Dla nikogo nie jestem ważna

Od pewnego czasu żyję w strasznym osamotnieniu. Nie mam przyjaciół, nikt nie chce mnie bliżej poznać, nawet jeśli się staram nawiązać znajomość, to jestem traktowana jako ktoś ważny tylko na moment, a potem potem odstawiana na bok, jak gorszy model. Nie mam nikogo, kto wierzyłby we mnie, a skoro nie wierzy, to i ja w siebie nie wierzę. I potem się dziwić, że ktoś ma deprechę, fobię społeczną... mógłby nie mieć, gdyby, wy, ludzie, dalibyście mu szansę...

Nieustannie walczę o odrobinę ludzkiej akceptacji, ciepła, przyjaźni, ale nikt tego nie rozumie i traktuje moje próby jako śmieszne, ignoruje je! Dlaczego urodziłam się taka pechowa?

PRZESTAN NUDZIC Z TEJ DEPRECHY TO JUZ DAJESZ CODZIIENNIE TEN TOPIK; ZMIEN SIE BO MYIE NIE MAMYM ZANMIARUA ZMIENAIC

Zajmij się trzaskaniem kasy to i przyjaciele sie znajdą.

Nie daję codziennie topików, co Ty gadasz? Ja tu rzadko bywam, serio.

Próbowałam się zmienić, ale ludzie i tak nie docenili tego. Każdy żyje tylko swoją paczuszką, nie daje szans ludziom z zewnątrz. Próbowalam się dostosować, grać zadowoloną, ale po co, skoro koleżanki wkrótce mnie olały?

Powiedzcie, jak mam się czuć, jeśli wszyscy wokól korzystają z młodości i mają z kim spędzać czas, a ja siedzę w domu i mam myśli samobójcze?

to ja idę zrobić sałatkę....

kobieto, ogarnij się. idź na jakieś kursy, tam są nowi, a często ciekawi ludzie. nie nastawiaj się od razu, że poznasz tam miłość swojego życia bo coś mi się zdaje, że za bardzo szukasz poklasku i uznania innych, a sama siedzisz w kącie.

Bez sensu jest takie uzależnianie się od innych.Ludzie nie lubią malkontentów.Zacznij lubić sama siebie bo wygląda na to ,że w ogóle się nie akceptujesz.Inni to widzą więc też Cię nie akceptują.Zamknięte koło.Nie zmienisz się, nie uwierzysz w siebie to nic nie zdziałasz.

Wybieram się na kurs grafiki w październiku. Chciałabym zrobić coś dla siebie, znaleźć czas na pogłębianie ulubionych dziedzin. Problem w tym, że ja potrafię zmotywować się tylko wtedy gdy mam obok siebie jakiegoś człowieka. Jestem wręcz uzależniona od tego, jak mnie postrzegają inni, a że mam małe powodzenie w towarzystwie, czuję się gorsza.

No to masz problem dziewczyno i to niemały.Polecam ksiązkę "Leczenie uzależnionej osobowości:-wbrew pozorom to nie o typowych uzaleznieniach a własnie o takich przypadkach jak Twój.Prawda jest brutalna-dopóki będziesz zyć dla innych nie dla siebie-nic się nie zmieni.

Ale ja rzadko okazuję to, co we mnie siedzi. Robię dobrą minę do złej gry, udaję wesołą. Tylko że czasem po prostu to nie działa i wtedy ujawniam swoje emocje. A wtedy oczywiście każdy ucieka. Jest mi przykro, bo kiedyś byłam bardzo żywiołową i kreatywną osóbką, a wystarczyło, że z ludźmi nie wyszło, żeby zaniedbać pracę nad celami, jakie sobie wyznaczyłam.

Własnie, sama npisałaś w czym problem-UDAJESZ.Emocji nie da się tłumić na dłuższą metę -czy prędzej czy póxniej ujawnią się.Próbuj być sobą, nie udawać, nawet jesli nie uzyskasz akceptacji innych poczujesz się duzo lepiej.Bo nie będziesz oklamywała samej siebie.