mam 19 lat i potrzebe macierzynstwa

Jak w temacie.

zaraz cię zjadą, po co zakładasz taki temat w ogóle?

A niech mnie zjadą. Zapytaj milion innych ludzi po co zakładają swoje tematy. ;)

przejdzie ci taki etap:) potem się uspokoi a jak będziesz miała 20-parę to wróci:)

po prostu pytam, ciekawość zwykła, ja sama mam 22 i jestem szczęśliwą mamą cudownego 2 miesięcznego niemowlaka. Tylko tutaj nie ma ani pytania, nie wiem czy chcesz jakiejś porady, czy zebrać dziewczyny podobne do Ciebie, dlatego pytam. Ja nie jade tu nikogo z tego powodu-raczej radzę przemyśleć, jeśli się nie wyjeździłaś i nie wybawiłaś... :) Chyba, że masz rodziców/przyszłych teściów którzy bez problemu zostaną w takiej sytuacji... :) Ja się wyszalałam, nawet w ciąży byłam na baletach i tańczyłam ;) wszystko tu indywidualne podejście :)

powiem ci tak ja miałam potrzebę macierzyństwa jak miałam 17 lat ale uczyłam się nie miałam pracy ani stałego partnera kiedy miałam 18 lat poznałam mojego M teraz ja mam 23 on 31 i od ponad roku staramy się o dziecko udało nam się ale ciąża przestała się rozwijać aktualnie ponownie się staramy ale do rzeczy :) jeżeli masz stałego partnera poważnie myślicie o waszym związku macie stałą prace a co za tym idzie pieniądze i własne mieszkanie i OBOJE tego pragniecie to po prostu się postarajcie o maluszka ale pamiętaj nie możesz naciskać na swojego partnera on musi tak samo mocno tego chcieć jak Ty :)

Z reguły jest tak że jak brakuje w życiu innych możliwości to człowiek zaczyna sobie to rekompensować macierzyństwem bo to wydaje się być najsłodsze i najbardziej dowartościowujące ale to duży błąd. W wieku 19 lat człowiek nie jest na tyle dojrzały by wziąć samodzielnie odpowiedzialność za siebie i dziecko. Trzeba pamiętać że dziecko może być chore albo pojawią się jakieś komplikacje na które 19 letnia głowa nie bedzie zbyt silna . Mieć dziecko to nie to samo co mieć akwarium z rybkami . Podejrzewam że autorka bardzo by się sprzeczała i udowadniała że jest inaczej, że ona jest wyjątkowa, że w jej przypadku jest inaczej ale praktycznie każda tak mówi jak ma takie myśli w głowie. Prawdziwie dojrzały przyszły rodzic będzie się obawiał, będzie stawiał sobie tysiące pytań i będzie przy tym miał wrażenie że nie dorósł .

Brzmi dość dziecinnie , zupełnie jak: Mam chęć na nową kieckę , dojrzałam do tego by nosić dorsłe ubranka. Jesteś autorko gotowa na ciążę i to co niesie? A jeżeli coś pójdzie nie tak? Jesteś gotowa na to by wstawać w nocy do niemowlęcia podczas gdy w głowie będzie ci się kręcić po długim porodzie? Będziesz w stanie wytrzymać płacz, kolki , wyrzynanie się zębów, własne niedoskonałe ciało po ciąży i porodzie i brak czasu dla siebie? To są rzeczy do których trzeba dojrzeć a i niejedna dorosła osoba czasem popłakuje z niemocy. Twoje koleżanki będą się uczyć na kolejne sesje a ty będziesz z rana tkwić godzinę w poczekalni przychodni z dzieckiem bo będzie miało szczepienie a twoje piersi będą tylko czekały byś ponownie przystawiła malca bo się w nich przelewa. Może poczytaj jak mają inne kobiety a zmienisz trochę ton i swoje POTRZEBY na adekwatne dla swojego wieku.

Nie mam zamiaru niczego udowadniać. :) Miałam po prostu potrzebę podzielenia się z kimś moimi uczuciami. Bądź sobą - dziękuję za wypowiedź. Mam świadomość, co to znaczy "być matką", oczywiście czysto teoretycznie i zapewne pełną świadomość tego ma dopiero matka. Kończę liceum, niedługo studia. Partnera mam, można powiedzieć stałego, wróciliśmy do siebie nie tak dawno temu po półrocznej przerwie po 3 latach związku (każde z nas miało przez chwilę inne życie). Mój partner aktualnie szuka pracy, więc oczywiście nie myślę o tym na dzień dzisiejszy. Ale jeszcze przed naszym rozstaniem odczuwałam coś podobnego. Być może to uczucie przejdzie, aczkolwiek nie sądzę, żeby dziecko było w jakimś stopniu problemem. Odpowiedzialnością - owszem - ale nie problemem. ;)

potrzebe to ty sobie mozesz miec - w romantycznym sensie. pewnie myslisz ze dzieciackzi sa slodkie, bylibyscie jedna wielka szczesliwa rodzina i takie tam. zajdz w ciaze a zycie szybko zweryfikuje twoje aktualne wizje swiata i rzeczywistosci.

mojego niemowlaka...Po 3 dniach ta potrzeba Ci wygaśnie...Na baaaardzo długo...lub zawsze :O:O:O

Być może! Ale cudze to cudze, własne pewnie gorsze! ;)

Zresztą mam prawo chcieć dziecka i mam prawo nawet zrobić sobie dziecko. Czy to mnie w życiu przekreśla? 30 lat za stara, 20 za młoda. ;))

No to zrealizuj tę potrzebę jeśli jest ona u ciebie nr 1 i masz warunki na to.

asaaa kierowałam tą wypowiedź do przedmówców, którzy ironicznie potraktowali moje uczucia i odczucia. Nie, warunków w tej chwili nie mam (mój partner szuka pracy). Ale za rok, może dwa - kto wie. :)) Po prostu zastanawiam się, czy ta potrzeba, w młodym jakby nie patrzeć wieku, jest jakaś dziwna. Nie mam zamiaru realizować moich planów już w tym tygodniu. ;pp

We mnie to uczucie obudziło sie jak miałam jakieś 21/22 lata..., przez pierwsze 1,5 roku czekałam, aż mój facet do tego dojrzeje, potem 4 lata walczyliśmy z niepłodnośćia, a także w wieku 27 dopiero czekam na pierwsze dziecko. I żeby nie było - jak pewnie niektórzy zarzucają młodym mamom - miałam też inne ambicje, w międzyczasie skończyłam prawo i pracowałm na odpowiedzialnym stanowisku. Po prostu instynkt to instynkt...

Mam nadzieję, że wkrótce się doczekasz!! :) I zgadzam się, jeśli ktoś ma ambicje, dziecko ich nie przekreśli.