proszę o ocenę sytuacji

a gdybys jednak urodzila chore to co zostawiłabyś i zyła sobie beztrosko dalej, bez zastanawiania co dzieje sie z Twoim dzieckiem?? jestes po prostu egoistką. a jesli mialaś kontakt z chorymi dziecmi to powinnas wiedzieć ze one mimo upośledzenia jednak myslą, czują, kochają... bo to jest czlowiek taki sam jak inny

zalatw sobie opiekunke do dziecka, a ty idź do pracy

mysle ze troche mnie żle zrozumiałyscie. ja nie potrzebuje porady jak zmienic moje zycie, bo ono sie raczej nie zmieni nawet jesli pojde do pracy ( co mysle ze zrobie w najblizszym czasie), ale zastanawiam sie czy mam prawo byc słaba popadac w depresje itd. ja osobiście uwazam ze tak ale kiedy slucham mojego męża to czasem mam wrazenie ze to ja jestem taka miękka i przez to popadam w jeszcze większa depreche. :(

wysiadłabym przy chorym dziecku, podziwiam i wspólczuje rodzicom chorych dzieci, bo rodzice kiedys odejda i co wtedy z tym dzieckiem? była na osiedlu kiedys pani starsza sporo, urodziła córke bardzo późno miała chyba wtedy 45 lat, a 20 lat temu to był nie lada wyczyn. Córka ma zespół downa, bywa bardzo agresywna, matka juz po 60ce sporo( mąż ja zostawił po kilku latach bo miał dosyyc córki). Najwiekszym jej problemem co bedzie z córka jak umrze, nikt nie chce sie nią zająć. Często bywała przybita, wykończona, nie pracowała, cieżka sprawa.

tak oddałabym takie dziecko.