KONIEC internetowej znajomości... smutno mi.......

prawie rok się znamy, codzienne rozmowy na gg, smsy, telefony, można powiedzieć,ze w pewien sposób zakochaliśmy się w sobie, dwoje dorosłych ludzi, o uporządkowanym zyciu... eh... może to i lepiej

zdecydowanie lepiej

nigdy się nie spotkaliśmy i dobrze... wiadomo jakby to sie skończyło...

ale dlaczego??? on zerwał kontakt czy ty? nie chciałaś się z nim spotkać? a zdjęcia przynajmniej widzieliście?;)

tak mamy mnóstwo swoich zdjęć, mieszkamy daleko od siebie, planowaliśmy spotkanie, ja zakończyłam, ale tak bez sensu to zrobiłam, bo pretensjami pod wpływem emocji

a ja już ciagne taka od ponad roku jeszcze troche i beda 2 lata z przerwami... sam wychodzi z propozycja spotkania i znow cisza, ja stwierdzam, ze to koniec a za jakis czas znowu to samo. Obiecalam sobie, ze jesli jeszcze raz tak bedzie to juz sie nie odezwe !! mam nadzieje, ze wytrwam... teraz chyba kazdy facet cierpi na syndrom piotrusia pana przynajmniej ci z netu czasem sie zastanawiam, czy on traktuje mnie jako rozrywke, jest psycholem, generalnie o co mu chodzi... czasem jest mi smutno... mimo ze jestem wyksztalcona, realizuje sie zawodowo, mam plany na przyszlosc i marzenia, jestem zdystansowana do swiata, nie wygladam jak ostatni pasztet to jakos brak faceta od dluzszego juz czasu powoduje, ze czuje sie beznadziejna, bezwartosciowa ...i odbiera radosc

chcialam napisac Ci, ze chyba Cie rozumiem ale nie warto rozpaczac nad czyms co sie naprawde nie zdarzylo

ja poznalam faceta w lutym, a w czerwcu sie raz spotkalismy. On nie mieszka w Polsce. Potem bylo jeszcze pisanie smsow i po jakims cisza z Jego strony. Tez sobie pisalismy ze sie kochamy i takie bzdety. Teraz zaczelo sie troche mailowanie, i moze w lutym sie spotkamy, tylko ze ja juz Mu nie wierze. Poza tym boje sie, ze znowu wpadne i bede myslec tylko o Nim, a to chyba nie ma sensu... Dodam ze jestesmy dorosli.

tak, ale tyle ciepłych słów i wsparcia od niego brakuje mi teraz i to bardzo, mogłam się pożalić kiedy miałam zły dzień, pochwalić sukcesm, nawet tym najmniejszym... brakuje mi go

Ojej skoro Ci brakuje to po co to konczylas?

nie możecie przyjaźnić się przez internet? to przecież do niczego nie zobowiązuję... no chyba że przyjęłaś jakieś zaręczyny czy coś :P hi hi:)

już widzę waszą dorosłość...gorzej jak smarkacze z osiedla...:)

Autorko topiku. Pomyśl, czy nie warto po prostu przeprosić i wyjaśnić sprawę, skoro był taki ważny dla Ciebie.

skoro ci go brakuje to najlepiej napisz mu to samo co tutaj i przepros

Naszła mnie taka refleksja co do internetu. Internet sprawia że jesteśmy tak blisko a jednocześnie tak daleko. Myślę że nie da się czegoś zbyt długo "ciągnąc przez łącze światłowodowe", pragniemy nie tylko "czytać" drugą osobę ale też widzieć jej reakcje, wstydliwie czytać w oczach, czuć jej zapach i słyszeć głos a wraz z nim tą nutę na początku niepewności i skrępowania a potem przychylności i zaufania.

tylko jakiegokolwiek wparcia, podejrzewam ze przyzywczailas sie do tego ze masz z kim porozamwiac, odebrac od kogos maila, podzielic sie dniem , a takie znajomosci internetowe maja z reguly drugie dno, przeciez do konca nie wiesz kim on jest

i w ten ,nieco zbyt modernistyczny sposób , wyginęły muminki...

napisałam do niego na gg jakby nic się nie stało, wieczorem odezwał się smsem, ale to takie chłodne było, on chyba już ma dość tej znajomości.... wcześniej napisałam mu konkretnie i jednoznacznie, ze to bez sensu... to co teraz dziwie :(