Moja obawa Studia Brrrr

Mam pytanie odnośnie zajęć. Czy na sali jest dużo osób, każdy zajmuje się swoimi sprawami, rozmawia ze znajomymi itd, a ja będę mogła gdzieś cichutko z tyłu siedzieć niezauważona?:D Nie rzucać się nikomu w oczy?

że na uczelni?

Zapoznaj sie ze wszystkimi od razu bo potem bedzie Ci trudniej. Na poczatku kazdy jest skrepowany. Potem porobia sie paczki i bedzie troche glupio jesli bedziesz stac z boku przez cale studia,nie?

święte słowa! :-) Tak dokładnie jest!

Są takie, gdzie masz zadania wyjątkowo ciężkie dla osoby nieśmiałej: konieczność oceniania i opisania innej osoby, wystąpień publicznych, a nawet przed kamerą, żeby potem cała grupa analizowała Twój "występ". Z drugiej strony są pewnie i takie kierunki, gdzie jest spokój i można siedzieć na wykładzie na końcu sali czytając gazetę albo bawiąc się komórką.

Dzięki:] Tzn. między zajęciami nie ma problemu, bo będę znikać gdzieś, gdzie, to się zobaczy. Tylko chodzi dokładnie o wykłady. Tam chyba to już nie bedzie takie ważne prawda? Gdzie siedzę. Czy sama czy nie. Tzn. tak myślę.. Wydawało mi się że wszyscy są jakoś.. rozproszeni:]

Kierunek nie jest zbyt ambitny, bo to resocjalizacja... Ale wydaje mi się, że właśnie ona wymagać bedzie ode mnie najgorszego, czyli kontaktu z.. rówieśnikami:] Wiem, że to trochę zakręcone, ale na radzenie sobie z nieśmiałością jest już za późno.

Mam pytanie : a ile ty masz lat ? Powiedz mi jeszcze czy masz chłopaka albo męża

powinnas nawiazac jakies znajomosci na studiach. pomoc ludzi, ich notatki to rzecz bezcenna.

nie mówiąc już o życiu pozauczelnianym.:p

Nie będę mieć życia pozauczelnianego!;p Rafaelo, dobrze kombinujesz. Nie mam chłopaka, tym bardziej męża. Przez więszość życia od nich uciekam ;p A wiek 19. Jak zwykle wtedy, gdy rozpoczyna się studia; )

z wlasną niesmiałością a nie uciekać w nieskonczoność przed ludźmi.

a co ty wiesz co ja kombinuję hehe :D:D:D No dobra , masz rację :D Generalnie to chciałem się dowiedzieć jaki jest powód tej nieśmiałości i czy rzeczywiście jest ona taka duża. Gdybys odpowiedziała że masz kogoś to stwierdziłbym że przesadzasz bo bycie z kimś też wymaga pokonywania wielu nieśmiałości :D To teraz kolejne pytanie : Czym jest to spowodowane ? a) nieatrakcyjny wygląd zewnętrzny , który powoduje że tracisz pewnośc siebie b) tak masz od dziecka , a więc dziedziczenie po rodzicach c) ktoś cię skrzywdził , straciłas zaufanie i wiare w człowieka d) inna odpowiedź ( jaka ? ) :D:D:D Jak nie chcesz to nie musisz ze mną o tym rozmawiac ale jeżeli pogadamy to zobaczysz że bedzie ci lepiej i zmienie to w Tobie :)

internetowym wiec lepiej zamilcz!

Wiem, wiem... Ale na to naprawdę już za późno. Zaczęłam podchodzić do tego lekko i z uśmiechem, bo nie chciałam dłużej cierpieć przez taką błahostkę. Teraz, na uczelni, chce być jedynie niewidzialna. Mam swoje prywatne życie, a szkoła posłuży mi tylko do nauki.... A po prostu boję się tylko tego,że zostanę wyrzutkiem.. Stąd pytanie w temacie.

Pani, ale z Ciebie dzikusek :-) Nie warto.

