Bezradność wobec choroby.

Witam. Szczerze mówiąc nie orientuję się czy taki temat został już poruszany na forum, liczę na jakąkolwiek pomoc z Waszej strony. Moja Mama od wielu lat była poważnie chora (tlenoterapia, astma, problemy z żołądkiem i wiele innych). W zeszłym roku trafiła na oddział pulmonologii, na którym stwierdzono bardzo poważne zatrucie dwutlenkiem węgla. Mama spędziła na tym oddziale ponad dwa tygodnie po czym wypisano Ją do domu, jak się później okazało, z jeszcze większym stężeniem dwutlenku węgla w organizmie. Po kilku dniach Mama była tak słaba, że musieliśmy wezwać pogotowie. Zawieziono Ją na oddział wewnętrzny, po kilku dniach przebywania na tym oddziale, Mama zapadła w śpiączkę... Trafiła na OIOM, ostatnie namaszczenie... wydawało się, że to już początek końca... Jednak Mama okazała się silniejsza, wybudziła się ze śpiączki, kontaktowała się z nami poprzez pisanie na kartkach, ponieważ cały czas oddychał za Nią respirator... Po jakimś czasie zaczęła sama oddychać, jednak po odłączeniu od respiratora nie wytrzymała na własnym oddechu nawet trzech dni... Obecnie oddycha sama już piątą dobę, jednak nie jest nam dane cieszyć się z tej poprawy.. Mama wpadła w psychozę, opowiada niestworzone historie, nie chce przyjmować leków, nie chce jeść, zarzuca nam że zostawiliśmy Ją samą, jest bardzo agresywna... Co robić w takiej sytuacji...? jak próbować do Niej dotrzeć...? Proszę o pomoc, jakieś rady...

Na pewno sie nie poddawaj, ani sie na nią nie gniewaj jak np krzyczy czy uderza... to tylko w jej glowie. choroby tak dzialaja. na spokojnie to bierz, ni denerwuj sie, ale zachecaj d ojedzenia. tabl jak rzeczywiscie nie chce to po kryjomu, w posilku czy herbatce. zycze powiodzenia.

Nie, o poddaniu się nie ma mowy... tym bardziej o gniewaniu się na Nią... ja wiem ze to wszystko przez chorobę, że przez chorobę jest taka "obca"... mówi wiele przykrych rzeczy ale zawsze gdy wychodzę od Niej (nadal przebywa na OIOMie) mówię Jej ze bardzo Ją kocham i tęsknię... Ona często odwraca głowę... można wtedy poczuć jakby jakiś ogromny pustak spadł Ci na serce... jest to straszny czas, już od miesiąca żyję tylko z dnia na dzień... Lekarze cały czas mówili, że już lepiej nie będzie, że Mama nie ma płuc i trzeba przygotować się na najgorsze... że te zmiany w mózgu są już raczej nieodwracalne... dopóki wymagała respiratora, nie było mowy o przeniesieniu Jej na inny oddział, do domu tym bardziej... Jednak teraz ordynator wprost powiedział, ze Mama jest bardzo trudną pacjentką i jesli bedzie potrzebne łóżko to wypiszą Ją... co jesli do domu? Będzie potrzebowała całodobowej opieki, będzie żyła w swoim świecie... nie jestem w stanie sobie tego wyobrazić... Dzisiaj np była tak agresywna, że wyrwała sobie cewnik...

nikt tu nie pomoże ani nie naprowadzi, lepiej do psychologa albo do lekarza pierwszego kontaktu, może oni wytłumaczą co w związku z tym masz robić

możesz ją oddać do ZOL-u, tam też jest opieka lekarska

Ordynator konsultował się z psychiatrą, zalecił leki, które Mama i tak dostaje... tzn teraz ich nie bierze "bo nie"... pielęgniarki starają się jakimiś podstępami podawać Jej leki ale nie zawsze się to udaje...

To smutne, że człowiek szuka na forum porady, której powinien udzielić lekarz, którego to jest praca i bierze za to w hooj kasy i dodatkowo z łapówek.

jak mama taka kiepska w braniu leków, to można przez kroplówkę, zastrzyk etc. zawsze są sposoby na podanie leków

a jaka to jednostka, oprócz miażdżycy, cukrzycy, nadciśnienia i chorób kości?

Kroplówka niestety nie wchodzi w grę, Mama jest agresywna i wyrwałaby sobie to wszystko... Dzisiaj powiedziała ze mnie kocha po czym rzuciła we mnie kubkiem z herbatą... a ja nie umiem pogodzić się z tym, że jest jak jest i lepiej już nie będzie... Będziemy starać się o to, żeby Mama dostała się do ZOLu...

w zaden spoób do niej nie "dotrzesz", bo takie zaburzenia sa podobnie ciezkie jak np. chora wątroba, do niej tez nie mozna dotrzec, zeby zaczeła działac normalnie. W tej sytuacji najlepiej podac lek w zastrzyku

Tak, ja to wiem... ale Mama nie da żadnej pielęgniarce do siebie podejść... dzisiaj pielęgniarka pobierała Jej krew z wenflonu który ma w szyi, musiałam trzymać Jej ręce a i tak jedną wyrwała i uderzyła pielęgniarkę w głowę... Nie umiem z tym żyć...

a przedtem psychicznie nie chorowała? Grunt, że nie cierpi za bardzo, a nadmierna agresja przejdzie jak dostanie odpowiednie leki

7 lat temu wpadła w depresję, kiedy lekarz powiedział Jej, że na tlenie przeżyje góra 3 lata... teraz mija 8 rok od kiedy ma tlen... psychiatra wyciągnął Ją z tego i później już nigdy nie miała takich problemów...

Widac,ze Mama jest silna i walcxzy nie martw sie przejdzie jej ona po prostu przezyla cos dla niej strasznego i boi sie ,ze ja zostawicie itd.. Moj brat byl w spiaczce po wybudzeniu i wyjeciu respiratora tez szalal krzyczal,ze jest tam sam itd ciezko bylo. Ludzie w spiaczce moga snic i nawet miec koszmary ,ktore potem im sie mieszaja z tym co sie stalo. brat mysll,ze zostal po wypadku sam na ulicy przygnieciony przez motor co bylo nie prawda musicie byc silni i byc przy mamie ona z tego wyjdzie niech walczy dalej powodzenia

Mama odeszła od nas w Wielką Niedzielę, 31 marca... Mam wrażenie, że ból i pustka są coraz silniejsze...

może i dobrze że się juz nie męczyła...swoją drogą dziwna choroba: zatrucie dwutlenkiem węgla.

:( przytulam Cię Po antydepresantach człowiek może mieć kłopoty z empatią. Mam nadzieję, że byliście dla mamy dobrzy, bo to nie jej wina była. Ja już nie chcę pisac o tym człowieku, co umarl w Lublinie, bo respirator się zepsuł, ale w szpitalu trzeba być czujnym i chodzić koło chorego, nie zostawiać na pastwę personelu. Wyjdzie to na paranoje, ale tak jest.