i jest mi zle

chwilowo nie mam prac, wlasciwie od miesiaca ale mam nadzieje, ze niedlugo wytuacja sie wyklaruje. siedze w domu calymi dniami, jedyna rozrywka to basen i park. mieszkam za granica i nie mam znajomych tylko mojego chlopaka. on caly dzien pracuje, wraca o 17, gotuje obiad, jemy, on siedzi przed kompem, czasem cos ogladamy, w weekendy wychodzimy na koncerty czy do kina. niby jest ok ale ... dzisiaj on wlasnie idzie na spotkanie klasowe beze mnie; czeka mnie samotny wieczor po samotnym dniu, tysiac razy bardziej odczuwam brak kontaktow z ludzmi niz kiedykolwiek, jedyna kolezanka, ktora tu ma akurat dzisiaj nie moze sie spotkac. no po prostu nie wiem co ze soba zrobic, mam juz dosc tego cholernego zycia za granica. jak ide na basen to wiadomo kto chodzi w dzien - matki siedzace w domu z dziecmi albo staruchy. ostatnio jedna zagaila a na wiec ze jestem z polski powiedziala "no, tu lepiej jest nie z polwce, pewnie jestes szczesliwa". nie nie jestem. jestem nieszczesliwa. mam juz dosc zycia tutaj, chociaz moj facet przekonywal mnie, ze bedzie pieknie i cudownie, ze bez problemu znajde prace bo przeciez mam wyzsze wyksztalcenie i znam jezyki i w ogole. ze bedzie fajnie,, poznam nowych ludzi. pracy nie ma bo jest kryzys, nie wiem gdzie poznac ludzi - przeciez nie bede chodzic po barach i dyskotekach. i tak mi zycie tu plynie. chcialam sie tylko wyzalic.

wracaj do polski ;)

jakby to powiedziec - nie mam za bardzo jak. skoro ukochany jest tutaj to w polsce tez bede nieszczesliwa. zylismy na odleglosc trzy lata i myslalam, ze umre z teksknoty. widziec sie co dwa trzy miesiece. ale teraz tez jest zle bo mi teskno do rodziny i znajomych. poki pracowalam to bylo znosnie bo mialam caly dzien zajety ale teraz to juz popadlam w depresje. zeby ciagle nie plakac to musze pic leki uspokajajace.

a poza tym żrę gówno

nno domyślam się nIe wiem jakie macie plany dokładnie, chcecie tam zostać na stałe? Twoj facet widzi opcje powrotu?

Żeby nie popaść w całkowitą depresję, popadłam w urojoną ciążę, przyniosłam do domu kilka kamyków i wyobrażam sobie, że to moje dzieci. Karmię je przewijam ale one nie chcą rosnąć ani nie mówią. Chyba się potnę kartką papieru między palcami...