Nie mam warunkow na dziecko a tak bardzo chce byc mama

niby zle nam sie nie wiedzie, bo mamy wlasne mieszkanie, ale male, bo raptem kawalerka, gdzie duzy pokoj przegrodzilismy i wygospodarowalismy sypialnie. Na dziecko jednak nie ma szans, byloby za ciasno. Ja zarabiam na razie 1800, dopiero za jakies 2 lata zaczne zarabiac wiecej, maz tak samo, bo jestesmy z jednego rocznika i tego samego kierunku. Mamy po 27 lat. Oplaty wszystkie wynosza nas prawie tysiac, odkladamy cos co miesiac, bo chcemy mieszkanie miec wieksze, ale na dziekco na razie nie ma szans:(

to, że macie swoje mieszkanie to już jest bardzo bardzo wiele ! na prawdę !

to poczekaj z 10 lat dorobisz się i już kasa najpierw dziecko potem to hymn kafeee

taaa, kawalerka i dziecko:D ale rady heh zbierajcie na mieszkanie wieksze potem dziecko, bo cale zycie bedziecie w tej ciasnocie sie gnieździc

no i gratuluje odpowiedzialności! że najpierw myślisz i nie biadolisz tu później

nie ma u nas miejsca nawet by miec dziecko, to male mieszkanie no i chce tez zawodowo juz byc ustawiona by spokojnie moc sie cieszyc macierzynstwem. Tylko najgorsze jest to uczucie, ktore mnie dobija, bo wszystko we mnie krzyczy ze jestem gotowa na dziecko

a to bym się zdecydowała na dziecko. Sama urodziłam pierwsze dziecko mając 35 lat, chciałabym drugie, ale muszę się pospieszyć, bo kto wie czy uda mi się szybko zajść w ciążę. Teraz tyle słychać o problemach z płodnością.

teraz wiele osob ma problemy z plodnoscia, ale przeciez jesli nie daj boze i ja je mam to nie ma znaczenia czy zdecydowalabym sie teraz czy za te np 3 lata. Zawsze ostatecznie pozostaje in vitro badz adopcja.

No niekoniecznie, czasem są problemy, które można wyleczyć tylko zajmuje to trochę czasu. Zakładam że u Ciebie będzie wszystko ok :) ale spójrz na to z perspektywy wieku.

ale decydowanie sie teraz na dziekco byloby skrajnie nieodpowiedzialne, musze najpierw zdobyc uprawnienia zawodowe bym w ogole mogla zaczac przyzwoicie zarabiac. A co za tym idzie kupic wieksze mieszkanie, w obecnym nie mamy miejsca na dziekco

Ja nie pracuje w ogole, mam 25 lat, skończyłam tylko I stopien studiów. Maz ma 36 - po rozwodzie, zostawił wszystko i wyszedł ze swoimi rzeczami. Dorabiamy sie od początku. Mieszkamy w wynajętym mieszkaniu, ja jestem w 32 tygodniu ciazy, mamy psa, ktorego ja zabrałam ze sobą od rodziców :) jesteśmy ze sobą dopiero 1,5 roku. To sie moze wydawać skrajnie nieodpowiedzialne. Dobrze nam sie żyje, niczego nam nie brakuje, a codziennie rano wstajemy tacy szczęśliwi. Wiesz jaki to fajny widok na moim brzuchu jego dłoń, moja i łapa psiaka naszego?

nie, nie wiem jaki to widok, ale bardzo chcialabym wiedziec i to jest wlasnie smutne. Chce ale nie moge:(

Rob dzieciaka,najwyzej zamontujesz kotarke

jasne, ze możesz! Lepiej czekać kolejne 10 lat a potem latać po lekarzach, bo będziesz miała problem z zajściem w ciąże? Ja mam jak pisałam 25 lat a i tak udało nam sie dopiero za 4. razem :) jak chcesz i jest tak jak mowisz, to zrób to. Nie jetestes niewolnikiem systemu ze najpier studia, praca, dorobienie sie i dopiero dziecko :) ja powtarzałam to każdemu zanim poznałam męża. Ze tylko jak spotkam odpowiednia osobę, od razu bede chciała mieć dziecko. Tak tez zrobiłam i nie żałuje. Przemysl :)

nawet nie byloby gdzie kotary montowac, poza tym oboje z mezem jestesmy po medycynie i musimy najpierw zrobic specjalizacje a to jeszcze troche potrwa.

ale u mnie to nie takie proste, bo chce najpierw wyjsc z tego calego zamiesznaia jakim jest uzyskanie specjalizacji by moc przyzwoicie zarabiac. Jak teraz tego nie zrobie to potem nie wroce juz pewnie do tego a szkoda byloby 6 lat studiow.

Po pierwsze w pracy "NIGDY" nie będzie odpowiedniego momentu na dziecko po drugie mieszkanie w kawalerce nie jest takie okropne (później mozecie się zamienić na mieszkanie większe a nie musicie od razu KUPOWAĆ wielkiego po trzecie jak nie teraz to kiedy? później możesz na przykład nie zajść w ciąże... a im człowiek starszy tym bardziej wygodny i po prostu się nie chce. Jak on Cię kocha a Ty jego to czemu nie możecie mieć dziecka?

a zresztą rób jak uważasz twoja sprawa tylko żebyś nie zakładała topiku w stylu "już rok staram się o dziecko i nic" albo "znalazł sobie inną? jak mógł"

ja bym chciala skonczyc specjalizacje najpierw by potem moc normalnie pracowac. Dla mnie to wazne bo po to studiowalam by byc lekarzem w okreslonej dziedzinie. To wszytsko mi sie uda dopiero okolo 30 dlatego z jednej strony ciesze sie, ze daze do swojego cewlu a z drugiej smutno mi, ze jeszcze co najmniej 2 lata musze czekac na dziecko.

