prosze o rade

jakies czas podobal mi sie pewien chlopak. usmiechalismy sie do siebie ale nie rozmawialismy,nie mielismy wspolnych znajomych wiec sie nie znalismy. on nic nie robil wiec ja sie przemeczylam,przecierpialam strasznieale przeszlo mi w koncu. no i pewnego dnia (to bylo w listopadzie) on zaprosil mnie do kina. w sumie to nie poszlismy do tego kina bo on caly czas gadal ze mu sie podobalam od dawna tylko sie wstydzil itd i zaczelismy chodzic ze soba. no i na poczatku bylam wniebowzieta po prostu ale teraz doszlam do wniosku ze cos jest nie tak. niby on jest taki jak myslalam, ideal po prostu ale ja nie wiem co czuje, nie potrafie odnalezc w sobie tych uczuc ktore byly wczesniej. nie wiem,moze to tylko mi sie wydawalo ze go tak kocham albo kochalam go ale faktycznie mi przeszlo... poradzcie bo juz nie moge wytrzymac, za kazdym razem jak sie kochamy to ja potem placze,wychodze do lazienki i rycze jak dzieciak. jak mnie przytula to tez oczy zaciskam zeby nie plakac...

krółewno-nie żyjesz w bajce...wyidealizowałaś faceta i nie możesz pogodzić się z tym że nie jest tak jak sobie wyobrażałaś...co teraz zrobisz? :)

tylko wlasnie on nie jest jakis zly czy cos, w lozku tez jest mi dobrze. nie wiem co sie dzieje. na poczatku tak nie bylo. nadal potrafimy rozmawiac i zartowac i nawet wszystko przed zblizeniem fizycznym jest ok, tylko po juz gorzej. wiem ze to dziwnie brzmi bo jak kobieta ktora przed chwila miala orgazm moze plakac ale ja sama tego nie rozumiem

Cie pokrecilo dziewczyno. może do psychologa?