Kryzys dwudziestoparolatki

Dokładnie. Ja już nie po raz pierwszy mam wrażenie, że nie pasuję do tego świata, zupełnie jakbym była z innej epoki. Jestem za wrażliwa, zbyt sentymentalna, kieruję się innymi wartościami. Za dużo rozmyślam, żyję przeszłością.

Może i dobrze, że mam taką refleksyjną naturę, ale wydaje mi się, że za dużo myślę nad tym, kiedy tak naprawdę wystarczy działać.

o ile wrazliwosc jest fajna cecha, o tyle sntymentalizm i wracanie do przeszlosci tragiczne, bo nie pozwala wlansie normalnie zyc. mam nadzieje, ze to tylko tak chwilowo sie u Ciebie i u mnie zrobilo, ze po sesji, kiedy znow bedzie wiecej luzu, jakos poczujemy, ze zyjemy, bedzie cieplo, slonce kiedys wyjdzie, bedzie dobrze:)

W niektórych momentach takie powroty mają swój urok, zwłaszcza kiedy człowiek ma poetycką naturę i może to przelać na papier. Na co dzień jednak ciężko się z tym żyje. Człowiek ciągle ma przed oczami własne błędy, widzi ile czasu zmarnował, co budzi jeszcze większą frustrację, jeśli zobaczy co za ten czas zdziałali inni ludzie. Mam nadzieję, że po sesji w końcu wrócę do swojego świata. Będę rysować, pisać, czytać książki, zagłębiać się w coraz to nowsze płyty, a może i nadejdzie czas, kiedy wyjadę. Oby :)