cywilny

planujemy ślub cywilny (ja jestem nie wierząca, mój partner mocno wątpiący ;) ). Nie jest to jakieś wyjątkowe i wyczekiwane wydarzenie w naszym 7 letnim związku, ale zaznaczam bardzo się kochamy, świata poza sobą nie widzimy. Powodem są pieniądze :) wspólny biznes, a zalegalizowanie związku da nam większe możliwości... I teraz clue: chcemy by na ślubie byli tylko obecni świadkowie (i my oczywiście) - po uroczystości toast i obiad w restauracji.. a potem to zależy od tego jak się sytuacja rozwinie :P Powodem takiej decyzji jest to, że nasze rodziny po prostu się nie cierpią... Właściwie to nienawidzą. Wiecznie krytykują i wyśmiewają... Są to kompletnie różne światy (wieś-miasto; wykształcenie podstawowe conta wyższe; rozrzutność - sknerstwo; konserwatyzm-liberalizm poglądów; disco-polo - jazz; abstynencja - alkoholizm itd. itp..). Wiemy, że nasza decyzja o odizolowaniu naszych rodzin zrani je: ja jestem związana z moją, mój partner ze swoją. Nie zmienia to faktu, że potencjalna impreza po ślubie byłaby horrorem - i któreś z nas (albo obydwoje) mocno byśmy się tego później wstydzili. Chyba nie chemy się na to narażać... i tak mamy stresujące zycie... czy ktoś z Was miał podobną sytuacje? I jak się to skończyło? A może jednak robić impreze? Mam straszny mętlik i niepewność w głowie im bardziej klaruje nam się termin...

"wieś-miasto; wykształcenie podstawowe conta wyższe; rozrzutność - sknerstwo; konserwatyzm-liberalizm poglądów; disco-polo - jazz; abstynencja - alkoholizm" - nie ma to, jak kultura osobista wyksztalciucha :-o

Jedzcie na wakacje...wezcie slub w cieplych krajach...powiadomcie rodziny po powrocie

nie to nie tak... te cechy się przeplatają... i specjalnie napisałam tak by nie było jasne o czyjego rodzica chodzi :( mieszanka może wyglądać w ten sposób: wykształcenie wyższe + alkoholizm+ konserwa.. :( to wszystko nie jest takie proste...