Zaburzenie emocji!!!!!!!!!!

Strasznie lekkomyslnie podchodzilam do zycia, ciagle imprezy, kolesie, moglam bez skrupolow pojsc do lozka na pierwszym spotkaniu (podczas imprezy zazwyczaj lub po zakonczeniu, a wiec alkohol). Ostatnio nawet zdarzylo mi sie jak bylam mocno pijana i wracalam z imprezy, (co zauwazyl Pan takskowkarz do ktorego wsiadlam) pocalowac sie z nim co w efekcie skonczylo sie tym ze zboczyl z glownej drogi, po czym przeszlismy na tylne siedzenie i wzielam do buzi...:(:(:( masakra. Na trzezwo inaczej sie zachowuje, ale uraz psychiczny do siebie mam goromny :(

NIE CHCE!!!!

żal...

Przestań pić alkohol i tyle.

I idź z tym do psychologa. A GŁUPIM CIPOM I KUTASOM tu piszącym proponuje małe ćwiczenie umysłowe: co byście powiedziały na temat tego taksówkarza, co wykorzystuje pijaną dziewczynę,a w domu pewnie czekała żona i dzieci? Może na temat tych facetów coś napiszecie?

Mowiac szczerze czuje sie jak dziwka:( w dodatku on powiedzial ze nie musze za takse placic:/ Ogolnie w towarzystwie jestem postrzegana za osobe wesola, mila i PORZADNA?. Ucze sie bardzo dobrze, pilnie doksztalcam umiejetnosci pianistyczne i spiew, zyje tak wzorowo dopoki nie pojawie sie na imprezie, wszystkie zasady nagle gdzies uciekaja.cos jakby mnie opetalo.. jak z tym walczyc?:(

Czyli juz mam skaze nie do odbudowania...? Zastanowie sie nad psychologiem/ksiedzem. Nie chce nawet zeby ktokolwiek mnie dotykal.

tobie trzeba wprowadzic zakaz chodzenia na imprezy i picia alkoholu. to nie zaburzenia emocji, to glupota i alkohol.

to co opisujesz jest straszne jak tak dalej pozyjesz do zostaniesz degeneratem:(

Ciekawe jak sie czujesz z soba sama? Ale szmira,wierzyc sie nie chce!!! Opowiedz to lepiej rodzicom. Niech zobacza kogo chowali pod dachem:] Na takie zachowanie nie ma usprawiedliwienia. Co glupie to nieuleczalne. Pozdro:]

Czuje sie fatalnie sama ze soba.okrutnie.ciagle chodze do kosciola, przepraszam... , a rodzicom w zyciu nie powiem:(

Hmmm.. czyli nie moge liczyc na to, ze sie zmienie...:( Tak ciezko mi z tym.

???

zacznij najpierw od wybaczenia sobie samej- to jest najtrudniejsze. Potem zacznij sie szanowac jak kobiete,ktora ma klase( bo napewno takowa masz) . Przestasn o tym myslec i zacznij zyc przyzwoicie-> alkohol w odstawke. Zapewne czujesz sie teraz samotna-> rozmawiaj z rodzicami o byle czym. Jestes w koncu panem swego losu. Pamietaj- jak se ułożysz, tak sie wyśpisz. Pozdro:]

jesli jest to historia serio to moje zdanie jest takie; wszyscy proponują bys zastosowała uniki i wyparcia .przyjmij odpowiedzialność odczuj ból z tego powodu ,pozwól mu przyjść ,przeżyj go,wejdz w niego i uwaznie rozgłądaj się w nim a dostrzezmarta501501sz żródła przyczyny.chyba jest nie jedno. i dopiero idz do psychologa

Wczoraj moj bol siegnal zenitu... nie moglam na siebie patrzec, myslalam o tym zeby cofnac czas... tak ciezko mi sie od tego uwolnic i tak mocno sobie z tego zdaje sprawe, ale boje sie, ze to sie powtorzy, ze znowu najdzie mnie mysl: a pobawie sie... a samotnosc mnie zabije. A to jest historia niestety prawdziwa i moja inicjatywa w niej takze byla.

Fakt: czuje sie samotnie.. ale rozmowa z rodzicami o byle czym jest dla mnie faktem dosc odleglym.. wyjechalam na studia z mojego rodzinnego miasta... a kolezanki nie maja dla mnie istotnego, zachecajacego pocieszenia...

Znowu czeka mnie impreza...w czwartek, coz studia, ciezko z tego zrezygnowac, ale tak naprawde nie wiem czy powinnam sie tam znalezc, czy bede na tyle silna aby nie zrobic nic glupiego.