Rafaelo, zaskoczyłeś mnie ;p Bardzo dziękuję. Żadna z odpowiedzi nie jest poprawna, rodzice moi są śmiali, wręcz za bardzo. Może to powód. Że zawsze było mi za nich wstyd i chciałam być inna za wszelką cenę. Ale uzależniłam się od samotności.. Teraz, chcę być tylko niezauważalna. Ale dziękuję, za chęć pomocy:]

psychopatą ? ja ? Właśnie włosy stanęły mi dęba :D Okay , ale skoro tak uważasz to dawaj teraz powody jakie skłoniły cię do takiego myślenia ! No słucham !!!

społeczna. Jeżeli masz takie objawy jak ja: - siadanie w autobusie - nigdy na tzw. "czwórkach", bo siedzisz wtedy twarzą w twarz z innymi ludźmi, - strach przed rozmową z kimkolwiek, zwłaszcza z kimś starszym rangą, - strach przed byciem w jednym pomieszczeniu z inną, obcą osobą - myślenie w kategoriach "co powiedziałam źle, co teraz powinnam powiedzieć, o Boże..." - ucieczka na drugą stronę ulicy gdy widzisz kogoś znajomego a wiesz, że on / ona Cię nie widzi - unikasz spotkania i rozmowy, - czerwienienie się, stres nawet w trakcie rozmowy przez telefon czy GG, stresowanie się zbyt długimi przerwami w rozmowie i obwinianie siebie za nie oraz kombinowanie, co teraz zrobić. Jeśli masz któreś z powyższych, to jest to fobia społeczna, taka choroba podobna do nieśmiałości, ale o wiele silniejsza. Pomaga (skutecznie) alkohol, ale to nie jest dobre rozwiązanie na dłuższą metę ani sposób na normalne funkcjonowanie... Też mam z tym problem i najchętniej nie wychodziłbym z domu i z nikim nie rozmawiał. Z czasem to się pogłębia.

idziesz na resocjalizację i chcesz unikać kontaktu z ludźmi?! przecież to podstawa tego zawodu.. chyba, że chcesz po prostu zdobyć papierek i robić potem zupełnie coś innego. zresztą tak chyba nawet lepiej byłoby dla społeczeństwa :/ po drugie - czemu w ogóle od razu z góry sobie zakładasz, że chcesz przez 5 lat się izolować? myślisz, że Ci będzie łatwiej? To jest kawał życia, a Ty chcesz go przesiedzieć w kącie unikając ludzi? Nie oceniam Cię, ale w głowie mi się to nie mieści.. i nieśmiałość wcale problemem nie jest. U mnie na kierunku jest dużo teoretycznie nieśmiałych osób, a tworzą paczki nawet między sobą. A Ty chcesz się kompletnie izolować? Nie szukać nawet kogoś podobnego do siebie?

Piszesz ze chcesz być niezauważalna . To teraz takie pytanie : Czy masz zamiar kiedyś w życiu pracować ?

Więc jeszcze tylko spytam.. W sumie o to samo. Zajęcia, to zajęcia,prawda? Nie potraktują mnie jak wielki dziw, jeżeli spędzę 5lat gdzieś samotnie na uczelnianej sali?;p

Do "To nie nieśmiałość a fobia" masz rację, a ja nawet o mojej fobii doskonale wiem, tylko nie chciałam tutaj o tym wspominać. Przykro mi naprawdę, że też musisz przez to przechodzić...

Do autorki : Ktoś napisał że to fobia społeczna. Coś w tym chyba jest :( Musisz to zmienić i zrób to koniecznie bo w przeciwnym razie zostaniesz stara panną do końca życia i skończysz żywot w domu spokojnej starości ! Tylko pytanie : Czy cię będzie stac na ten dom skoro opłaty tam wynosza chyba około 2000 zł ? Ty tego nie bagatelizuj dziewczyno

a skad jesteś ?

Tzn., tak. Ja "boję" się jedynie rówieśników.... Z pracą nie będę miała problemu. Popełniłam jeszcze jeden błąd, zapewne życiowy. Bo miałam iść na psychologię, ale usłyszalam że tak ćwiczenia polegaja w głównej mierze na pracy z kolegami z uczelni.. I koniec.. Po tym wybrałam resocjalizację...

wczorajszy topik o zemscie na kobiecie poznanej w internecie. normalnie ŻAAAAAAAAAAAL!!!!!!!!!!!!!!:o

Ludzie na pewno będą Cię zagadywali, zwłaszcza na początku. Będą się uśmiechać, mówić cześć i co wtedy zrobisz?? Uciekniesz?? Jeśli tak, to owszem, będziesz wyrzutkiem. Nie lepiej wrzucić na luz??

Z praca nie bedziesz miała problemów - tak piszesz. A pracowałaś kiedyś już ? W pracy przeciez będą przetasowania kadr pracowników. Odejdzie emerytka , przyjdzie ktos młody i co wtedy ? Lubisz rozmawiac ze starszymi ludźmi ? Nie wstydzisz się ich ? Czuła byś się wyluzowana na rozmowie kwalifikacyjnej z szefem czy szefową która ma 50 lat ?

nie tylko na studiach ale i w życiu bez innych osób.