Co mam robic??? Pomoc...

Popełniłem w życiu wiele błędów. Niektóre świadomie inne nie. Wygrzebałem muzykę swojej młodości. Wziął mnie straszny sentyment. Jestem osobą która bardzo uważnie wybiera osoby z którymi może otwarcie rozmawiać. Przejechałem się na kilku osobach. Od tamtej pory, bardzo rzadko z kimś szczerze i otwarcie rozmawiam. Na dodatek jestem ateistą. Krąg osób z którymi mogłem pogadać się zamknął. Moje życie jest jak piękne jak gwiazdy. Dniem za dniem i nocą są coraz piękniejsze. Hoć czasami krzywda stanie się ale szybko zapomnę o niej. W moim życiu występuje radość a czasami smutek lecz życie to życie. W moim życiu są kolorowe motyle zwierzęta, łąki, parki. I zapamiętajcie życie jest jakie jest i nieda się go oszukać. Nie wiem co robię żle.cwiczę już półtora miesiaca i nic mi siły nie przybyło mam20i z ledwością wyciskam 50 kilo to przecież niemożliwe żeby po takim czasie tyle wyciskać,powinienem dzwigać przecież tyle ilę waże a przypomnę 78 kg.Cwicze 3 razy w tygodniu. Jednak dostalem sie na UJ z odwolania. Niestety psychika siadla mi ponownie. Pisze ponownie, poniewaz taka sama sytuacja miala miejsce 4 lata temu. Robilem wiec inna szkole, przygotowujac sie caly czas na UJ. Dostalem sie z listy rezerwowej. Nie wytrzymalem psychicznie i musialem zrezygnowac. Przed chcila bylem odebrac dokumenty. Dla mnie jest to zyciowa porazka. Caly czas planowalem swoja pszyszlosc po skonczeniu tego kierunku. Nic z tego. Nawet nie wiecie, ile bylbym w stanie oddac za to, aby moja psychika byla inna. To nie byl zwykly stres. To byl jeden wielki paraliz. Nawet nie poszedlem na rozpoczecie, na chocby 1 wyklad. Nie wiem co mam robic. Jestem zalamany. Przede wszystkim nie miałem rówieśników, którzy mówili po polsku. Jeśli chciałem w ogóle mieć jakieś życie w tym mieście, w tym nowym społeczeństwie, to musiałem się przestawić na angielski. Nie żyliśmy w polskojęzycznej grupie. Przyjechaliśmy pomiędzy większymi falami emigracyjnymi. Poza tym byłam jeszcze wystarczająco młody na to, żeby chcieć się adoptować, a nie żyć w emigranckim getcie. Moja druga zona złożyła pozew o rozwód. Mam w sobie tyle ciepła które pragnęłam jej dać - dałem mu coś najpięknierjszego - zaufanie i miłość mojego dziecka - które świata poza nim nie widzi. Chce skończyć ze sobą - ale dziecka też nie zostawie. Prosze poradzćie - ja msuze skończyć swoją gehenne - dziecka też nie chcę zostawiać na tym świecie. Chcemy odejsc razem.