Bez niego nic nie ma sensu..

Właściwie to piszę, bo nie mam komu o tym wszystkim opowiedzieć, a ból i tęsknota we mnie narastają. Poznaliśmy się 3 lata temu, od tego czasu się przyjaźnimy. On wie o mnie wszystko, ja o nim myślę, że też. Zawsze świetnie się dogadywaliśmy, mamy mnóstwo wspólnych tematów i doświadczeń, mimo iż jestem młodsza o 15 lat. Tylko, że niedawno wszystko się zmieniło, bo pojawiło się coś więcej. Uczucie. A żeby jeszcze bardziej skomplikować sprawę to wypiliśmy odrobinę za dużo i wylądowaliśmy w łóżku. Nie jeden raz. Widujemy się rzadko, ale pomiędzy tymi spotkaniami wariuję z tęsknoty. Parę miesięcy temu nie podejrzewałabym siebie o taką reakcję. Przedtem byłam tylko raz zakochana. A teraz... nagle całe życie, studia, moja pasja, jakoś wydają się blaknąć. Bez niego wszystko jakoś traci swój sens, brak mi tej energii do życia, bo wiem, że to nie jest związek. On próbuje mnie od siebie odepchnąć, ponieważ uważa, że to mnie zniszczy. Zniszczy mnie jego była partnerka, z którą ma syna, a która bardzo chciałaby do niego wrócić. Zniszczą mnie plotki i złośliwe docinki rodziny (tej dalszej) i obcych. Ale ja czuję, że bez niego nie wytrzymam. Na dodatek on przestał dzwonić, nie chcę, żeby tak było, ale boję się, że jestem tylko przelotnym romansem, chwilowym zapełnieniem wakatu. On doskonale wie, co do niego czuję, chcę go zapytać prosto z mostu na czym stoję, kiedy się zobaczymy. Bo przez tą niepewność zwariuję...