problemy z mama :(

Witam serdecznie Ciężko mi to pisać, ale może w ten sposób bede mogła wylać wszystko z siebie. Nie jest mi łatwo. Mam 21 lat, mieszkam 350km od domu, w miescie w którym mieszkam na codzien, studiuje i dorywczo pracuje, niestety od stycznia nie mogłam znaleść stałej pracy, poźniej problemy zdrowotne, szpital, operacja itd. Wyjechałam na studia do miasta w którym nikogo nie znałam, poradziłam sobie. DO rodzinnej miejscowośći przyjeżdzam średnio co dwa miesiace, nie zostaje dłuzej niz 2 tygodnie. Ale jak juz jestem to w ogóle nie mogę dogadac się z mama :( Mam o 2 lata starszego brata, hmm synuś mamusi, zawsze lepszy, grzeczniejszy, wszystko zrobi. Przyjeżdzając do domu najbardziej ciesze się ze spotkań z przyjaciółmi, są juz chyba wszystkim co mam! Znamy sie od 5 lat, mama wie ze są dla mnie ważni, ale zawsze wyczuwam w jej głosie, wzroku hmm nie wiem jak to nazwać dzikie spojrzenie, musi "przelecieć" wzrokiem od dołu do góry, w rozmowie ze mną o przyjaciółce mama zawsze mówi "ona" co bardzo mnie irytuje, bo dobrze wie jak maja na imie. Póżniej dogryzki: jest szczuplejsza, ma dłuższe nogi, jest wyższa Nie nalezę do najwyzszych - niecałe 160cm, ale najlepiej mi z tym, do najszczuplejszych tez nie należe- ale mama dobrze wie ze mam problemy z hormonami, od dzieciństwa sie lecze, szpitale, badania ale nie da sie nic zrobic Tydzień temu usłyszałam ze mam spakować walizkę i wracac, po takich slowach i wyrzutach nie mam ochoty siedziec w domu i czekac cały dzien na rodziców jak wróca z pracy Przyjaciółki pracują, wiec cieżko ustawić sie tak zbey cały dzien spedzic razem, jak jedna ma wolne to druga jest w pracy itd Zawsze chcemy ten czas wykorzystac na maksa Dzisiaj od matki uslyszałam ze odkad przyjechałam codziennie płacze, ze nie siedzę z nią, ze nie porozmawiam - nie przypominam sobie zebym kiedykolwiek mama zaczeła ze mną jakaś rozmowe, nie mogłam iść do niej z zadnym problemem bo potrafiła przy mnie podzielić się tym ze swoją koleżanka, poprostu straciłam zaufanie, pracuje dorywczo, zyje skromnie, odmawiam sobie wszystkich przyjemnośći- no ok jak nie pracuje to nie zasluguje na to, ale cieżko jest mi prosić rodziców co miesiąć o troche pieniedzy na zycie. Dzisiaj uslyszalam ze tyle pieniędzy mi daja, duzo kosztuje. Jest mi naprawde bardzo cięzko. nie potrafimy spokojnie porozmawiać Mam wyjechać i w ogóle sie nie odzywać?