boje się zerwać z chłopakiem i tego że będe sama.

witam .. mam problem , generalnie mam niespełna 21 lat , mieszkam z chłopakiem w Lonynie juz ponad rok . kiedy do niego przyjechałam byliśmy razem pół roku. teraz zbliżaja sie nam 2 lata .. a ja kocham go ale chłopak ma 23 lata a czasami zachowuje sie jak dziecko, czesto sie na mnie "obraża" wali focha ksieżniczka pepek swiata , mysli ze całe zycie będe nad nim skakac i blagac go o wybaczenie nawet jesli nic nie zrobiłam , jezeli sie zdenerwuje czasami na mnie czasami po prosu "humorek" potrafi rzucać rzeczami po całym pokoju , ostanio pierwszy raz nazwał mnie szamata ... nigdy tego nie robił , widze ze jest niestabilny emocjonalnie jednego dnia czule mnie przytula a drugiego siedzi nafochany i gra na xboxie , zawsze ma wszystko od nos podane kanapki do pacy tez zrobione pospzatane w domu , chociaż ja tez pracuje biegne do domu zeby tylko zjesc z nim obiad... czuje ze nie docenia ze mnie ma . Mam tylko jedna kolezanke . nigdzie nie wychodzimy prawie bo on pracuje na nocki a ja na dzien wiec nie mamy jak rzadko mamy razem wolne , boli czesto mne jego zachowanie ile razy jest tak ze mam ochote od niego odejsc i wrocic do kraju, za kazdym razem becze jak głupia kiedy pomysle ze mielibysmy sie rozstac ale w głebi duszy mysle ze boje sie byc sama , ze nie znajde nikogo , chodz wielu facetów sie za mna oglada , w pracy nie moge sie opedzic od nich , lecz ja mam bardzo niska samoocene , chłopak kiedy go zapytam czy ładnie wygladam wtedy odpowiada ze tak nigdy sam z siebie , boje sie znowu byc 3 lata sama chce sie ciagle przytulac nawet uprawiac głupi seks , całowac spedzac razem czas bo przecież jak ksiezniczka sie obrazi to dzien przewalony ... prosze pomocy jakies rady ?

jakbym czytala o sobie sprzed roku :( tez mieszkalam z chlopakiem, tez sie klocilismy, tez plakalam, ale w koncu postanowilam sie wyprowadzic, rozstalismy sie minal rok i jestem sama, samotna dobija mnie mysl, ze tak ciezko tutaj kogos poznac, przyjamniej tutaj gdzie ja mieszkam, mam znajomych, ale oni nie sa za mna 24h, smutno mi, ze sama gotuje, sama jem, wracam do pustego domu gdzie nikt na mnie nie czeka, klade sie sama spac, wstaje i tez pusto, ogladam filmy sama, wieczorami nie mam komu opowiedziec o dniu w pracy itp itd sory ze sie zale, ale mam dosc bycia samej, dosc dosc dosc

ehh te głupie gadanie ze w Lonydnie to jest super itd nie wiem czasami zastanawiam sie czy go kocham czy na prawde nie chce byc sama , po prostu mam dosc jego zachowan ale kiedy pomysle jak mnie przytula czasami jaka jestem szczesliwa ze go mam ... ale podkreslam czasami ...ale ostanio kółcimy sie albo co niedziele albo co 21 dni dokładnie nawet licze sobie w kalendarzu kiedy cos odwali heh az głupi to brzmi , byłam sama 3 lata ale wtedy sie uczyłam imprezy itd wiec az tak sie nie meczyłam a teraz moje przyjaciółki w polsce maja chłopaków narzeczonych a ja bd sama jak palec czuje ze jestem za słaba zeby to zrobić. było tak ze ok koniec móiwlismy ze juz nie jestesmy razem ale za kazdym razem było tak ze przytulił mnie pocałował i wszystko odchodziło... tyle ze on nie zna słowa przepraszam

niech wyzywa, niech poniża, nich traktuje jak śmiecia, byle był??? faktycznie - szmaty z was nie dziewczyny!

mój mąż nigdy tak nie powiedział do mnie,a żyjemy razem długo gdybym usłyszała szmata od niego,chyba wynajęłabym mieszkanie z boleści

Ja na Twoim miejscu bym przemyślała dobrze co zrobić. Z tego co piszesz, obecny związek za wiele szczęścia Ci nie daje. Jestes jeszcze bardzo młoda. Może jednak warto właśnie teraz zaryzykować i zmienić diametralnie swoje życie. Wrócić do Polski i rozpocząć wszystko od nowa. Masz jeszcze wiele lat na znalezienie odpowiedniego partnera.