jak znaleźć sens życia...

Od dłuższego czasu nie mam na nic ochoty, nic mnie nie interesuje, wszystko wydaje mi się bez sensu...Znajomi tłumaczą mi, że muszę mieć jakiś cel, dążyć do czegoś, ale ja nie widzę w niczym sensu. Przerasta mnie wszystko. Jestem coraz częściej i coraz bardziej zdołowana i smutna. Dzień w dzień ta sama sceneria, praca (zresztą której nie cierpię), dom (zawsze coś do roboty) , krótki sen i od rana znowu to samo....Czasami myślę, że już wariuję. A kiedyś byłam taka wesoła....Może ma ktoś podobnie? Jak sobie pomóc?

...wieczorem zamykasz oczy, to o czym marzysz? chciałaś czegoś spróbować, a nigdy się do tego nie zebrałaś? to mogą być na początek proste sprawy, krok po kroku

kiedy wieczorem zamykam oczy to ....nie mogę zasnąć, mogę leżeć godzinę, dwie różnie , jestem nerwowa, rano wstaję niewyspana, nawet jak myślę o rzeczach które kiedyś sprawiały mi radość w tej chwili nie cieszę się z niczego. Zaczyna mi być wszystko obojętne.

i przez te 2 h wciąż kontemplujesz własną beznadzieje? :D przecież wiesz, o co mi chodzi. pomyśl o tym, co dałoby ci więcej komfortu. albo nie myśl i narzekaj.

Ona specjalnie sie poniza i doluje zeby poczuc moralna wyzszosc nad innymi ludzmi..

fajnie się mówi, ale ja nie potrafię, czasami wraca mi humor ale na krótko, te uczucie bezsensu wraca jak bumerang, nie umiem odgonić tych myśli , nie użalam się nad sobą i nie chcę narzekać, po prostu mam problem z sobą i nie umiem sobie z tym poradzić, może miał ktoś podobnie, może umie ktoś coś doradzić?

Przykro mi to mowic ale zycie to nie bajka disneyowska gdzie jestes ksiezniczka dookola ktorej kreci sie caly swiat..

a czy ja chcę być księżniczką? ja po prostu chcę nadać sens swojemu życiu, nie chcę żeby się ktoś nade mną użalał . Wiadomo że życie to nie bajka, ale jak radzić sobie z czymś co mnie wkurza (np. moja dołująca praca). Wiadomo jak jest, jakie czasy i szukam innej a znaleźć ciężko. To co mam robić cieszyć się że mam taką jaką mam? nie potrafię , co to za życie być wnerwionym non stop i co zaciskać zęby i się cieszyć?

i co nikt więcej mi nic nie doradzi? wszyscy tacy szczęśliwi?

Nie słuchaj Tymona. On ma jakieś problemy... Depresja jest trudną sprawą. Ja przeszłam przez okropną depresje w moim życiu. Mnie najbardziej pomogły rozmowy z przyjaciółmi. Sport też bardzo pomaga w motiwacji. Nawet niech to będzie może bieganie przez 15 min dziennie. Każdy z nas wie w środku co mamy robić i co chcemy robić w źyciu. Na pewno masz marzenia jakies, może po prostu je zapomniałaś. Pomyśl co Ci sprawiało przjemność w życiu przed depresją. Nie poddawaj się! Powodzenia i pozdrawiam! :) (przepraszam za jakkiekolwiek błędy. Ja dawno nie pisałam po Polsku)

Potrzebujesz faceta. Baba bez faceta nigdy nie jest szczesliwa bo musi odgrywac podwojna role.

mam faceta

moim największym marzeniem jest zmienić pracę, a to niestety bardzo trudne w dzisiejszych czasach, albo jakieś beznadziejne oferty (żyć żeby przeżyć) albo po znajomości (których nie mam)

Wydaje mi sie ze robisz z siebie ofiare bo nie poswieca Ci wystarczajaco duzo czasu. Sprobuj czesciej inicjowac intymne sytuacje.

