Bałam się, że umrzesz...

a to ja umarłam dzisiaj, kiedy dotarło do mnie, że już nie ma nas.Często chorowałeś, wystarczyło, że nie wracałeś z pracy na czas, a już w wyobraźnia pisała zarne scenariusze. Płakałam, nie widziałam sensu dalszego życia bez Ciebie. Drżałam, że to choroba mi Ciebie zabierze, lecz Ty odszedłeś sam. Ogarnęła mnie rozpac, gdy to zrozumiałam. Po raz pierwszy nie spytałeś, dlaczego płaczę.Poczułam się samotna tak przeraźliwie. Nikogo nie kochałam oprócz Ciebie, byłeś mi ojcem, bratem i przyjacielem, byłeś całym światem.

Jam mam życ dalej bez Ciebie? Kto mnie teraz przytuli, kto pocieszy, doradzi, komu będę gotować, na kogo czekać, za kim tęsknić? Kto wysłucha opowieści o moich wyprawach, kogo pogłaszczę, kogo ucałuję na dobranoc?