poryczałam się dzisiaj na Polskę

witajcie, popłakałam się dzisiaj na moje życie w Polsce. Byłam kilka lat na emigracji, wróciłam i nie mogę się doczekać mojego kolejnego wyjazdu za granicę. Cholernie boli mnie jak mocno jest tu wykorzystywana (tak, pracuję w Polsce, dobrych kilka miechów), jak bardzo moja rodzina potrzebuje pomocy (a ja nie moge im na razie pomóc, bo sama jestem w potrzebie). Za kilka miesięcy emigruję znowu, za chlebem - dosłownie. Czy któras/ys z Was przeżył to, co ja?

nad soba sama sie poryczalas...

nad wszystkimi i wszystkim.

ale pewnie masz rację, gdybym była zadowolona ze swojego zycia mogłabym pomóc innym.. a Ty przeżyles/aś cos podobnego?

Z tym, że ja po tym wszystkim tutaj jakoś nie mam siły na razie znów na wyjazd...

ogólnie jestem silną, zaradną osobą, ale tyle spraw mnie tutaj dotyka, nawet nie mam szans uczciwie z nimi walczyć. muszę zacisnąć pięści, uaktualnić cv i probować sił dalej. tak sobie myślę, że jak tu zostanę (ja i wszystkie emigracyjne sieroty) nic z nas nie będzie, bo dobije nas tutaj marazm, lenistwo, utrzymywanie się jakoś na powierzchni tej najniższej krajowej, a przecież mam świetny zawód który kocham (niestety nie jest on doceniany w polsce), umiejętności i nadzieję na lepsze jutro, bo mimo całego mojego wycia zasługuję na coś lepszego.

tak też się zastanawiam, że przecież jest tyle nieszczęśliwych ludzi tutaj, którzy biedują - dlaczego nic nie da się zrobić, wyjść na ulice, walczyć o swoje prawa. smutne jest to, że taki w sumie fajny kraj, jak polska, jest w takim totalnym bagnie :/

Wiesz, mimo wszystko, jakieś pozytywne sygnały zdarza się usłyszeć, że są miejsca gdzie jest normalnie, tylko trzeba być wytrwałym. Tu jest jeszcze wiele do zrobienia i tak naprawdę dużo się zmienia (powoli), i może w tym należy wypatrywać szansę. Ja sam nie wiem, miałem jakiś plan na to wszystko, otwartą głowę, optymizm ale pół roku minęło i widzę tylko bagno...Sam już nie wiem

Jakby porównać poziow życia w Polsce w stosunku do całej Europy, to jesteśmy na poziomie Erytrei czyli dno a Polacy pracują jak białe murzyny za okłap dla garstki bogaczy!!!

A ile masz lat? Mieszkasz gdzieś poza rodzinną miejscowością czy z rodziną? Ja spróbowałem coś wynajmować, przeniosłem się do większego miasta, a teraz straciłem pracę (zwolniłem się sam),bo nie mogłem znieść zawiści, walki, układów, układzików.

jak długo jesteś w polsce? ja od lata. pracujesz? masz rodzinę? pytam o to, bo praca tutaj jest głównym powodem emigracji, a rodzina czasami wspiera, czasami wiąże ręce. ja pracuję, rodziny własnej nie mam, w mojej sytuacji uważam to za duży pozytyw, bo mogę wyjechać gdzieś bez unieszczęśliwiania dzieci/męża. bez targania ich za sobą, wśród kłótni o pieniądze itp. w polsce nic się nie zmieni, na pewno nie za naszego pokolenia (masz nie więcej niż 35 lat?)

do wtmwpg: masz racje, niestety. jestem tego przykładem, bo mój przełożony wali mnie po tyłku, a jego wali ktoś nad nim i tak w kółko. jak jakieś beznadziejne błędne koło. myślałam o zmianie miejsca pracy, ale wszędzie jest podobnie, bo albo rypią pracowników po wypłacie, albo po umowie, warunkach pracy, godzinach pracy itp. jedynym wyjściem jest wyjazd. smutne, nie?

przekroczyłam trzydziestkę, mieszkam w dużym mieście, rodzinę mam "za płotem", pomagamy sobie, na tyle na ile możemy. męża/dzieci/zwierząt i roślin nie posiadam, za duże obowiązki, których nie mogę finansowo, czasowo sprostać.

Ja mam 29. No właśnie ale ja nie chcę wyjeżdżać...źle mi było za granicą tak naprawdę (UK). Przyjechałem w sierpniu, i z każdym miesiącem jest coraz gorzej :) A Ty myślisz ciągle o wyjeździe? miałabyś dokąd? W to samo miejsce...

autorka beksa i ten potakujacy!

