co zrobić

witam wszystkich, zwracam się do Was z radą-jestem w 16 tygodniu ciąży, mam 28lat.Mójbrat urodził się z zespołem Dwona jak moja mama miala 22 lata. Więc wiem jak to jest, mimo wszystko kcoham brata bardzo,ale wiem ile to wszystko nas kosztowało, krzywe spojrzenia innych ludzi itd. Zrobilam test Pappa który wyszeł b.dobry, USG tez jest prawodłowe. Nie wiem czy dla 100% pweności nie zdecydować się na amniopunkcję - biję się z myślami, bo musiałabym miec dużego pecha by mi rowniez historia się powtórzyła, zwłaszcza iż ta wada nie jest dziedziczna. prosze o rady jak byście postąppiły w mojej sytuacji. dzięki

ja dla Twojego spokoju bym zrobiła-żeby nie bić się z myślami do porodu

proszę o rady..

daj spokoj juz z badaniami! zrobilas te podstawowoe i wystarczy co ma byc to bedzie, nawet gdybys teraz wiedziala o chorobie, to niczego nie zmienisz, przeciez teraz juz nie usuniesz ciesz sie rosnacym brzucholkiem ;-) mysl pozytywnie zycze duuuzo spokoju dla Ciebie i zdrowego dziecka

co za dziwne podejście, czekam na dalsze rady...niestety nir ma jednoznacznej odpowiedzi co bym xrobila gdyby..

hehe... uwazasz moje podejscie do sprawy za dziwne?! zastanow sie troche nie wiem ktory lekarz usunaby Ci w tej chwili tak zaawansowana ciaze ze wzgledu na Twoj strach :-O dziwne wydaje sie to, ze uzalezniasz swoja decyzje od tego, co powiedza jacys ludzie na kafe, kazda z nas ma inne zdanie i inaczej by postapila ja osobiscie na Twoim miejscu staralabym sie spokojnie czekac a jesli Twoje obawy sa tak ogromne, to po co w ogole decydowalas sie na ciaze?!

moge tylko napisac,ze ja pierdykam ma sluszna racje,kropka.

ja pierdykam super odpowiedź wogóle pytanie autorki bez sensu,to że ma brata z zespołem downa nie zncazy że jej dziecko też to będzie miało jak coś nie daj eci spokoju to zrób jak napisała dontyouknow3 ja pierdykam też ma racje,daj spokój z badaniami,jak wyszło dobrze to po co dalej robić... ? nie rozumiem..wogóle nie wiem czego od ludzi oczekujesz...

ja się nie zamartwiam stratą w rodzinie mojego męża,a można by się zastanowić... ponieważ teściowa straciła już narodzone dziecko,pewnego ranka było już martwe,jej córce to samo się przydażyło.Nie myśle,że jakaś wada przeszła na mojego a on wraz z nasieniem przekazał to naszemu maleństwo. Po prostu cieszę się ciążą,rosnącym brzuszkiem i każdym kopniakiem i ruchem mojego dziecka,chociaż i są myśli których nie powinno być,bo poroniłam i wiadomo,że psychika kobiety w kolejnej ciąży jest inna.

jest dziedziczna to kolejne badanie i tak ci nic nie da

ja pierdykam - najwidoczniej życie Cię nie doświadczyło jak mnie i tyle... poprostu człowiek czuje strach że coś może być nie tak i tyle..nie mówie o innych ludziach ale świat to ogół ludzi który patrzy na kogoś kto jest inny nietsty z pogarda, ja osobiscie doświadczyłam tego iż musiałam stwać w obronie brata bo ludzie wytykali palcami, odciągali dzieci itd, jakby był trędowaty,więc świadomośc społeczeństwa zwłaszcza w Polsce jest niemalże zerowa... Ja poprsotu pytam co byście zrobiła jakbyście były w mojej sytuacji - czy ze względu na chorobę w rodzinie byście się zdecydowąły na inwazyjną metodę mimo dobrych wyników itd. ad - jesli wiesz ze choroba nie Wykrywa nie prawidłowości - wady m.in.zespól Downa niemalże w 100%

Gdybym była na twoim miejscu to więcej badań bym nie robiła. A jeśli dzidziuś jest zdrowiuteńki - a myślę że na 99% tak jest - i amniopunkcja która niesie ryzyko wyrządzi mu krzywdę, to co wtedy? olej już te badania! dziecko jest zdrowe- tak musisz myśleć, wywal złe myśli i przeczucia z głowy, w końcu robiłaś już badania i są ok

Jeśli Pappa wyszedł ok, to nie ma potrzeby robienia amnio. Pappa na 99,9% daje wskaźniki do ZD. Jeśli ich nie ma, to po co Ci amnipunkcja. P.S. TAK, mam dziecko z ZD.

keroppi - bez sensu robic kolejne badania, a nawet jesli sie okaze ze jednak jest ZD to co?? Wyrwiesz sobie z łona człowieka ktory przeciez moze zyc ( z ta choroba mozna funkcjonowac w spoleczenstwie)??? Czy moze chcesz wiedziec na 1001% po to by sie do tego psychicznie przygotowac?? I juz zaczac szukac dla dziecka odpowiedniej opieki i terapi?? Mam nadzieje ze to drugie rozwiazanie..... Tez mieszkalam 19 lat z czlowiekiem chorym psychicznie i jakos nie panikuje ze moje dziecko tez takie bedzie, jakie bedzie takie bedzie, i tak je pokocham. A Tobie radze nie szukać dziury w całym i w dziecku, tylko zajmij się sobą, bo to nie jest dobrze, ze martwisz sie 1 % niepeweności. moze pogadaj o tym z lekarzem, albo terapeutą.