Jak pogodzić się z tym ze wszystko sie konczy...?

Przezylam teraz kolejne piekne pol roku w moim zyciu....Na uczelnie przyjechali fantastyczni ludzie na erasmusa...Jeden semestr,cudowne imprezy,cudowene wspomnienie i zycie...nawet w jednym kolesiu sie moze nie zakochalam ale tak jakos stal mi sie bliski(trudno sie dziwic jak spedzilismy noc ze soba)Tesknie za tym,dla nich moze jestem jedna z wielu dziewczyn ktore poznali...ale ja sie nie umiem z tego otrzasnac ze tj koniec.Ze oni wracaja do swojego kraju do swojego zycia,ja mam swoje zycie tutaj...zycie do ktorego nie moge wrocic....ciagle uciekam we wspomnienia,mam przed oczami tego kolesia...tesknie plakac mi sie chce...nie umiem wyjsc z domu,zalatwic niczego,wszystko odwlekac...jak wrocic do dawnego zycia,przecie3z nie moge zyc marzeniami