Dobry mąż, kiepski chłopak...

Już kiedyś pisałam o moim chłopaku, teraz jesteśmy ze sobą prawie dwa lata. Jest cudownym facetem- czułym, godnym zaufania, każde pieniądze woli wydać na mnie albo mojego kota; poświęca własny czas nawet na głupoty, jeżeli go proszę; nie pije, nie pali, na pewno mnie nie zdradza i nie zdradzi; inteligentny, świetnie sobie radzi z programowaniem (a to mi imponuje); spokojny, nawet jak się kłócimy nigdy mnie nie obraża ani nie krzyczy na mnie; razem oglądamy seriale nawet głupawe, spacerujemy, gramy w gry, chodzimy na randki - w sumie cacy. Ale przeszkadza mi różnica wiekowo-duchowa. Między nami jest 3 lata różnicy (ja 21 on 24), ale się czuję jakbym ja miała 17 a on 40. > Seks jest rzadko (chyba że zainicjuję, to zawsze się chętnie zgadza), może 1-maks 2 razy w tygodniu jak jest (mieszkamy w innych miastach, co drugi tydzień do mnie przyjeżdża na tydzień). Nie mam się co skarżyć, bo jest dobry w łóżku, ale trochę mnie dołuje że on sam z siebie nie ma takiego popędu jak ja (?) i nie lubi eksperymentować ze strojami czy miejscami... > Nie pije i nie pali - fajnie, ale ja uwielbiam pić i się upijać. Jak już go wyciągnę na picie, to tylko do restauracji. Elegancko. > Nie chodzi na koncerty [mamy taki sam gust muzyczny], do klubu czy inne imprezy - lubię teatr czy operę, ale lubię też chodzić na głupie imprezy przy dennej muzyce. Temat wzięłam stąd, że ktoś kiedyś napisał o tym, że będzie idealnym mężem na tym forum. No ale jakoś mio brakuje przeżycia mojej młodości. Czekałam na studia, a tymczasem na studiach jestem spokojniejsza niż w liceum, gdzie z moim poprzednim chłopakiem (starszym 4 lata!) chodziliśmy i do klubów i na koncerty, seks uprawialiśmy w toalecie w knajpie... W sumie nie wiem czego chcę. Wiem że tak wyjątkowego faceta nigdzie nie znajdę, ale mi brakuje powrotu do starego życia :( Znajomi się porchodzili, bo już nie wychodzę z nimi.

a to nie wróży dobrze

Może to ty nie dorosłaś żeby mieć takiego faceta? W sensie dojrzałego?

moj maz jest takim samym typem mezczyzny jak Twoj(chyba nawet maja ta sama profesje).jest super mezem i ojcem:)z wlasnego doswiadczenia moge Ci napisac,ze w przyszlosci bedzie jeszcze bardziej brakowalo Ci tego ''szalenstwa''.ja w tym momencie czuje,ze moje zycie sie skonczylo.zero atrakcji...pewnie zaraz ktos napisze,ze mozna wyjsc samemu,ale nie o to w tym chodzi.po to czlowiek wiazal sie,aby razem isc przez zycie i razem spedzac czas i jakos przezyc te zycie...z drugiej jednak strony nie mozna spedzic calego zycia na zabawach i harcach dlatego trzeba docenic to co sie ma:)