Ex a obecny. Panika w związku

Dziewczyny mam do was pytanie :) Byłam z chłopakiem kiedyś 3,5 roku na początku przez 2 lata było super, mówił mi komplementy, że mnie kocha, jestem jego jedyną, byliśmy tacy zgodni, znajomi mówili "stare dobre małżeństwo". Przez ostatnie 1,5 roku zaczął mnie olewać, traktować jak wrzód na dupie, rzadko dzwonił pierwszy, nie mówił że mnie kocha, krytykował mnie, często spotykał się ze swoimi przyjaciółeczkami, aż w końcu pewnego dnia powiedział mi że już mnie nie kocha i nie chce ze mną być, po czym odszedł. To było ponad pół roku temu. Teraz spotykam się z chłopakiem, który długo walczył o moje względy a i podkochiwał się we mnie po cichu gdy byłam w związku. Jest mi z nim dobrze, czuję się taka wolna i szczęśliwa, mamy kilka wspólnych zainteresowań, on mi często mówi jak mnie uwielbia... Ale ogarnia mnie wielki lęk że to się w końcu skończy, że po X czasie też będę tak traktowana z przyzwyczajenia, jak wrzód na dupie, że teraz jest pięknie jak zawsze ale to tylko początki... Też miałyście taką sytuację? Albo podobną? Nie umiem sobie z nią poradzić, nie potrafię się cieszyć z tego że tak się dobrze traktujemy z obecnym no bo przecież z eksem też się tak traktowaliśmy a później i tak byłam dla niego piątym kołem u wozu. Po jakim czasie mija ta początkowa fascynacja? i OSTATNIE pytanko Jak odróżnić miłość od przyzwyczajenia?? Proszę o komentarze! :)

Dlatego trzeba żyć dniem.

Czerpać radość z tych szczęśliwych chwil nawet jeśli później miałoby być źle? W sensie żeby nie martwić się o później? Tyle że później po zerwaniu te szczęśliwe chwile bolą najbardziej :(

Znam to ... Bylam z mezem 3.5 roku to byl niesamowity czas bylam mega szczesliwa do czasu...

No ja tam nie wiem. Ja nigdy nie byłem i nie będę w związku.

Dlaczego nigdy nie będziesz w związku? Nie chcesz czy utarłeś w sobie przekonanie że nikt cię nie chce?

"Nie chcesz czy utarłeś w sobie przekonanie że nikt cię nie chce?" Bardziej, by pasowała ta kolejność. Utarłeś w sobie przekonanie że nikt cię nie chce czy nie chcesz? Ale ogólnie oba te czynniki.

Oj tam,oj tam. O miłość trzeba dbać i cięgle podsycać ten żar,inaczej palenisko stygnie i koniec miłości. Piszesz jak to przez dwa lata koleś nieziemsko cię adorował a nic nie piszesz jaka ty byłaś dla niego. W miłości należy tez dawać coś z siebie,nie tylko brać.

Dokładnie.

To wszystko sprowadza się do niskiego poczucia wartości. Mój obecny chłopak w życiu by nie pomyślał że będzie miał dziewczynę niebawem, znajomi się z niego podśmiewywali że jest taki i owaki, że jest chudy jak zapałka i dosyć pocieszny... Ale ja odnalazłam w nim cechy których nie odnalazłam u nikogo innego co sprawiło że nawet nie dostrzegam że jest chudy. Warto popracować nad swoimi dobrymi stronami którymi możesz skusić dziewczyny, każdy takie ma i nie mów że nie

Nigdzie nie napisałam że ja nie odwzajemniałam jego adoracji, uczucia. Ba, traktowałam go na równi, a może i nawet lepiej. Napisałam przecież, że dobrze się traktowaliśmy. I nie doszukujcie się wszędzie wad i złośliwości jak padalce.

Dobrze by było spotkać taką jak Ty, a nie takie co mają mnie za terrorystę :P

Dla mnie to oczywiste że się traktuje dobrze swojego chłopaka, dlatego nie rozpisywałam się jaka to nie byłam dla niego dobra :|

Powiedz jeszcze że masz na imię Marcin. Mój kumpel identycznie opisuje siebie i nie wie o tym że jedna dziewczyna kiedyś o nim myślała po chichu ;] A uwierz, wyglądem nie przyciąga.

Co, że ten Marcin terrorysta? Nie mam na imię Marcin :)

Oczywiście nic nie sugeruję, że ty nie wyglądasz atrakcyjnie, jedynie mogę sie domyślać po sposobie opisywania siebie. Albo jesteś ładny ale za takiego siebie nie masz albo rzeczywiście masz inne atuty niż wygląd :D

Nie mam żadnych atutów.

Nie wyobrażaj sobie też że to piękne uczucie trwa wieczność. Po paru latach w każdym związku przestają fruwać motyle w brzuchu, po jakimś czasie i następuje bardziej dojrzałe uczucie. Wtedy następuje w nas zmiana.Labo dbamy i podsycamy miłość albo stajemy sie właśnie tym starym małżeństwem, nie zawsze dobrym. Zaczynamy dostrzegać pewne wady których wcześniej nie widzimy,zaczynają nam przeszkadzać pewne rzeczy na które wcześniej nie zwracamy uwagi. Zaczynają się niedomówienia,kłótnie i w efekcie następuje koniec związku. Dam taki przykład. Zakochana osoba w początkach związku,gdy jej partner po prostu,puści bąka ,pomyśli: -ależ on pięknie pierdzi:) po paru latach w tej samej sytuacji pomyśli sobie: -no nie wytrzymam,znowu się zesrał:( Tak to wygląda.

Grunt to je w sobie wymyśleć i zacząć wierzyć że się je ma. Sprawdzone

Ja tam wolę nie kombinować. Niech jest jak jest.

Nie rozumiem,zamiast cieszyć sie nowym uczuciem,stwarzasz sobie niepotrzebnie problemy. Każdy związek jest inny i wcale nie jest powiedziane ze ten musi mieć podobny scenariusz. A może skończy sie przysięga małżeńską?

Silvergold, moim problemem jest odróżnienie przyzwyczajenia od miłości. Zdaję sobie sprawę z tego, że te motylki przemijają i wkrada się codzienność, ale kiedy odróżnić że to już szkodliwy związek z przyzwyczajenia czy po prostu "rzeczywistość" w kochającym się związku po przeminięciu motylków? Mój ex nie chciał do mnie dzwonić, mówił że jest zajęty i nie ma czasu się podrapać po dupie a ja mu głowę zawracam i czepiam się że on nie ma czasu... Znajomi i mama mi mówili, że tak wygląda ta rzeczywistość po tym pięknym okresie, a okazało się że to są skutki tego, że już mnie nie kochał a był ze mną tylko z przyzwyczajenia.

To podświadomy lęk. Czy ja wiem czy skończy się przysięgą małżeńską? W tym roku wyjeżdzam 150 km od domu, czyli za 2 miesiące albo się roztsaniemy albo będziemy związkiem na odległosć i będziemy się spotykać co 3-4 tygodnie...

No to masz odpowiedź na dręczący cię problem.Albo będziecie na odległość albo się rozstaniecie. Czy jest jeszcze inne wyjście?

Nie zrozumiałaś mojego problemu. Równie dobrze ten chłopak ze mną może wyjechać ale w czym inny tkwi problem. Ale dzięki ci za kilka porównań