Rozumiem Cię. Ja mam może wysoką jak na Pl realia pensję, ale tak szczerze to nie jest wiele. A za polską średnią to nawet rodziny na dobrym poziomie utrzymać nie można. Chcę się czegoś dorobić... Poza tym za dużo tu takich dorobkiewiczów prywaciarzy co zabijają inwencję

nie, w uk byłam wystarczająco długo, uczę się nowego języka, chcę jechać gdzieś bliżej, nie na wyspę. do odp. nad Czarną Izabella: wiesz my wszyscy do siebie pasujemy. właśnie kolejna forumowiczka dała o sobie znać. do Czarnej Izabelli: masz rację, a czy Ty długo byłaś na emigracji? czy wogle byłaś?

Nie, nie byłam, ale tak sobie gadam z mim facetem i dochodzę do wniosku, że trzeba jechać. Teraz trzymają nas tu sprawy rodzinne, ale wyjedziemy na pewno

a gdzie planujecie wyjechać? macie rodzinę? i czy masz jakiś zawód, który da Ci szansę na pracę poza polską? znasz język? (zasypałam Cię masą pytań :) )

głosowaliście POpierdolone POjeby na peło to kurwa macie ojszczyzne

hmm, a skąd wiesz na co głosowałam? teraz trzeba myśleć o teraźniejszości, a nie przeszłości, bo taki syf w polsce, że już żadna partia nas nie uratuje. jak masz jakieś propozycje to pisz śmiało, ale chyba właśnie teraz wzajemne obrzucanie się winą nic nie zmieni.

w kwietniu jade do uk do znajomnych w to samo miejsce-to moje drugie podejście. wrocilam do PL z tęsknoty za rodziną i z powodu problemów osobistych.w marcu minie rok odkąd nie mam pracy w PL. jest lipa(szczególnie że jestem z malego miasta).kocham Polske ale to nie znaczy,że chce tu żyć. wyjeżdżam i to już będzie ostatni raz-wiem,że się uda bo w mojej sytuacji już gorzej być nie może;) życzę też powodzenia wszystkim,którzy starają się zmienić swoje życie na lepsze i nie godzą się na marne życie w PL!:)

tak ,a w uk to nie ma kryzysu...

pewnie, że w uk jest kryzys, ale ludzie, którzy coś z sobą reprezentują, znają język - mają szansę na pracę, większą niż w polsce. nie wspominam o osobach, które mają fach w ręku. nie będę rozpisywała się tutaj o patafianach, którzy swoją chamską polskość rozsiewają za granicami kraju i uważają się za pępki świata., a nie mają nic do zaoferowania do jade: a próbowałaś szukać pracy w większym mieście, w polsce? przykro mi z powodu ludzi, którzy kochaja ten kraj, tęsknią na obczyźnie za rodziną, bo za granicami kraju nie będą czuli się dobrze. tylko zawsze rekompensatą są pieniądze i możliwość podróżowania do rodziny i przyjaciół. Mnie tu jest tak kiepsko, że rodzina widzi jak się męczę i męczą się razem ze mną. wszyscy będą bardziej zadowoleni jak wyjadę, bo aż przykro patrzeć jak tu usycham

Przypadkiem trafilam na ten wątek. Mieszkamy od ponad 7 lat w Uk, mamy 3 dzieci, prace, stabilizacje - jesli w dzisiejszych czasach mozna jeszcze uzyc tego slowa. Powiem Wam tak - z kazdym rokiem tesknie coraz bardziej za Polska? Nie wiem dokladnie za czym konkretnie, mam skype i z rodzina rozmawiamy codziennie,, nie wiem, po prostu juz nie moge czasami zniesc tych szarych ulic, jednakowych domow z czerwonej cegly, deszczu i naszego slabego angielskiego! Mimo kasy czujemy sie gorsi, chociaz wszyscy sa mili dla nas, to jednak zawsze niedostatecznie zna sie jezyk, zeby o wszystkim pogadac. CHce wrocic za poltora roku z dziecmi, a maz dojedzie do nas za dwa lata. nastawiam sie na nerówke, duzo skromniejsze zycie, ale - chleb ze smalcem ale u siebie! Smutne to co czytam, sama wierze, ze jest Wam trudno w POlsce, rece opadaja, bo tak by sie chcialo u siebie a jest tak ciężko... Ale mowia, ze pierwsze dwa lata trzeba wytrzymac i bedzie lepiej. Ja jestem narazie pelna nadziei, ze damy rade... (pewnie mnie tu skrytykuja wszyscy)

zusta rozumie i popieram powodzenia :)

absolutnie masz racje!dlaczego krytykowac...?

Zydostwu tylko chodzi o to abyśmy stą wyjechali.Już oni sobie zorganizują ziemię obiecaną!

ja placze jak czytam co wy tu pierdolicie

az chce sie napisac: a my pier....my to ze ty placzesz! hehe, spokojnych snów chojraku!