Czy jestem chora psychicznie?

witam, ostatnio zaczęlam się zastanawiac nad swoim życiem i sama nie mogłam wyjśc z oniemienia, kiedy tak "stanęłam' na moment, aby ocenić co zrobiłam, co mam zrobic jeszcze, co sie udało a co nie. Nagle zaczęłam sie zastanawiac się nad pewną sprawą i własnie dlatego, pisze tu na forum, żeby zasięgnąc pierwszej opinii 'na gorąco". w stosunku do siebie jestem dosyć wymagająca, przede wszystkim w zyciu zawodowym. Kiedy zaraz po studiach rozpoczęłam pracę stawiałam sobie kolejne poprzeczki coraz wyżej. w pewnym momencie swojego życia postanowiłam, że musze sie jakos dodatkowo zmotywować do działania i tak sie stało. Tym czynnikiem motywującym stało sie jedzenie. Kiedy cos mi nie wyszło po prostu "za kare" nie dostawałam jedzenia. wiem, że to może byc głupie i w ogóle brzmi glupio, nawet dla samej mnie, kiedy to piszę, ale sama siebie zaczęlam karać. wymagania wobec siebie miałam coraz wieksze, więc i coraz częściej musiałam siebie tak "motywować". Trwa to tak, kiedy to tak szybko przeliczę na pewno juz od ponad 1,5 roku, kiedy rozpoczęłam pracę w obecnej firmie. Stresy zwiazane z nią i małe lub większe niepowodzenia, wszystko to odzwierciedlało sie w moim jedzeniu a raczej niejedzeniu. Najgorsze w tym wszystkim, ze ja juz się przyzwyczaiłam do takiego stanu. powiem, że nawet lubie byc glodna, bo wtedy czuje sie lekka i wiem, że to poprawia mi mój nastrój, który wcześniej popsuła praca czy cokolwiek innego. Wiem, że to juz zaczyna miec wplyw na moje zrowie. ogólne osłabienie, krwawienia z nosa, częste bole głowy, najprawdopodobniej przyczyna tego jest moj styl życia. Dzisiaj zatzymałam się nad swoim życiem, zrobiłam takie rewiev no i oto co wyszło... nie wiem co mam robic, tym bardziej, że głód tak naprawdę pomaga mi przezwyciężyć moje klęski, wtedy wiem, że zostalam ukarana za swoje błędy i że je w ten sposób odczuje i jakos odpokutuje.

Tak jesteś chora psychicznie .Idź jak najszybciej do lekarza.

chora to za duzo powiedziane, ale nie jest to normalne, i u siebie też zauważyłam coś podobnego, czasami potrafię cały dzień nie jeść

nie wiem co mam mysleć - jesteś zbyt skupiona na sobie, rozglądnij się za kimś kogo mogłabyś pokochać i dbać o niego to miłość powinna być sensem naszego życia, a nie tylko nasze aspiracje zawodowe. Jak tak dalej będziesz postępować to nie oglądniesz się jak minie ci młodość a ty będziesz sama, nieszczęśliwa i zgoszkniała. Życzę ci dużo miłości i polub sama siebie, na dłuższą metę twoje postępowanie prowadzi do destrukcji.

Mysle, ze rozmowa z psychologiem na pewno sie przyda.Sprawa wydaje sie normalna, ale tylko z pozoru. Cos jest nie tak, moze zalezy to od twojej zaburzonej osobowosci. Studiuje psychologie, ale to dopiero drugi rok i nie wiem jak Ci pomoc, ale prosze, idz do psychologa lub psychiatry, bo to nie jest normalne.