Czuję się niewidzialna

Często zastanawiam się, czy w ogóle istnieję, bo tak rzadko ludzie zwracają na mnie uwagę, tak rzadko ktoś się do mnie odzywa...Ciągle żyję w cieniu innych, ciągle też czuję się pomijana, niechciana. Od czasu do czasu z kimś pogadam, ale tak naprawdę nikomu specjalnie nie zależy na mojej obecności. O facetach nie wspomnę, bo

i tak niewiele dla nich znaczę. Od lat podkochuję się w różnych mężczyznach, ale co z tego, skoro prawdopodobnie w ogóle mnie nie zauważa? Już sama nie wiem, co zrobić, żeby byłoby inaczej. Próbowałam pogodzić się z tym stanem rzeczy, ale gdy ma się 24 lata i nigdy nie czuło się kochanym i akceptowanym, jest to bardzo trudne. Brakuje mi miłości, ciepła drugiego człowieka, bliskości...

Czy może mi ktoś powiedzieć, jak to zmienić?

Nie ma to jak odpowiedź na poziomie...Dzięki, czy na tym forum naprawdę nie można kulturalnie porozmawiać?

licz sie z tym ze pojawia sie posty jak te wyzej, od sfrustrowanych prawików i przegranców zyciowych. Czasami jest tak ze mamy ''zla aure'' , zauwazylam to obserwujac roznych ludzi. Gdy jestes szczerze zadowolona, optymistycznie nastawiona do swiata, ludzie patrza na Ciebie inaczej. Gdy masz nawet jakis ukryty zal czy zlosc i o tym nie mowisz to i tak to widać. Mozesz tez nie zdawac sobie sprawy z tego ze np masz ''krzywe'' spojrzenie czy minę, panujesz nad mimiką twarzy? Jesteś usmiechnięta i otwarta?

Bez sensu to wszystko...

sram mordom

Dziękuję za odpowiedź. Co do Twojego pytania - przyznam szczerze, że mam problem z byciem otwartą. Tzn. staram się, jestem miła i kulturalna, gdy zachodzi taka konieczność, staram się być pomocna, ale nie ukrywam, że mam ogromną blokadę w stosunku do innych ludzi. Brakuje mi swobody w kontaktach z nimi, co chyba widać. Jestem nieśmiała jak dziecko, wypadam pewnie na dziką i nieoswojoną z otoczeniem. Ale jak mówię - staram się robić dobrą minę do złej gry i nie okazuję, że jest mi źle. Mimo to nadal z jakiegoś powodu pozostaję w cieniu innych.

malo zyciowa, niezbyt ladna

Próbowałam o tym nie myśleć, skupiłam się na studiach, na pracy, ale niestety bez rezultatu. Nie przestało mi zależeć na ludziach, na ich sympatii, akceptacji. I nawet jeśli tego nie okazuję i udaję obojętną, to w rzeczywistości dokucza mi potworna samotność. Przez pewien czas nawet uciekałam w świat pornografii, by w jakimś sensie zapomnieć o niedostatkach, ale dość szybko uświadomiłam sobie, że to obrzydliwe i ani trochę nie rekompensuje pustki, jaką odczuwam. A im jestem starsza, tym jest gorzej. Coraz częściej zakochuję się w kimś tylko dlatego, że okazał mi trochę ciepła, sympatii (i nic więcej). Potem oczywiście okazuje się, że ta osoba nic do mnie nie czuje i cierpię jeszcze bardziej...

Trudno mi oceniać siebie samą. Z wyglądu jestem normalna, ani jakaś szczególnie piękna, ale mogło być gorzej. A co do tego, czy jestem mało życiowa - możliwe. Wydaje mi się, że wyglądam na osobę odrobinę dziką, nieprzystosowaną, jakbym nie miała wcześniej kontaktu z otoczeniem.

Masakra z tymi podszywami.

MoonMoonDeliriousMoon Hej Chetnie bym Cie poznal i mocno przytulil. Mam 21 lat i jestem samotny. Nie dla tego ze jestem brzydki tylko jestem bardzo niesmialy w stosunku do kobiet. Szkoda ze tacy jak my sa sami, az cos sie robi. Ty i ja powinnismy kogos miec.

Okolice Bielska - Białej.

Powinniśmy, ale niestety wygląda na to, że jesteśmy skazani na samotność...

Zawsze tak było i nic nie wskazuje, że cokolwiek się zmieni w tym przypadku. Zwątpiłam już w świat, może w ludzi. A że zajmuję tak niską pozycję społeczną, to już tym bardziej świadczy na moją niekorzyść.

szkoda Cie dziewczyno...

broń boże nie staraj sie na siłę byc optymistyczna i otwarta! to durne rady, choć ktoś chciał dobrze. nie idź w to, otwarta będziesz w z swoim czasie, jeśli nie jesteś zadowolona z życia to nie udawaj że jesteś. Staranie się na siłe tylko cie zmęczy i nic cie nie da, bo jesli ktoś naprawdę jest zadowolony to nie musi sie "starać" byc uśmiechnięty.

uporala sie z soba, nie myslala o sobie zle musisz w sobie wybudować siłe niezaleznie od ludzi , polegaj tylko na sobie

dopoki sama sie nie poczujesz widzialna, inni Cie nie zobacza, to pewne. nie da sie dostrzec czegos, czego po prostu nie widac. Mijam czasami dziewczyny, ktore wygladaja, jakby same chcialy zniknac. Tez tak sie kiedys czulam, do tego tez sie przyczynili inni ludzie, ale zawsze gdzies w glebi ducha czulam swoja wartosc i czulam tez, ze moje piec minut jeszcze nadejdzie. i nadeszlo :) i Twoje tez nadejdzie, musisz tylko wyjsc z tej roli niewidzialnej, nie wiem jak, nie znam Ciebie; i powiem wam szczerze, ze to co zazwyczaj wiekszosc spolecznosci kafe nazywa banalami - wyjdz do ludzi, zapisz sie na kursy..;) nie jest wcale durna rada, o ile ktos juz nie ma depresji. Poki czlowiek sie trzyma musi, powinien jak najwiecej wychodzic do ludzi, jak najwiecej z nimi rozmawiac. Inaczej sie nie da, jesli chcesz byc lubiana, "widzialna" to Ty musisz wyjsc do ludzi. Zauiwaz ze niektorzy ludzie tego nie musza, to inni do nich wychodza. Ale oni najpierw cos z siebie tez musieli dac. to nie przyszlo samo! powodzenia:)

trzeba stać sie widzialną :) ruszyć z uśmiechem w życie :) trzeba nacisnąć w swojej głowie guzik odpowiedzialny za samozadowolenie, akceptację, samouszczęśliwianie. znajdą się tacy co mnie zakraczą, ale .... szkoda na nich czasu. WEŹ SIĘ W GARŚĆ I "LICZ NA SIEBIE" . DOPÓKI SIEBIE NIE POKOCHASZ-NIKT CIĘ NIE POKOCHA!!!!