Obcy w szarym tłumie...

Czuję się zagubiony w tym świecie, a konkretnie w tym społeczeństwie. Mam 20 lat, studiuję prawo na dobrej uczelni. Wiem, że niektórzy chcieliby być na moim miejscu. Chętnie bym się zamienił tyle, że w nasyzm kraju nie widać lepszych perespektyw. Więc przemęczę się, mam nadzieję, że uzyskam tego glupiego magistra i będę miał dużo kasy, żeby nie martwić się o życie i spełniać marzenia. Nie jestem materialistą. Nie potrzebuję dużo rzeczy. Pieniądze potrzebne mi są do własnego rozwoju ;) Ten system jest straszny, a ja będę jego częścią, pod krawatem i z teczką jako prawnik :( Jestem taki rozerwany, ale wiem, że nie ma lepszych perespektyw. Chciałbym się w rzeczywistości poświęcić sztucze, tj. robieniu muzyki, malowaniu, pisaniu. To by mi przynosiło radość, jednak to jest niedoceniane w Polsce, nie ma tutaj odbiorców, nie da się z tego żyć. Zostanę więc zblazowanym panem prawnikiem, robiącym kasę i mającym wszystko i wszystkich w dupie. Nie chcę tego, ale tak będzie. Nudzi mnie to społeczeństwo, brak priorytetów, wyobraźni, chęci rozwoju, krytycznego spojrzenia na dogmaty, zadawania pytań, indywidualności, własnego zdania (niekoniecznie poprawnego politycznie). Dlaczego wszystko jest takie nieskomplikowane, prostolinijne, bez refleksji, bez wyobraźni? Słucham i obserwuję ludzi, przeraża mnie ten obrazek. Ludzie są tacy nieświadomi, przechodzą na kolejne etapy życia bez zastanowienia się. Założę się, że nawet nie zauważą kiedy umrą. Bawią ich tak proste uciechy, proste rozrywki, w których a nie znajdują do końca pocieszenia, dla mnie to za mało. Mimo, że w kontaktach z ludźmi jestem przebojowy to coraz trudniej jest mi ukrywać swoje rozgoryczenie i smutek. Ludzie nie mają większych potrzeb, a już na pewno nie duchowych. Czuję się wewnętrznie wyalienowany, nieprzystowowany. Zabija mnie rutyna, monotoność, ciągłe wykonywanie tych samych czynności. Czy zawsze musi być tak samo?

Szanowny przedmówco wypowiadasz mysli 40 latka a nie 20 latka. Nasza złota młodzież wytworzyła specjalną barierę ochronną , która nie dopuszcza do zagłębienia się w tematyke egzystencjinalną. To nie modne i nie potrzebne. Nikt tego nie robi publicznie. Aż dziw bierze że taki wrażliwy młodzieniec potrafi tak praktycznie pokierować swoim życiem.

Tak trudno byc dzis sobą i kierować sie prawdziwymi wartościami. Ten świat tak gna , ręce czasem opadają i nie chce sie mysleć co dalej. Dobry wygląd, modne ciuchy promienna twarz którą trzeba prezentować swiatu męczy jak jad. Presja : musisz miec dobra pracę , ladny dom i super samochód żeby inni cie akceptowali i td. Wyścig szczurów i coraz większy pęd . Są takie momenty gdy wszystko podchodzi do gardła i chce sie wykrzyczeć " gdzie są moje marzenie i ideały z dzieciństwa!?

Jesteś chyba prawiczkiem :O

I ten chłam który wychodzi z ludzkich ust kiedy rozmawiasz ze znajomymi to juz nie można nazwać nawet rozmową albo jakieś narzekanie albo szpanowanie. Z kim dzis pogadasz o dobrej starej książce albo o wakacjach z dzieciństwa jak kradłeś kukurydzę na polu sąsiada?

Teraz rozzmawia się o tym kto ile wypił na imprezie... Co prawda mam dobrych znajomych, z którymi da się normalnie pogadać i pośmiać, ale mimo wszystko nadal jestem przygnębiony. Więc mówisz, że pierwszy seks mi pomoże? :p

slawami ne skazat - na szczęście są młodzi, którzy starają się sięgać głębiej ;)

Sądzę, że tak. Pod warunkiem, że będzie jeszcze miłośc. Co do "płaskich" rozmow, to sa jeszcze ludzie, z którymi tak mozna pogadac, tyle, ze nie sa oni w swietle reflektorow.

no tak porady Guuul anonima nas uratują !

Sa , Są ale ukryci jak partyzanci przed szwabami.

Ja tak żartobliwie z tym seksem, ale temat jest na poważnie i nie wygląda to wszystko najlepiej...

Tak na pogawędke o seksie i imprezkach zawsze moge liczyc albo między dziewczynami o urodzie, tipsach i odlotowych ciuchach . no moge jeszcze liczyć na rozmowe o polityce, kryzysie i plotkach .

Tylko polityka nic mnie prawie nie obchodzi, katoliczka nie jestem a plotki - boże co za nuda i uwstecznienie - aż mnie skręca.

Jak przestałam dzwonic do znajomych okazało sie że telefon całkiem zamilkł , zapomnieli o moim istnieniu - przynajmniej święty spokój. Tak lepiej zrobić porządny odsiew i spokój! nasze życie jednak tyoczy się wsród ludzi i tylko między nimi ma sens.

Też nie jestem katolikiem i polityka też już mnie nie obchodzi. Ale ja wiem, że trzeba jakoś żyć z ludźmi, nie można się odizolować całkowicie. Mam ku temu predyspozycje, ale walczę z tym. Trzeba trochę przystopować.

Balansuję na krawędzi przebojowości i izolacji. Nie jestem jakimś brzydkim, zaniedbanym typkiem, bez poczucia humoru, itd. Jestem lubiany, potrafię ubrać, w towarzystwie tryskam humorem, mam postawę beztroskiego luzaka, nie biorącego świata na poważnie. Ale też nie jestem typem imprezowicza, czasami gdzieś pójdę i to wszystko. Chciałbym to zmienić. Nie chodząc na imprezy nikogo sobie nie znajdę.

Dodam może że jestem skromna ale ambitną osóbką , pedagog z wykształcenia, lubie sie tu i owdzie powałęsać i jestem molem ksiązkowym. Nie czytam nic co jest na topie , wyciągam stare tomiska historyczne i odpływam w inny wymiar. Lubię ludzi i smak życia tego zwyklego i niezwykłego . Irytują mnie zwyczaje siąteczne, ta cała pompa i przewalanie kasy na pierdoły podczas gdy prawdziwe życie mija gdzieś obok.

Nie da sie całkowicie odizolowac od ludzi, sztuką jest życie między nimi i zachowanie swoich poglądów nie raniąc przy tym innych. Łatwe to to nie jest.

Chłopcze a czemu jeszcze nie śpisz? przecież jutro na uczelnię idziesz?!

Nie idę ;]

Okragły gość na niebie nie daje ci dziś spać.

Lubię siedzieć do późna ;p

Niech zgadnę pewnie słuchasz dobrej muzy i buszujesz w internecie?

Fajnie że to z siebie wyrzuciłeś, to troche pomaga. Sygnał w kosmos juz poszedł czekaj na odpowiedz. To do następnego. Narazie.