Blagam niech mi ktos doradzi

Zawsze dziwilam się osobą, które az tak przezywaly rozstanie z kims, gdy np mowili to ten jedyny, itd. No nistety dopoki sama nie poznalam az takiego uczucia. Czy są osoby , ktore nauczyly się zyć bez tzw. milości życia? Kogoś kto est jedyny i niezastąpiony ?

ja do tej pory nie mogę się pozbierać

to co tak cale zycie samej? juz bez zwiazkow ? jak tak zyc :(

nie wiem, mnie się nie pytaj, ja nie mam już siły żyć dalej

to tak jak ja, i najgorze to ze juz pragnie innej :(((((((

mi pomagaja spacery, natura mimo wszystko daje sile, teraz pogoda nie bardzo ale ostatnio cele dnie po prostu chodzilem by sie pogodzic z tym wszystkim.

Ja juz ledwo zyje

piwo, piwo i wino

piwo nie pomaga jeszcze większe doły się ma

czas, żeby emocje sie wyciszyly

a ja jestem emocjonalna i ciezko mi nad tym zapanowac, zwlaszcza ze jestem mloda i to mnie zalamuje wizja calego zycia bez niego

Jest ktoś kogo lubię, prawdopodobnie drugiej takiej osoby bym nie spotkał. Ale cóż mogę "zapić wodą". Forever alone :D

ja jakoś żyję... i nawet jesteśmy można powiedzieć przyjaciółmi :( chociaż wiem, że nadejdzie dzień kiedy przestanę mu być potrzebna... na dzień dzisiejszy jest kontakt, jest wspieranie sie na wzajem w bólach i rozterkach... chyba nigdy nie miałam tak bliskiego przyjaciela... tylko, że ja kocham on nie, on kocha inną która nie chce? nie może? z nim być... ale kto wie może w końcu będą razem... mnie ogarnął taki stan emocjonalny, że się z tym w pewnym sensie pogodziłam ... wystarczy mi świadomość, że on jest (będzie) szczęśliwy... nie oczekuję nic w zamian za swoje uczucia i po prostu jestem, po prostu kocham... dopóki on chce mieć mnie blisko, dopóki mnie potrzebuje ja będę dla niego przyjaciółką... a co potem ... nie wiem... staram się o tym nie myśleć...

dziewczyny, szczegolnie te mlode - dajcie sobie troche czasu. czas zrobi swoje. nie jedna tu juz pisala o swoim cierpieniu...a jakis czas pozniej, ze dobrze ze sie tamto rozlecialo bo dopiero teraz spotkaly milosc swojego zycia. teraz trudno wam sobie to wyobrazic, ale uwierzcie, ze z czasem zlapiecie dystansu do tego co sie wydarzylo. statystycznie, tak dzieje sie w 99%, ze pojawia sie nastepna milosc i duzo silniejsza od poprzedniej.

laVita Ehhh :) no gdybym miałą 20 lat.. ale mam już prawie 2 razy tyle :) potrafię odróżnić miłość od zauroczenia ... chociaż czasami czuję się jak podlotek... wiem że można kochać bez wzajemności i cieszyć się szczęściem drugiej osoby nawet jeżeli to jego szczęście jest przy innej... Ja mimo, że czasem mi smutno, czasem czuję się samotna i przegrana to jednak wypełnia mnie ciepło gdy myślę o nim. Czy coś mnie jeszcze czeka? Nie wiem, raczej nie Nigdy tak nie kochałam, mam wrażenie, że tak naprawdę nigdy nie kochałam ale z tym da się żyć trzeba tylko odnaleźć spokój i pogodzić się z rzeczami których nie można zmienić A przyjaźń jest pięknym uczuciem i może trwać całe życie, może istnieć bez miłości a miłość bez przyjaźni nie ma szans Więc mimo, że czasami ciężko mi oddychać gdy pomyślę, że już nigdy nie będziemy tak blisko siebie jak przez te parę chwil kiedyś to jednak wiem, że spotkało mnie coś pięknego i wyjątkowego mimo wszystko wtedy łatwiej jest znieść tęsknotę trochę tylko się boję, że przestanę być potrzebna, że ta przyjaźń jest tylko w mojej głowie... choć on codziennie daje mi dowody tego, że jestem dla niego ważna... ale cień lęku że go stracę czasami ściska za serce... A młode dziewczęta :) la vita ma rację w 200% przed wami całe życie i nie jedna jeszcze wielka miłość :)

czy on jest juz w nowym zwiazku? czy wrecz zawsze byl?

sorry, pomylilam cie z autorka topiku

nie umialam zyc bez milosci mego zycia:( 3 lata osobno,chcialam byz z innym ale to nie bylo to..w koncu zeszlismy sie i jestem szczesliwa,wiem ze nikt nie zastapi jego i nie umialabym zyc z innym

ja ponad dwa miesiące temu rozstałam się z kimś, o kim myślałam, że to TEN (do tej pory tak mi się zresztą wydaje). niestety, był to kompletny dupek. ze dwa tyg. temu odezwał się do mnie i od słowa do słowa, nie wprost, ale chciał się ze mną spotykać na seks bez zobowiązań. oczywiście, powiedziałam mu, że nic z tego i że nie chcę z nim w ogóle utrzymywać kontaktów. dzisiaj znowu się odezwał, więc zapytałam go - po co się odzywa i czy ostatnio wyraziłam się niejasno? pewnie powinnam być z siebie dumna, a tak naprawdę płakać mi się chce. ale spoko, w końcu mi przejdzie. niech mi tylko przestanie zawracać głowę. ja nie z tych, co płaczą i błagają miesiącami. mam dumę ogromnych rozmiarów, o czym on doskonale wie, a do tego trzymam się konsekwentnie swoich postanowień. głupi jest, że w ogóle wyskoczył z czymś takim.