jem kompulsywnie

Oto setny już chyba temat, który założyłam. Nie wiem, czy wytrwam w prowadzeniu go. Nie wiem do końca, co będę tu zamieszczać. Nic nie obiecuję. Ostrzegam, że przeklinam. Zbyt wielu szczegółów o sobie też nie napiszę, bo irracjonalnie boję się, że wśród milionów blogów jakimś cudem ktoś mnie skojarzy i rozpozna, a ja przecież tak bardzo przejmuję się opiniami innych ludzi… Nie zastanawiam się za bardzo, co piszę, przynajmniej staram się nie zastanawiać. Wiem tylko, że jestem w obcym mieście, obcym kraju, że jestem potwornie samotna, i że serdecznie nienawidzę siebie. Dlaczego tak jest mogę się tylko domyślać. Co odkryłam – bo jakichś odkryć dokonać musiałam, skoro wybrałam taki „elokwentny” tytuł dla tej notki – to że mój problem z wagą, choć faktycznie spotęgowany problemami metaboliczno-hormonalnymi w ciągu ostatnich kilku lat, wynika nie tyle z samego zamiłowania do jedzenia, co z jedzenia kompulsywnego. Lat mam już trochę ponad 20, gruba jestem odkąd pamiętam, i jakoś nigdy nie przyszło mi to do głowy. Dopiero obejrzawszy sobie chyba wszystkie odcinki Extreme Makeover Weightloss Edition na YouTube, wylewając przy tym hektolitry łez nienawiści, żalu i rozczarowania samą sobą, zdałam sobie sprawę, że zaburzenia odżywiania to nie tylko anoreksja i bulimia, ale też żarcie bez opamiętania dla stłumienia wewnętrznego bólu. Czyli krótko mówiąc wychodzi na to, że jestem uzależniona od jedzenia i generalnie mam przesrane. Bo do tej pory naiwnie się łudziłam (a może i nie, bo jestem mistrzem diet jojo i już niby straciłam nadzieję), że po prostu wezmę się za siebie i schudnę, w końcu, kiedyś. Od poniedziałku. Teraz mam wrażenie, że te wszystkie teksty o „uświadomieniu sobie problemu”, że to niby pół sukcesu, to totalna bzdura, bo ja się czuję tak, jakby mi ktoś odebrał resztki nadziei. W stylu jak ja do cholery mam pokonać najgorsze uzależnienie świata (wszystkie inne używki można odstawić. Jedzenia nie!), skoro jestem słaba, beznadziejna? Jakie pół sukcesu? Nie umiem patrzeć w lustro bez złości na siebie i żalu. Nigdy nie umiałam. Mimo, że tak naprawdę przez większość życia nie byłam otyła – miałam nadwagę, owszem, ale nie było tragedii. Otyła jestem od pierwszego roku studiów (który notabene był chyba najgorszym okresem mojego życia, najbardziej samotnym i stresującym). Jak patrzę na zdjęcia z liceum, ze studniówki, i przypominam sobie moje stresy i żale pt. „jestem gruba jak słoń!” to mam ochotę cofnąć się do przeszłości i zdzielić samą siebie kijem bejsbolowym, bo wtedy akurat schudłam, byłam zdrowej postury i wagi, i byłam śliczna. A w ciągu kolejnych 4-5 lat stres i zajadanie go, do spóły z popieprzonymi hormonami dowaliły mi + 30kg. W czerwcu ważyłam 101 kg, teraz 88 kg, przy 168cm. Powinnam się cieszyć, mimo że to wolny spadek, ale spadek. A co ja robię już drugi tydzień? To samo, co przed odchudzaniem (które mimo wszystko było najdłuższym okresem odchudzania z sukcesami, jakie pamiętam) – czyli ryczę, unikam ludzi, budzą mnie w nocy koszmary senne, a w dzień wpierdalam pizzę, frytki, chipsy, czekoladę, colę… i dopiero teraz dociera do mnie, dlaczego to robię, mimo że 100 razy lepiej czułam się przez ostatnie miesiące jedząc zdrowo i pijąc wyłącznie wodę. Dopiero teraz uświadamiam sobie, że to faktycznie jest kompulsywne. Jem tak szybko i mechanicznie, że nawet nie czuję smaku. Nie czuję przyjemności ani w czasie jedzenia, ani po nim. Wręcz przeciwnie, jak skończę jeść zaczynam rozważać, czy mam odwagę zwymiotowac. Dzięki Bogu nie mam tej odwagi – śpiewam, więc boję się o struny głosowe i mój głos. Kocham to ponad życie, ponad odchudzanie, więc póki co udaje mi się korzystać z tego jako tarczy przed zapędzeniem się w bulimię. Choć przynajmniej jako bulimiczka byłabym chuda… I szczerze mówiąc mam taką cichą, nie do końca uświadomioną nadzieję, że jednak zwymiotuję, ale nie „na życzenie”. Żebym nie miała wyrzutów sumienia, ani tego potwornego bólu brzucha i duszy po przejedzeniu…

locha

wrzuc fote

co sie dziwić jak takie gnojki wszędzie są jak wyżej...

Ludzie są okrutni....bardzo Ci współczuję.....trzymam kciuki; może jednak uda Ci się zaakceptować siebie, nie będziesz ciągle myśleć o tym, jak wyglądasz. Nie zawsze te szczupłe, ładne akceptują siebie....

Dzięki :) ale zeby siebie zaakceptować MUSZĘ schudnąć, innej opcji nie ma...