Czy ja jestem normalna?

Kiedy byłam małą dziewczynka należałam do osób nieśmiałych. Dzieci często się wysmiewały z tego jaka jestem , że noszę szkła , a potem uległam wypadkowi , który pozostawił ślad. Przez całe życie czułam sie jak piąte koło u wozu . Inne dzieci były wygadane mądre zdolne ja nie byłam nigdy. Do tej pory mam problemy z nauką i wszystkiego się już zaczynam bac nawet jak zaczynam od początku .Cały ten okres młodości odbił mi sie na psychice. Nie pochodzę ze złej rodziny moi rodzice są szanowani ,a ja czuje się ,że jestem inna bo sprawiam same problemy o których pisze i nie chce już matki zadręczać. Potem poszłam na studia myślałam ,że się coś zmieni. Zmieniłam się ja. Przesłałam zwracać uwagę na to co ludzie o mnie myślą ,ale problem samotności w wielkim mieście pozostał. Tak miałam chłopaka , który mnie wykorzystał , a na koniec powiedział ,że jestem beznadziejna mimo fajnego charakteru.Teraz nawet jak byłam chora żadna osoba do mnie nie zadzwoniła. Czuję się jakaś inna , odizolowana społecznie i nie wiem co mam zrobić :(

Moge zostac Twoja internetowa kolezanka . Każdy czasami ma takie dni kiedy czuje się tak jak Ty teraz .

dziekuje ,ale nie skorzystam ;p

tatusiowi i mamusi podziekuj za to. Masz poczucie wlasnej wartosci ponizej zera. Niestety to rodzice ksztaltuja w dziecku poczucie wartosci a twoi raczej sobie nie poradzili.

nie tylko ty masz problem z samotnością. cóż takie życie

Mój ojciec się nigdy mną nie zajmował :( mama się starała ,ale jej nie wyszło to najlepiej. A teraz oczekuje ode mnie cudów życiowych ....

to ja nie wiem :( Jestem młoda a czuje się jak emerytka...dżizaz....

jeśli rodzice kształtują poczucie wartości, to widocznie moi musieli je skrzywić total

Mogę zostać Twoim internetowym chłopakiem :D

Ale to nie chodzi o rodzieców.... co to ma do rzeczy? niektórzy nie mają rodziców ,zyją biednie i sa bardziej życiowo ogarnięci niż ja która mam w miare normalna rodzine...

,ożna nie mieć rodzicó, ale mieć w kimś innym wsparcie. Mam wrażenie, że Ty go nie masz

Chciałabym to wszystko zmienić ,żeby było normalnie ,ale boje sie ,że nie mam już siły. ....I odechciewa mi się żyć.

nie moge miec pretensji do rodzicxów , którzy całe zycie pracowali bym cos miała. To nic ze teraz popadli w długi i nic z tego nie ma co było i zostało. Może lepiej p[rzestac istnieć...

upup

ile masz lat?

to forum jest raczej gówniarsko-plotkarskie, ale na forach psychologicznych (wpisz w google psychologia forum cos znajdziesz) na pewno byś dostała bardziej dojrzałe odpowiedzi i byłoby inne zainteresowanie Twoim tematem. Ja zaraz stąd idę, bo muszę odpocząć, spróbuję jeszcze zajrzeć.Ale rozumiem Cię tylko to życie takie jest, że jak człowiek sobie sam nie pomoże to mu nikt nie pomoże :( Poszukaj może grup wsparcia , nawet może być dla DDA -zawsze to jakieś wyjście do ludzi, gdzie możesz być sobą.

Co to jest DDA>>??? Mam 24 lata

dorosłe dzieci alkoholików DDD-dor.dzieci z rodzin dysfunkcyjnych brak Ci miłości i tyle. Wiele osób to ma.A znajomych wielu osób nie ma, a jak już ma się klopoty, brak pracy to już znajomi o nas zapominają błyskawicznie nawet ci, których się ma dobranoc:) nie zarywaj nocy

Dobranoc :)