Problem egzystencjalny

Witam. Zacznę od tego, że czuje się samotna... i nie wiem czemu tak jest. Mam dopiero 19 lat ,chodzę na 1 rok studiów,a tak na prawdę mam jednego znajomego z którym utrzymuje jakiś kontakt poza uczelnią. Ale ta osoba ma własne życie ,problemy,dziewczynę. Poza tym tylko parę osób mówi mi cześć, a jak przyjdą wakacje to wszyscy zapomną o moim istnieniu. Każdy ma jakąś paczkę z którą się spotyka,wyjeżdża na wakacje ,też bym tak chciała, a nie mam... Mam parę znajomych z którymi od czasu do czasu się widuje...a po za tym wakacje spędzam w domu sama z rodzicami,chodząc z konta w kąt... Miałam chłopaka ,był jakimś sensem mojego życia,planowaliśmy wspólną przyszłość , ale stwierdził po 3 latach , że się mu znudziłam... Wcale nad tym nie ubolewam, jest mi już obojętny skoro w taki sposób mnie potraktował.Właściwie to czuje pewną pustkę egzystencjalną... nie wiem co zrobić ze swoim życiem...czasem po prostu boje się podjąć krok ku przyszłości, zawsze muszę mieć plan B, niezależnie od sytuacji, wszystko muszę mieć przemyślane, zapięte na ostatni guzik,boje się , że kiedyś zostanę sama... Nie mam żadnej depresji, ale czasem czuje się jakbym żyła z dnia na dzień udowadniając samej sobie,że żyje ... jakbym ciągle szukała sensu mojego pobytu na ziemi ... ale czy ten pobyt ma być samotnością?

no to masz problem....

Mam podobne rozerki u mnie zaczelo sie to po ukonczeniu szkoly mam staz chodze do pracy bo musze znajomi wyjechali na studia a ja tu zostalam ja palec i tez sie zastanawiam co ja tu robie i co to za zycie praca dom zero odpoczynku a po drugie nie ma z kim odpoczywac co to za zycie w pojedynke a jesli chodzi o plan b to juz sie martwie cio bedzie po stazu. .