jestem przegraną osobą

miałam swoje 5 minut, które właśnie się skończyło :( Wiedziałam, że to wszystko praca, uznanie otoczenia nie będzie trwało wiecznie, ale miałam taką nadzieję, że jednak wybiję się z mojej biednej rodziny :( niestety nie udało mi się, zostałam z ręką w nocniku. Przegrana dla wszystkich i do tego tak ciężko mi się z tym pogodzić :( ehh życie :(

miał ktoś z Was podobnie? Czuliście się tak?

upadku, chciałam być kimś, ale zostanę gorzej niż nikim, bo niektórzy chociaż mają pracę...

Czuje sie tak kazdego dnia... Tyle, ze nie jestem sama, bo mam jeszcze dziecko, ktorym musze sie zajac...

nie ma szansy aby po upadku sie podniesc?

ja sie podnosze....

\"...a po nocy przychodzi dzień, a po burzy - słońce...\"

Któż to wie? Tylko trzeba mieć siłę aby zacząć od nowa podczas gdy inny mają już poukładane życie... A ty chociaż nic złego nie robiłaś, tak bardzo chciałaś być kimś jestem poniżej średniej, poniżej minimum, gdzieś na dnie własnego szamba. Niestety aby byli wygrani muszą być przegrani. Takie jest prawdziwe życie.

Ja. Ja doświadczam własnie upadku. Mam nadzieje, że kiedys odbije się od dna:( Najgorsze jest to, że wszystko co złe spotkało mnie w jednej chwili:( Tak, jak by się świat zmówił: facet, szkoła, praca, rodzina, znajomi - to sa moje obszary krytyczne:( Nikt nie może mi nawet pomóc wyjśc z tego bagna

też mam dziecko. Trafiła mi się super praca, o jakiej marzyłam. Do wszystkiego doszłam sama, bo jak wspomniałam pochodzę z najniższej klasy społecznej, pijackiej rodziny. Nastąpiło cięcie etatów, kierowniczka miała do wyboru jedną z pracownic (mnie albo taką inną dziewczynę), wybrała ją, choć nie raz dała jej popalić, ale jest protegowaną a mnie zwolniła. Moje otoczenie, tzw życzliwe nie kryje radości z tego powodu. W zasadzie mam za swoje, bo marzyo mi się wybicie, a pokazano mi gdzie moje miejsce.

jak bym creama słyszał :D

Taaaa The sun also rises, ale to ma dwojakie znaczenie. Owszem, przychodzi nowy dzień, ale z nowym dniem mogą przyjść nowe kłopoty, cierpienie będzie trwało do końca. Czasem jak się bardzo czegoś chce może wyjść odwrotnie, życie nieustanną lekcją jest. Może lepiej nie piąć się w górę tylko pogodzić z życiem, a wtedy on pogodzi się z Tobą. Who knows...

skad jestes?

Mnie też nikt nie pomoże, chcąc być mądrzejsza niż jestem zmarnowałam sobie życie. Bywa

Ja mam marne szanse na posiadanie dziecka, więc jestem przegrana podwójnie. Życie...

Pogodzić się z zyciem? Z zyciem, które nie jest takie jak sie wymarzyło? To jest zwykłe poddanie się. Nikt nie mówił, ze będzie łatwo. Ale trzeba wierzyć w siebie i dążyc do celu.

Wszystko da się zmienić. Poczytajcie sobie http://najlepsze-darmowe-ebooki.blogspot.com/2009/06/mozesz-juz-dzis-zmienic-swoje-zycie.html i jeszcze to http://najlepsze-darmowe-ebooki.blogspot.com/2009/07/tylko-ty-decydujesz-o-swojej-finansowej.html

"Może lepiej nie piąć się w górę tylko pogodzić z życiem, a wtedy on pogodzi się z Tobą" dokładnie, kubeł zimnej wody pozwolił mi to zrozumieć> Ciężko było mi sie z tym pogodzić, bo w pracy się sprawdziłam. Jednak tzw plecy robią swoje.

darmowe ebooki :o pozostawię bez komentarza.

Możliwe że to poddanie się, ale w chwili obecnej to wydaje mi się najlepszym rozwiązaniem.

ja mam doświadczam właśnie przykro mi z powodu dziecka.

Ale u Ciebie to tylko i aż praca. U mnie szereg innych spraw, od szkoły wymarzonej, po rodzinę... To jakaś lekcja od życia i trzeba ją przyjąć, ale dalej robić swoje, jedynie nie nastawiać się na złote góry. Bo one przychodzą i odchodzą.

Być może mamy złe priorytety, ci co są na górze, są tam bo może idealnie tam pasują w tym wzajemnym kole adoracji, a nas czeka coś innego? Nie wiem, może nie chce wiedzieć. Idę na spacer, bo już nawet sypiać nie mogę. A z dzieckiem, może to i lepiej... W obecnej chwili nie miałabym czego mu zaoferować.

wiem, masz rację, że to lekcja życia. U mnie to niestety nie tylko praca, bo też rodzina :(

A długo szukasz nowej pracy? Czy dopiero Cię zwolnili?

Jak Was czytam to mi ręcę opadają. Dziewczyny otrząśnijcie się. Gdzie Wasze ambicje, plany, marzenia? Poddacie się? Bo chwilowo życie Wam dokopało? No i co z tego? Wyciagnijcie wnioski i do dzieła. Mnie ciągle dokopuje - zaczełam sie nawet śmiac z siebie, ze mam pecha wrodzonego. Ale się nie poddaję. Nieraz mi ręce opadają i mam dość, ale z marzeń nie rezygnuję. Nawet z tych najśmielszych.

Bo mi to raz dokopało myślisz? Hahaha, fakt, wtedy mogłabym wydawać się żałosnym, rozmemłanym babskiem z depresją. Ale ja walczę o swoje od dziecka i właśnie robię to z widocznym skutkiem. Nie każdy wygra, to jest fakt. A jak na chorą, biedną, znerwicowaną osobę i tak staram się żyć normalnie, tylko zwyczajnie brakuje mi już siły.

A moje ambicje, plany i marzenia zostały tam gdzie ich miejsce, teraz staram się cieszyć dniem dzisiejszym, bo są rzeczy, których nie przewidzę.

nie da się przewidziec przyszłości, ale to nie jest przeszkodą w tym, żeby marzyć

jasia s. wiem.