Depresja...

Moze ma ktoś tu doświadczenia z depresja i mogłby mi coś poradzic. Od jakiegos miesiaca lece w dół. Jestem cieniem człowieka, ciagle smutna, nie mam nastroju, nie czuje potrzeby rozmowy z nikim, cale weekendy spedzam w łóżku nie mam potrzeby wstawania, w tygodniu jakoś zbiore sie do pracy ale po jest dokładnie tak samo. Dodatkowo w nocy mam ogromne lęki. A za dnia czesto myśli samobójcze w sensie nigdy bym sie nie odważyła targnąć na życie ale czesto myśle jakby to było gdyby mnie juz nie było. Jakieś cztery lata temu również chorowałam na depresje brałam przez 1,5 leki, pozniej razem z lekarzem odstawiłam. No i teraz chyba mam nawrót. Ale tak sie zastanawiam, czy do końca życia będe musiała jechać na prochach bo w moim mózgu brak jest jakiś zwiazków chemicznych? To jest przytłaczające..

końca zycia będziesz musiała brać prochy ale powinnas iść w takiej sytuacji do psychiatry i ponownie zacząć się leczyć. Jesli tego nie zrobisz to choroba może postąpić naprzód i w końcu się zabijesz.

Jakie leki brałaś?

Tylko że tamte załamanie było zwiazane z czymś kompletnie innym niż teraz...jeśli to by miało coś tłumaczyć

To jeszcsze dobrze ze do roboty chodzisz. Bo czasem ludzie nie wstaja do pracy i odstawiaja cyrki, groza samobojstwem rodzinie itd. Musisz cos z tym zrobic od zaraz. Pierwsze dni na lekach sa trudne i trzeba je wytrzymac. Pozniej jest lepiej.

Znam osobę ktorej wrocilo po dwudziestu w miare spokojnych latach.

Ja od 14 roku życia mam depresję, u mnie to jest dziedziczne. Po prostu się do tego przyzwyczaiłam, a nawet umiem to dobrze wykorzystać. Jestem wokalistką w zespole i piszę teksty. Nie bierz leków tylko naucz sie z tym po prostu żyć :)

may - dzięki za ciekawą radę..tylko wiesz jak jest w depresji, to nie ty jesteś chora tylko twoje myśli! wiec nie wiem czy tak łatwo jest to zaakceptować