nie zwracaj uwagi na trolle na tym forum. Polecam Ci książkę "Jak być kobieta i nie zwariować " :) w internecie są darmowe fragmenty poczytaj na pewno będziesz miała ochotę ją przeczytać :)

też takie odczucia mam ostatnio, ale staram się oddzielić pracę od życia codziennego

tymon84 nikt nie robi z siebie ofiary, a co Ty mi w ogóle o facecie piszesz? czy ja gdzieś pisałam że mam problem z facetem? nie , wręcz przeciwnie, facet mi pomaga, ja mam problem z sobą a nie z facetem

Seks bez dzieci predzej czy pozniej prowadzi do depresji.

azalka Dziękuję, poszukam. Tak jak wspomniałam mój największy problem to praca, ale nie będę się tu rozpisywać. Ludzie potem piszą ciesz się że w ogóle ją masz. Ale ja nie mam się z czego cieszyć bo moja jest beznadziejna. Najgorsze jest to że wszystkich których znam mają jakieś w miarę dobre prace i jakoś im się układa. Już mnie nawet to denerwuje, że ja takiego szczęścia nie miałam. Zazdroszczę im.

Autorko, a ja doradzę Ci abyś zaczęła czytać książkę z filozofii. Jeszcze kilka miesięcy temu też byłam w takim stanie. Jednak kiedy zaczęłam przygotowywac sie do egzaminu z filozofii, mój pogląd na świat, życie całkowicie się zmienił. Powoli dostrzegam co jest ważne, co ma sens. No i zaczęłam sie usmiechać :) Teraz chce się zyć! A kiedyś uważałam ze filozofia to najbardziej bezsensowna nauka... ech... Jakiez moje życie było puste bez filozofii :) Jak chcesz moge polecić Ci książki które ja czytam. Przepraszam za literówki

Kudłata - ja się chetnie dowiem, co to za książka.

ja też chętnie się dowiem

wiesz, wydaje mi się, że nie jesteś po prostu zadowolona z życia prywatnego, bo wydaje mi się, że jeśli układa się w życiu prywatnym to jakoś można znieść nawet kiepską pracę. Masz przyjaciółkę jakąś dobra znajomą, z która możesz pośmiać sie pogadać ?

gorzej, jak się w żadnej nie układa...

azalka powiem tak, życie rodzinne u mnie jest ok, ale co z tego że przychodzę po pracy i ciągle o niej myslę, gadam i się denerwuję. Denerwuję przy tym również moich bliskch, zazdroszczę mojemu facetowi że miał więcej szczęscia, ma znajomych w pracy. Ja siedzę codziennie przez 8 godzin sama w pracy i już mi się tym rzygać chce że nawet do kogo ust nie mam otworzyć. Te 8 godzin wlecze się masakrycznie, a jak pomyślisz że tak cały tydzień to wiesz ile to godzin męczarni? Nie lubię być sama a nie mam innego wyboru. Praca nudna, monotonna, ale stresująca i na dodatek płatna z opóźnieniami.

mam przyjaciółkę, mam siostrę , mam z kim pogadać, ale przez te 40 godzin w tygodniu jestem nieszczęśliwa, a jak przychodzę do domu to nie umiem o tym zapomnieć bo wiem że na następny dzień znowu będzie to samo...

Brakuje Ci atencji bo masz niska samoocene.

miał ktoś podobnie? macie jakieś jeszcze pomysły na powrót do normalnego życia

mi pomaga codzienna lewatywa kwasem solnym, dzięki temu czuje niezmierną lekkość odbytu

Ja też siedziałam całymi dniami w domu, czułam się bardzo samotna chociaż miałam chłopaka to i tak nie miałam z kim porozmawiać on pracował od 8 rano do pozna wieczorem, w niedziele jak miał wolne to spał, nie miałam nawet z kim porozmawiać... zabronił mi koleżanek i ogolnie znajomych, skasował mi wszystkie numery do znajomych, nie potrafiłam sie odnaleźc bałam sie rozmow z ludzmi, przeszukując Internet trafiłam na stronę http://energiaduchowa.pl i zamówiłam oczyszczenie aury. Nie liczyłam na wiele. A jednak po kilku sesjach zaczęłam być odważniejsza. Przeciwstawiłam się chłopakowi który tak naprawdę zatruwał mi życie i zakonczyłam ten toksyczny związek. Wzięłam się za siebie. Zaczęłam pracować i schudłam. Teraz mam wspaniałego faceta, dobrą pracę i czuję że podążam we właściwym kierunku.