dlaczego maz mialby znalezc sobie inna? On sam uwaza, ze najpierw powinnismy dokonczyc to co zaczelismy i wstrzymac sie z decyzja o dziekcu. A na wieksze mieszkanie raczej sie nie zamienie, bo kto da mi 3 pokojowe mieszkanie za kawalerke? Mamy w planach sprzedac to i kupic cos wiekszego.

no to nierozumiem.piszesz z enie masz warunkow a tak bardzo chcesz byc mama,ale nie masz warunkow i specjalizacje ejszcze musisz robic itd to co ty cchesz? znaczy chcesz czy nie? bo juz nei wiem. ja jak chcialam to zostałam mamą i nie patrzylam na warunki (co prawda mma 4pokojowe mieszkanie) ale gdybym miala 1pok i bardzo bym chciala to i tak bym zostala mama. jak tak czlowiek ebdzie patryzł na warunbki to zawsze bedzie cos nie tak a to jeszcze taka specjalizacja a to powierkszyc mieszkanie trzeba a to samochod rodzinny a to to a to tamto i latka leca.

A po co ci w ogole dziecko,macierzynstwo nie jest wcale takie piekne,poczytqj topik 'czy zajujecie ze macie dziecko'

podobno z wiekiem szanse na dziecko maleją a ty jako lekarz powinnas to wiedziec najlepiej.biologicznie teraz jest chyba najlepszy czas,pytanie tylko-czy emocjonalnie też ale to juz kwestia indywidualna.

i ja mam takie cisnienie wewnetrzne na dziecko choć nie moge sobie pozwolić, nie wiem skąd sie to wzielo i zawsze myślalam ze instynkty to bujda a tu mnie dopadlo, wziełam psa i troche pomogło, a na dziecko niestety musze poczekać z 5 lat, zycie to nie bajka.

ja jestem od ciebie 3 lata starsza i bardzo żałuję że dopiero teraz jestem w ciąży. Po pierwsze jak się zdecydujesz może się okazać że nawet rok czy 2 będziecie się starać o dziecko, a jak będziesz chciałam mieć 2 to już też moze być problem, Po drugie i tak rok czy 2 będziesz chciałą mieć dziecko blisk siebie, więc kawalerka nie stanowi przez ten czas problemu, a zawsze można ją później sprzedać i kupić coś większego bo macie spory wkład. Ja też tak czekałam, zeby zawodowo coś osiągnac i co? Pracuję od 8 lat w jeden firmie w której teraz dopiero wiem,ze więcej nie osiągne, bo moje szefostwo to skąpcy, zarabiam 3300zł brutto jako specjalista, mąż zdażył stracić pracę i teraz rozkręca swój biznes, nie wiadomo co z tego będzie, jak bym miałą tak czekac z dzieckiem na odpowiedni czas to stwierdzam ze w PL tego czasu nigdy nie ma.

nie mamy warunkow mieszkaniowych ani finansowych na dziecko. Co z tego, ze emocjonalnie jestem gotowa skoro wiem, ze najpierw musze zrobic ta specjalizacje bo inaczej moje studiowanie traci sens. Zawsze marzylam by byc lekarzem w konkretnej dziedzinie stad wlasnie moj wybor padl na medycyne. Glupota i nieodpowiedzialnoscia byloby wiec przerywanie specjalizacji i decydowanie sie na dziecko w takich warunkach. Bo to by opoznilo bardzo nasze plany na wieksze mieszkanie.

wieszw kawalerce mozna miec do 5 lat nie potrzebuje pokoju dzieciak nie przesadzajcie, tylko poco pchac sie w wieku 25lat dziedzaku, poczu siepopracuj troche pojedz na wakcje zobacz swiat a dziecko to ostatnia rzeczw zyciu.kiedy wszystko ine juz nudne i zobaczone.

mam koleżankę stomatologa która robi specjalizację a ma teraz 34 lata i wciąż mówiże nie ma jak zajść w ciążę, bo praca... niektórzy nigdy nie będą mieli dzieci taki ich wybór. Ale jak już wasza sytuacja się bardziej ustabilizuje to się nie zastanawiaj, z takim zawodem zawsze będziesz mogła spać spokojnie, a rodzina to fajna rzecz :)

Skup sie na nauce, dwa lata zlecą blyskawicznie. Jestes jeszcze bardzo mloda, jak zaczniesz sie starac za dwa lata to jeszcze i 8 dzieci zdazysz urodzic... Poki co korzystaj z zycia i ciesz sie wolnoscia, na dziecko przyjdzie czas.

Autorko, brzmisz bardzo rozsądnie :) Rozumiem, że instynkt daje o sobie znać, ale na szczęście jeszcze nie przysłonił zdrowego myślenia. Tak jak napisałaś- nie macie warunków. Kawalerka nie nadaje się do mieszkania z dzieckiem, nawet malutkim. Zero intymnośc***prywatności, dziecko uśpisz i chyba sama będziesz musiała się położyć, bo hałasować za bardzo nie możesz. Poza tym, dziecko kosztuje i nie będziecie mogli odkładać na coś większego. Co do studiów: moja siostra urodziła na specjalizacji i było jej ciężko pogodzić pracę, naukę i opiekę nad dzieckiem. Tylko że ona miała partnera spoza branży, więc on miał więcej czasu. U Was 2 osoby będą non stop zajęte. Poczekajcie do skończenia specjalizacji, albo do czasu, aż będziecie mieć większe mieszkanie.