Nie potrafie rozmawiać z facetami

i sama tego nie rozumiem ja mam jakieś zaburzenia kontaktów nie potrafie flirtować droczyć sie ani wogóle rozmawiać nie dość tego jestem nieśmiała ja nigdy nikogo nie spotkam ! nigdy nie miałam chłopaka a mam 19lat ,pytanie skąd to sie wzieło?od zawsze taka byłam ,podoba mi sie pewien chłopak ale w rozmowie z nim pare słów powiem potem cisza potem znowu coś powiem nie mam nawet o czym gadać :/ wy pewnie uważacie to za błache problemy tylko zastanawiam sie czy to moze minąć i jakoś poukładam sobie życie z kimś ,strach przed bliskością ,boje sie miłości i zaangażowania nikt nigdy ze mną nie rozmawiał jak z nimi postępować :/ zazdroszcze koleżankom powodzenia i tej swobody w rozmowach z nimi czy tego da sie jakoś nauczyć?

w wieku 30 lat - tak jak ja :-)

mam to samo co ty, jakis chłopak moze przy mnie usiąść a ja nie wiem o czym gadac, co mówić, porażka :o żal mi siebie nigdy ale to nigdy nie maiałam cgłopaka za kolege czy przyjaciela

witaj. mam identyczny probklem jak Ty, tylko ze ja nie potrafie rozmawiać z nikim, jedynie z osobami którym ufam, z chłopakami to nawet nie ma mowy, jestem nieśmiała, tzręsą mi się ręce, jestem zdenerwowana, szczegolnie kiedy ktos mi sie podoba... rozumiem Cię naprawde bardzo dobrze, mam milion kompleksów z którymi nie umiem walczyć, czasami wydaje mi sie ze popadam w jakąś depresje, dobijam sama siebie psychiczbnie mówiąc sobie jaka to ja jestem zła, najgorsza... ale nie umiem z tym walczyc... i nie wiem czy kiedys sie naucze...

dziewczyny, najlepszą radą na wasze problemy jest znalezienie sobie ciekawego hobby. po pierwsze, poświęcając się jakiejś pasji, przestajecie się skupiać na sobie, a uczycie się czerpać radość z tego, co robicie. po drugie, macie świetny temat do rozmowy :)

mam kolege z którym rozmawiam o wszystkim tak po kolezeńsku i jest okej nie potrzebuje myśleć co powiedzieć ale ten chłopak wizualnie kompletnie mi sie nie podoba ,czyli jak ktoś mi sie podoba to zapominam jak sie nazywam i gdzie jestem,czy na to jak dogadujemy sie z płcią przeciwna ma wplyw nasz kontakt z ojcem?

ja mam swoją pasje- jeżdzę konno i poświęcam się temu, ale nie można cały czas myśleć o koniach i to też nie moze by jedyny temat trozmów, bo wiem ze wielu nudzi temat koni, a jesli kogos to nudzi to nie mam zamiaru opowiadac swoich wrazen z ostatniej jazdy.... takie zycie:P

Do ehehehehehe.... Ja gram w siatkówkę prawie pięć lat. Po pierwsze- zamiast otworzyć się na ludzi- chyba bardziej się zamknęłam i nigdy nie miałam dla nikogo innego czasu. Po drugie- nikt juz o tej mojej siatkówce nie chce słuchać :] Więc taka średnia ta Twoja rada, albo co najmniej mało uniwersalna :P

do takiej jednej z problemem: uważam, że relacja z ojcem lub brak tej relacji ma ogromne znaczenie na umiejętność budowania relacji w dorosłym zyciu (lub brak tej umiejętności). Takie zachowania, które Ty opisujesz, świadczyć mogą o tym, że między Tobą a ojcem te relacje są zaburzone albo jest ich brak. Mam rację? Ja nie miałam ojca, ani żadnych relacji z mężczyzną w okresie dzieciństwa i dorastania. Dlategp byłam bardzo nieśmiała wobec chłopaków. Nie miałam prawie kolegów, a kochałam się na zabój, ale wciąż platonicznie. Jest to bardzo uciążliwe dla dziewczyny, wiem coś o tym. Najlepiej , uważam, jest zapisywać się w takie miejsca, gdzie jest przewaga chłopaków, żeby mieć kontakt z płcią przeciwną na zasadzie koleżeńskiej, partneskiej, żeby nauczyć się stopniowo swobodnie, naturalnie zachowywać w męskim towarzystwie. Ja się wciąż gdzieś zapisywałam w takie różne miejsca, gdzie było dużo kolegów: na judo, do klubu żeglarskiego, do teatru amatorskiego.. Nie zastąpi to niestety kontaktu z ojcem. Ale moż ejest to jakiś tam sposób?