Odziedziczyłam alkoholizm?

Mam 23 lata , mój ojciec był alkoholikiem,ale teraz nie wiem co sie z nim dzieje. Mój brat niestety tez jest alkoholikiem , podobnie jak większość rodziny ze strony mojego ojca. Nigdy nie piłam , bo miałam tzw.uraz do alkoholu ,ale teraz coraz czesciej czuje ,ze musze sie napic:( Najgorzej jets , gdy siedze sama wieczorami , nie pije duzo ,ale najbardziej przerazaja mnie te natretne mysli.

Szczęściara to jak wygrana w lotka

Dzięki za pomoc , kupa na pewno pomoze :O :(

Sklonnosci do uzaleznien sa dziedziczne, niestety.

glen masz posrane w głowie

Nie wiem co myśleć - ja mam podobnie... Pił mój dziadek (ojciec mamy). Pije mój ojciec. Z tą różnicą, że mój ojciec pije "kulturalnie" (tak to się zaczyna). Ale czym nazwać picie codziennie Whiskey?

masz tylko predyspozycje i tylko od ciebie zależy, czy się rozwiną

bez tego codziennego "rytuału" picia to juz masz problem z alkoholem

No to chyba faktycznie kiepsko trafiłam , bo u mnie w rodzinie prawie sami alkoholicy i samobójcy:O To znaczy ,ze jestem skazana na takie zycie? Przeszłam terapie DDA , i niby psycholog mówił ,ze jestem wyjatkowo silna i mam na tyle poukładane w głowie ,ze mysli ze dam sobie rade. Ale mam 23 lata i boje sie tego co bedzie , bo coraz bardziej mnie to meczy...:(

Wiesz ,ze chyba tak ,ja będąc małym dzieckiem ,potem pannica zarzekałam się ze nie bede piła widząc jak moj starszy się stacza ,pierwszy kieliszek wypiłam majac 21lat .........teraz jestem AA

tak odziedziczyłas alkoholizm....tak jak sie odziedzicza otyłosc bueheheheheheheh :O nie badz smieszna

ale akurat z alkoholem nie mam problemu - jest dla mnie neutralny...za to inne problemy to masakra!:O

Moge sie obejsc , bo nie pije codziennie ,ale jak juz to zazwyczaj sama , bo wstydze sie przy kims:O Tak jak pisałam pije mało ,ale przez te mysli obawiam sie co bedzie pozniej.Unikam juz alkoholu jak moge , rzadko chodze na imprezy i do barów , bo jak wypije to pozniej mnie meczy jeszcze badziej:(

alkoholizmie, podaje się np. historie osób wychowanych w rodzinach zastępczych, nie znające rodziny biologicznej z problemem alkoholowym a mimo to podatne na uzależnienie. Niemniej na razie są to hipotezy. Nałóg zawsze jest niebezpieczny, czy miałaś ojca alkoholika czy nie, dlatego lepiej zdecydowanie ograniczyć alkohol. Np. ustal jakieś swoje własne zasady (w granicach rozsądku i zgodnie z Twoim trybem życia) np.: piję podczas czyichś urodzin, imienin, a poza tym nie; albo nigdy nie piję więcej niż 1 piwo w ciągu 24 godzin. Planuję spożycie alkoholu dzień wcześniej - będzie impreza, zamierzam wypić trzy piwa. Nie planowałaś imprezy czy picia? - wtedy nie wolno. itp. Pomoże Ci to zauważyć, ocenić, czy panujesz nad piciem i jeśli (teraz lub kiedyś) zauważysz że często odstępujesz od swoich zasad będzie to dla Ciebie wczesny sygnał ostrzegawczy.

Napisałaś: mogę się obejść, nie piję codziennie - no ba, przecież każdy alkoholik tak mówi :) Ustalając jasne bezwzględne zasady, zapisując ilość wypitego alkoholu np. na tydzień uchronisz się(przynajmniej po części) przed niebezpieczeństwem subiektywnego postrzegania własnego spożycia alkoholu.

pić codziennie może pić ciągami

Dziękuje , postaram sie :(

moj chłopak pije codziennie góra 3 piwa:) i co takiego?

Jeden pije i się uzalezni inny NIE . to niczego nie dowodzi poza tym że się różnimy Czym predzej autorko idź do terapeuty i na AA

Nie mam nawet czasu na terapie i AA , musze sobie sama radzic i całymi dniami pracuje lub jestem na uczelni:(

TU chodzi o Twoje życie , alkoholizm powoduje ... smierc :-( ja się o nią otarłem wielokrotnie . Znajdziesz czas jesli tylko zechcesz

Myślałam,ze jak wyjade z dala od domu to bede mogła zaczac od nowa a widze ,ze to sie bedzie za mna ciagneło do konca zycia:( Nie chodzi tylko o te mysli ,ale o wszystko zwiazane z DDA...chyba mam wszystkie objawy tego syndromu:( Dziękuje za odpowiedzi.

powodzenia :-)

Udowodnione naukowo *dziedziczne *kultura środowiska *syndrom dziecka alkoholika *najgorsze, jeśli poczęcie nastąpiło w stanie upojenia nie Twoja wina, nie masz na to wpływu ..próbuj terapii Współczuję..

to się nazywa DDNA

Wcale nie musisz być uzależniona ani nawet mieć do tego skłonności. Większość ludzi pijąc alkohol zupełnie o tym nie myśli, robi to spontanicznie. Alkoholizm nie polega na tym, że ręka sama sięga po alkohol a umysł nie chce - dla chorego nie do odróżnienia jest własna wola spożycia alkoholu i przymus choroby. Dlatego spróbuj poplanować, popodliczać - liczby bezwzględne pokażą Ci samej czy masz problem (jeśli tylko masz dość silnej woli by nie tłumaczyć się sama przed sobą). Całkowita rezygnacja z alkoholu z powodu traumy czy obaw wcale nie jest pozytywną reakcją - to tak samo oznacza że nie panujesz nad problemem. A pomoc dla DDA to wcale nie jest zły pomysł.

pisałaś, że przeszłaś terapię dla DDA jak to wyglądało? coś się po tym zmieniło?

generalnie rzecz biorąc NIE PICIE alkoholu przez alkoholika próbujacego wyzdrowieć nie ma nic wspólnego z silną wolą , nalezy całkowiecie odmienic swoje życie wewnetrzne , pracowac nad emocjami itp. A jesli ktoś jest chory to nie zawsze sam może sobie postawic diagnozę bo to jes choroba zaprzeczen i zakłamania .

www.poziomkowotruskawkowa.blog.onet.pl

Na tej stronie można zakupić książki na temat uzależnienia od alkoholu, Dorosłych Dzieci Alkoholików, rodziny z problemem alkoholowym www.przemiana.otwarte24.pl