poprawic swoja samoocene, nie zajedziesz tak dlugo:( pomysl sobie, ze po co marnowac zycie? no nie wem, ja mialam podobnie, ale walcze z tym, z reszta czasem nadal sie zastanawiam, jak jakis facet na mnie zwroci uwage, czy on przypadkiem sie nie pomylil, moze nie widzi tego czy tamtego i zaraz to odkryje i dziwie sie, ze moglam mu sie spodobac.. askad jestes?

to po co chcesz zakladac rodzine skoro nic nie chcesz zrobic ze swom problemem.. tez tak mialam.. naszczescie jest w trakcie zmian i juz bardzo daleko zaszlam z czego jestem przeszczeslwa.. tego samego zycze..

nie jest z tobą tak źle... np.: ja jestem tak beznadziejny, że nawet w necie nie nadaję się do utrzymywania kontaktów... więc jednak potrafisz ale boisz się weryfikacji

Ile masz lat kochanie: No właśnie...ja też mam takie wrażenie, że jak się podobam facetowi, to pewnie nie wie wszystkiego..jak to odkryje to i tak mnie zostawi. A przecież widzę, na ulicach są różne pary...Niekonicznie model i modelki. Tylko, jakoś nie umiem przełożyć tego na własną osobę. Wiem, ze to błedne koło. Próbuję z tym walczyć...ale słabo mi to wychodzi :-( Jestem z okolic Krakowa. Małe miasto, mało facetów...

Do "ja wygrałem życie" Nie jest z Tobą aż tak źle...skoro tu piszesz :-) W cafe...też utrzymujesz kontakty, jakby nie było. Więc chyba potrafisz. Dla mnie najgorzej jest w realu...niesmiała, to moze i nudna..i takie tam. Echh...że też nie urodziłam się długonogą odważną blondynką ;-)

ty już na wstępie zakładasz odrzucenie, którego się tak strasznie boisz. ale również nie dajesz sobie szansy przekonania się, że może być zupełnie inaczej

"W cafe...też utrzymujesz kontakty, jakby nie było" w żadnym razie

a ja wygrałem życie: z tego co pamiętam, ty nie utrzymujesz ich z własnej woli, a nie antypatii osób trzecich

Spoko-każdy boi sie odrzucenia-ja przezwyciężałem strach bardzo dlugo-teraz nikt nie wierzy w to, że móglbym bac sie spotkania... zresztą i tak tera jestem sobie sam i stan ten przedłuża sie...

Dinky; Masz rację...w tym chyba tkwi problem :-(. Z góry zakładam, że i tak nic nie wyjdzie. Wiem, że to błąd. Lata lecą a ja swoje. Jestem zła na siebie, że tak robię. Ale z drugiej strony, jakoś nie udaje mi się przełamać.

wiesz zapewne, że nie zmienisz się z dnia na dzień, nawet jeśli ktoś tutaj napisze ci złotą radę. od siebie powiem, że jedyną cenną radą dla mnie było to, żeby przestawić się z myślenia "do" na myślenie "przez", czy też "poprzez". czyli np. spotkania z optencjalnym kandydatem na faceta nie traktujesz jako punkt ostateczny ewentualnego sukcesu czy ewentualnej katastrofy, ale jak punkt jeden z wielu, który przejdziesz i pójdziesz dalej :)

\" z tego co pamiętam, ty nie utrzymujesz ich z własnej woli, a nie antypatii osób trzecich\" brak antypatii.... o ile wystepuje wynika wyłącznie z niewiedzy albo zakładania sobie czegoś czego nie ma

a ja wygrałem życie, ja cię serdecznie pozdrawiam, bo mimo twojej niebywałej hipokryzji jesteś sympatyczny

Dinky...dzięki :-) Czyli, takie małe trenowanko...nabywanie doświadczenia aż się uda...może to jest myśl. Spróbuję...a co wyjdzie...

nie dziękujesz zbyt pochopnie? ;) nie ma złotych środków i sposobów na życie, każdy musi wypracować swój. najważniejsze, że chcesz, pytanie, czy dasz radę :D

Dziękuję za radę :-) A czy dam radę? To już inna kwestia. Hmmm, nie mam pojęcia. Bo aby trenować te na tych spotkankach...najpierw trzeba się przemóc, by na nie iść! A to może być najtrudniejsze.