Jak odzyskać wiarę i nadzieję?

Jeszcze kilka dni temu byłam żywa i radosna, wydawało mi się, że w nadchodzącym roku zajdą w moim życiu jakieś zmiany na lepsze. Tymczasem wczoraj, nie wiem skąd, powrócił zły nastrój i poczucie, że mimo nowych dni nadal pozostanę na straconej pozycji. Okropne uczucie, które niestety teraz też mi towarzyszy. Siedzę w swoim pokoju, nie poszłam na imprezę, na którą mnie zaproszono, rozmyślam. Jestem przerażona przyszłością, przypomina mi się przeszłość. I tak w kółko. Jak mam się podnieść z tego dołka i jeszcze dziś się uśmiechnąć?

wyzbierać stonke z ziemniaków ktora zrzucili amerykanie co prawda nie bedzie wiary ale nadzieja na lepsze jutro

a dziś to nie wiem?! może fajer werki sobie puść w polsce to chociaż cię nie zgwałcą

ona nie zna tej propagandy nie te pokolenie

o, to łatwe korektorem zamazujemy jedynkę w 2012 wpisujemy w tym miejscu zero i już jesteśmy happy, że mamy 10 lat więcej do stracenia :P:P

Patrzę i nie mogę uwierzyć... Zdrowa, niebrzydka dziewczyna, podobno niegłupia i zdolna, taka, która potrafi wykazać się determinacją jeśli chce... Co się ze mną stało, dlaczego od lat tkwię w stanie martwoty i marnuję czas na snuciu pesymistycznych wizji?

nie zaprosił na Sylwestra...Ciebie przynajmniej ktoś zaprosił...

No tak, zostałam zaproszona, ale od wczoraj to bez znaczenia. Przypływ smutku wszystko zmącił.

Czuję się tak, jakbym w 2013 miała umrzeć. Nic, absolutnie nic nie sprawia mi radości. Nie wiem dlaczego tak myślę, w końcu nic takiego się nie wydarzyło, a mimo to leżę i łzy napływają mi do oczu. Jak mam być szczęśliwa?

Nie masz powodu do smutku jeszcze, tak? Tym się ciesz...szukam w sobie wiary ...na siłę...mam życiowy dramat i boję się jak cholera...A Ty bez powodu się smucisz...

A podczas tego smutku o czym myślisz?

Tzn. są pewne rzeczy, które mogą mnie dołować, ale dotyczą one głównie przeszłości. Nie mogę sobie wybaczyć pewnych błędnych wyborów, tego, że tak a nie inaczej postępowałam itp. Obecnie wzrosła moja świadomość, wydoroślałam i wiem już, co jest dla mnie najważniejsze. Nie wiem tylko, czy zdołam ułożyć sobie życie tak, jakbym chciała. Co takiego się dzieje u Ciebie? Mogę Ci jakoś pomóc?

Po prostu weź sobie do serca jedną rzecz: Twoje życie jest takie, jakim je tworzysz. To jest trudne do zaakceptowania, bo stało się sloganem, który słyszymy cały czas i który przez to traci znaczenie. Ale to stuprocentowa prawda. Dlatego zamiast się nad sobą użalać rób to, co lubisz, wyznaczaj sobie różne cele i dąż do ich spełnienia. Ja sama mam z tym problem, ale zrobiłam krok do przodu uświadamiając sobie, że to ja jestem odpowiedzialna za swoje życie i nikt go za mnie nie urządzi.

Więc jakie to błędne decyzje?

O tym, jaka to byłam głupia itp. Wiem, zmieniłam się, ale wciąż czuję do siebie niechęć. W ogóle to żyją we mnie dwie osoby: pierwsza to chora na depresję blada postać ze spuszczonym wzrokiem, pesymistycznie nastawiona do życia, druga zaś kipiąca energią, twórcza osóbka, która zajmuje się swoimi projektami i ciągle szuka nowych inspiracji. Niestety obecnie ta druga oddala się ode mnie na rzecz tej pierwszej, bliskiej śmierci.

Dzięki, ale chyba nie możesz mi pomóc. Mąż mnie uderzył, złożyłam pozew o rozwód i doniesienie na policję. Teraz zneca się psychicznie, przekupił dziecko, chce mi go odebrać. Próbuje zrobic ze mnie niezrównoważoną emocjonalnie. Brakuje mi już siły...

Nie będę teraz dokładnie pisać o co chodzi, w każdym bądź razie przyniosły one poważne konsekwencje takie jak długi czy depresja. Dziś na próżno próbuję odszukać w sobie dawną, uśmiechniętą osobę.

Nie oddala się od Ciebie, tylko Ty ją odpychasz. Zrozum to!

Ciężko mi coś powiedzieć, żeby Ci ulżyło. Natomiast mam nadzieję, że mimo wszystko znajdziesz w sobie resztki sił, aby przerwać ten koszmar i rozpocząć nowe życie. Tego Ci życzę i jestem z Tobą duchem...

Dzięki za duchowe wsparcie. Muszę przez to przejść. Chciałam żebyś wiedziała, że tylko my sami mozemy sobie pomóc, nikt inny tego za nas nie zrobi. Miłego wieczoru

Czasem jest super, chodzę na koncerty, do kina, rysuję, gram na pianinie, tańczę, wydaje mi się, że przeniosę góry, a potem nagle opanowuje mnie jakaś nieznośna myśl i za nic w świecie nie jestem w stanie się od niej uwolnić. Przyszłość widzę oczywiście w czarnych barwach, bo nawet jeśli jest dobrze, to pewnie nie na długo.

Proszę, zmotywujcie mnie, kochani, żebym się dzisiaj wzięła w garść. Nie chcę już płakać, pragnę uśmiechu.

Włącz sobie jakąś fajną muzykę i potańcz. Mnie to ZAWSZE poprawia humor, choćbym chwilę wcześniej płakała zwinięta na podłodze i chciała umrzeć.

Okey, spróbuję. Muszę jakoś się oderwać, bo zwariuję. Dziękuję, może to pomoże. Miłej zabawy :)

wiare i nadzieje dostaniesz w kościele