kankaska

Jakiś czas temu moja przyjaciółka (nazwijmy ją: Aśka) miała problem z facetem - okazało się, że ją zdradzał z inną i ich związek się rozpadł. Po jakimś czasie facet Aśki postanowił jednak ją odzyskać, oczywiście nie było to łatwe, ponieważ najpierw ona nie chciała o tym słyszeć, jednak koniec końców (po długich perypetiach, których nie będę tu teraz opisywać) zeszli się na nowo. Zaczęli nawet chodzić na terapię dla par, żeby spróbować odbudować swoją relację. Mimo tego wszystkiego Aśka nadal czuje się mega zraniona i wciąż ma - że tak się wyrażę - drzazgę w sercu i ostatnio wymyśliła taką rzecz: chce mianowicie żeby jej facet powiedział przy niej lasce, z którą ją zdradzał, że "nic dla niego nigdy nie znaczyła, to był tylko seks i nigdy mu na niej nie zależało". Dodam, że tamta laska nie wiedziała nic o istnieniu Aśki w czasie gdy spotykała się z tym facetem - po prostu myślała, że spotyka się z jakimś facetem, nie wiedząc, że on jest w związku. Powiedziałam Aśce, że jest okrutna i nie powinna tego robić tamtej dziewczynie, a ona na to, że 'to pomoże jej wrócić do równowagi i odzyskać poczucie własnej wartości". Uważam to za małostkowe i niesprawiedliwe z jej strony, a ona z kolei zaczęła mnie oskarżać, że "jestem przyjaciółką do dupy, bo nie stoję po jej stronie". Kto ma rację? Czy mam nadal odwodzić Aśkę od tego pomysłu czy może rzeczywiście będzie to dla niej najlepsza terapia? Już sama nie wiem, czy może lojalność wobec przyjaciółki powinna być silniejsza niż poczucie sprawiedliwości? Ehhh...