Udar mozgu help

Witam, potrzebuje porady ...mam problem z matką, przebyła udar mozgu na poczatku lipca... niestety miesiac temu trafiła do szpitala i wykryto kolejne ogniska udarowe na całej pólkuli... :( Najgorsze jest to ze jej podejscie i checi sa bardzo male ... czyzby to objaw depresji? Czy uwazacie ze u osoby po udarze jest potrzebne wsparcie psychologa lub psychiatry? Nie wiemy jak z nia rozmawiać, nic do niej nie dociera wszytko robi tak jak ona chce nie zawsze zdajac sobie sprawy ze to co robi jest błedem...juz nie wiemy jak sobie z nia radzić, atmosfera w domu jest napieta..ona wykazuje niechcec do wszytskiego..jest leniwa ,ani prosbą ani krzykiem nie dociera nic do niej. Czy sa szanse ze kiedys wroci do pełnej sprawności psychicznej? :( Ojciec mowi ze psycholog jest zbedny bo ona i tak nic nie rozumie...pomożcie mi, powiedzcie co nalezy zrobic by jej pomoc, chciałabym odzyskać matke... ;(

odzyskać matkę? Nie rozmawialiście z lekarzem? Przecież po udarze już nigdy nie będzie tak jak przedtem! Część mózgu nie działa i działać nie będzie. Leniwa? Ciesz sie, ze nie sparaliżowana :( Matko, jak można w ten sposób interpretować stan zdrowia matki...

a psychiatra będzie przepisywał rozweselające tabletki.

Z nią nawet rozmawiąc sie nie da.. jest gorzej niz z dzieckiem.. ona nawet na proste pytanie nie umie odpowiedziec... sprawnosciowo nie ejst najgorzej ale psychicznie jest tragicznie przed tym jak znowu trafiła do szpitala było lepiej, a teraz jest coraz gorzej.. jeszcze wykryto u niej kamienie w woreczku zólciowym :(

po drugie przecierz ludzi wychodza z udarów , raz szybciej raz wolniej ale sa postepy ..a tu wrecz przeciwnie..trace nadzieje ze kiedys bedzie lepiej ..boje sie ze to wszytsko moze doprowadzić do tego ze któregoś dnia umrze.. ;( Wkładmy całe serce zeby jej pomoc, robimy wszytsko co w swej mocy, ale ona nic nie chce , do wszytskiego trzeba ja zmuszac , a jeszcze w sierpniu było lepiej potrafiła sama wykonac proste czynnosci, chodziła sama rozmawiła z nami przestała nosić pampersy, a teraz na nowo sie moczy, ledwo chodzi, dretwieje jej noga i reka, nie wiem jak dotrzec do niej.. potrzebuje porady co powinnismy jeszcze zrobic

Moim zdaniem jest konieczna rehabilitacja psychologiczna, może logopeda pomógłby . Są ćwiczenia wspomagające rozumienie. Mało piszesz o schorzeniu, domyślam się ,że dotknęłą ją jakaś forma afazji. Nie jestem specjalistą.....mój mąż jest pół roku po wylewie a afazją całkowitą i prawostronnym niedowładem. To nie jest tak,że oni jic nie rozumieją, raczej my mało staramy się rozpoznać rodzaj schorenia. Rehabilitacja i jeszcze raz rehabilitacja, to pomoże odzyskać radość życia bo do stanu przed chorobą ludzie starsi raczej nie wracają. Dużo cierpliwości i zrozumienia życzę bo może to właśnie niezrozumienie powoduje takie zachowania mamy?

isc do neurologa i dowiedziec sie w czym rzecz. Jakby tobie umarło pół mózgu to normalnie byś się zachowywała??? Jeśli to nie prowo, to nie wiem jak można być tak głupim, żeby oczekiwać po udarze normalnego człowieka Zamiast zając sie z troską mamą to wy wymagania macie. NIGDY JUZ LEPIEJ NIE BEDZIE. Wrecz odrotnie. Wujek Google ci nawet podpowie jak wpiszesz chory po udarze mózgu :(

Czas, czas i jeszcze raz czas. Trzeba reagować ekspresowo. Od razu lekarz, dieta, logopeda, rehabilitacja, co się da, do tego środki pomagające przy udarze jak neuroaid i dużo miłości i każdy da sobie radę z tym potworem

Dnia 31.01.2019 o 20:59, Gość greg napisał:

Czas, czas i jeszcze raz czas. Trzeba reagować ekspresowo. Od razu lekarz, dieta, logopeda, rehabilitacja, co się da, do tego środki pomagające przy udarze jak neuroaid i dużo miłości i każdy da sobie radę z tym potworem

A jak działają te specyfiki dodatkowo?

Dnia 2.02.2019 o 17:39, Gość kiko napisał:

A jak działają te specyfiki dodatkowo?

wiesz co, przy odpoweidniej rehabilitacji kuracja neuroaid to naprawde spoko sprawa. Dzięki temu moja babcia powróćiła do zdrowia  nie znam się zbytnio na tym ale wiem, że ten preparat przyspieszna regeneracje komórek także im szybciej tym lepiej

Moja mama była po udarze, nie mówiła prawie nic. Kiedy doszła do siebie opowiadała, że rozumiała wszystko tylko nie mogła powiedzieć. Po ok. roku mówiła normalnie. Nie zauważyłam aby była „inna” po udarze. Po dwóch latach od pierwszego udaru sytuacja się powtórzyła i niestety z tego nie wyszła